Mag-log inShare
เปลือย Nc
Petsa ng paglalathala:
2026-08-30 18:17:49จากนั้นก็พรั่งพรูออกมายาวเหยียด “พวกเธอน่ารักและหน้าเงินไปพร้อมๆกัน แต่ที่ทำให้ผู้ชายติดใจคงไม่พ้นเรื่องนั้น ความอ่อนหวานที่ซุกซ่อนความเผ็ดร้อนไว้ใช้งานบนเตียง นั่นล่ะคือพรสวรรค์พิเศษที่ติดตัวพวกเธอมา”
ชีกห์การิมรับฟังดังนั้นก็ได้แต่พยักหน้าช้าๆอย่างเห็นด้วย
นูรีนมาอยู่ที่นี่ก็เพราะเงินแม้เอาตัวเข้าแลกก็ยอม
บางทีเธอดูขี้กลัว แต่ทำไมถึงได้ใจกล้ามาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเพียงคนเดียวเช่นนี้?
เป็นความย้อนแย้งกันไปมาให้เขาขบคิดจนหัวเแทบจะระเบิด
นี่หล่อนมีอิทธิพลต่อความคิดเขาได้ยังไงกัน?!
ห้าวันแล้วที่เธอหมกตัวเองอยู่แต่ในห้องนอนโดยให้เหตุผลกับป้าอัมนีว่าไม่สบาย นิ้วเรียวลูบไล้ร่องรอยจากการกระทำของเขา หัวใจปวดหนึบไปพร้อมกับการนั่งไว้อาลัยให้แก่ความสาวที่เขาพรากมันไป
เธอนั่งอ้าขาอยู่บนเตียง มีกระจกบานเล็กตั้งกลางหว่างขาที่ไร้เสื้อผ้า ดวงตาเพ่งมองได้เพียงครู่หนึ่งก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ปึง ปึง
หญิงสาวดีดกายวิ่งกระวีกระวาดไปสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนออกไปเปิดประตู
“ไง หายดีรึยังล่ะ?”
ป้าอัมนียืนเท้าสะเอว แต่มือข้างหนึ่งถือชาสมุนไพรมาให้
“ก็ ดีขึ้นนิดหน่อยแล้วค่ะ แต่พรุ่งนี้หนูขอลาอีกนะคะ”
แม่บ้านวัยกลางคนยืนฟังแล้วถอนหายใจ
“การแกล้งป่วยเพื่อหนีหน้าเจ้านายไม่ใช่วิธีที่ฉลาดหรอกนะ เธอคิดอะไรอยู่? คิดว่าชีกห์จะเข้ามาขอโทษที่ทำเธอเศร้าเหรอ? เห้อ นูรีน ฟังนะ เธอเป็นเพียงแค่สิ่งของสนองความต้องการเจ้านาย อย่าไปเผลอคิดเลยเถิด ไม่อย่างนั้นเธอจะเจ็บเปล่าๆ”
เธอรู้สะอึกกับถ้อยคำเสียดแทงใจจนพูดอะไรไม่ออก
“เอาล่ะ ตกลงเธอจะลาป่วยสักเจ็ดวันนะ”
ใบหน้าหวานชะงัก รู้สึกเหนือความคาดหมายที่ป้าอัมนีอนุญาตให้เธอลาพักทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ได้ป่วยอะไร และยิ่งไปกว่านั้นป้ายังเพิ่มวันให้เธอเองเสร็จสรรพ
“ขะ ขอบคุณจ้ะป้า”
“เออ รีบๆรับไปซะสิ”
“ค่ะๆ” เธอยื่นมือรับน้ำชาจากป้าเข้ามามาดื่มในห้อง
เสียงแจ้งเตือนมือถือดังขึ้นขณะกำลังกระดกถ้วย สายตาเหลือบมองเห็นแจ้งเตือนโอนเงินเข้าจำนวนหนึ่งล้านบาท เธอแทบสำลักน้ำชาออกมา
“แค่กๆ”
มือขวาที่แปะพลาสเตอร์ติดแผลค่อยๆหยิบข้อความใหม่ขึ้นมาอ่าน
ไม่ต้องตกใจนะนูรีน ถือว่าเป็นของขวัญเตรียมต้อนรับทายาทของชีกห์การิม เดือนหน้าฉันจะกลับมาฟังข่าวดีนะ -
อยู่ๆเธอก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เป็นความคาดหวังที่เร่งเร้าเธอทางอ้อมแถมยังให้รางวัลกดดันเธอเพิ่มเข้าไปอีก
ชีกห์การิมทนเพิกเฉยมาหลายวันแล้วกับการไม่โผล่หน้ามาให้เขาเห็นนานเกือบหนึ่งอาทิตย์ของนูรีนกระทั่งเช้าวันนี้อดรนทนไม่ไหวจึงโพล่งเอ่ยออกไป
“เด็กนั่นกลับบ้านแล้วหรือ?”
“คะ?”
ป้าอัมนีกรอกตาแล้วนึกอ๋อ
“ออ นูรีนไม่สบายนอนพักในห้องค่ะ”
“หึ งั้นหรือ” เธอจงใจหลบหน้าเขาชัดๆ “ฝากบอกเธอด้วยว่าคืนนี้ตอนสี่ทุ่มเข้าไปพบฉัน!”
“หา?” เธอรับฟังจากป้าอัมนีแล้วต้องเอนหน้าลงฟุบโต๊ะอ่านหนังสือ
“เตรียมตัวไว้ล่ะ”
ป้าอัมนีบิดริมฝีปาก มองเธอแล้วยักไหล่ ก่อนปิดประตูห้องออกไป
“ไม่รอดแน่นูรีน คืนนี้แกไม่น่ารอด ต้องโดนเต็มๆชุดใหญ่ไฟกระพริบแน่”
เธอนั่งชันเข่าบนเก้าอี้ทึ้งผมตัวเองฟุ้งซ่านใกล้จะบ้าเข้าไปทุกทีแล้ว
..มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ใคร?”
เธอนิ่วหน้าให้เบอร์แปลกก่อนรับ
“นูรีนค่ะ”
‘ล้างเนื้อล้างตัวให้ดีๆล่ะ คืนนี้เรามีธุระสำคัญที่จะต้องทำ ร่วมกัน’
“....”
ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ด
ปลายสายวางไปแล้ว
เธอรู้สึกวาบหวามเหมือนมีลมพัดผ่านทั่วช่องท้อง
มือกุมหน้าอกรับฟังจังหวะหัวใจที่เต้นถี่รัว
ชีกห์การิมคนนี้ ช่างมีอิทธิพลต่อการเต้นของหัวใจเธอเหลือเกิน
นับตั้งแต่วันที่ได้พบหน้ากันครั้งแรก หรือจะการได้ยินข่าวคราวจากแดนไกลว่าเขากำลังจะหมั้น จะเข้าพิธีแต่งงาน หรือแม้แต่วันที่คุณหมอซูซานไปหาที่ร้านกาแฟแล้วเอ่ยถึงเขา จากอดีตจวบจนปัจจุบัน หัวใจเธอจะเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงหรือแม้แต่ได้ยินชื่อ ‘ชีกห์ชาริม’
แล้วคืนนี้ เธอจะตกเป็นของเขา ชายที่เธอหลงรักมาตั้งแต่แรกเจอ
“ถอดเสื้อผ้าสิ”
คำสั่งแรกทำเธอกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
“หรือจะดื่มย้อมใจสักหน่อยดี?” เขายื่นแก้วไวน์ให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ” เธอรับมากระดกรวดเดียวหมดแก้ว
อาการร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่างกาย เธอยืนหลับตาถอดเสื้อผ้าออก
จนกระทั่งไม่เหลือ..
ชีกห์การิมจ้องมองร่างเปลือยเปล่าตาไม่กระพริบ เขาไม่นึกว่ายอดถันของเธอจะสีหวานขนาดนี้ มันเหมือนดอกไม้แรกแย้มที่ยังไม่เคยต้องมือชายใด
“สวย” ครางฮือในลำคอราวกับเสียงละเมอ เธอช่างสมบูรณ์แบบและงดงามมากกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ อารมณ์กำหนัดพุ่งพล่านจนมันตุงคับเป้าแข็งโด่ขึ้นมา สายตาหื่นกระหายแทบจะกระโจนเข้าใส่
..แต่เย็นไว้การิม
รอพิสูจน์ด่านสุดท้ายก่อน
“มานอนบนเตียงสิ”
“ค่ะ”
“ซี้ดดด” ชีกห์การิมครางฮือออกมาอย่างเปิดเผยเมื่อมีหญิงสาวนอนเปลือยเนื้อตัวสั่นเทาอยู่ต่อหน้า
“ไม่ต้องกลัว รอบนี้เราจะไม่เร่งรีบ” มือลูบไล้ตั้งแต่เรียวขาเนียนนุ่ม หยุดไว้ตรงหนั่นเนินเนื้อมีขนปกคลุมจางๆ
“ฉันต้องถามก่อนว่าชอบแบบไหน รุนแรง หรืออ่อนโยน?”
“อ่อนโยนค่ะ” เธอรีบตอบโดยไม่คิดนาน
“อ้าวหรือ นึกว่าจะชอบความรุนแรงแบบวันนั้นเสียอีก”
“มะ ไม่ค่ะ หนูกลัว”
“เอาล่ะ หลับตา”
เธอรีบหลับตาปี๋ลง มือไม้เกร็งไปหมด
“สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่ต้องกลัว”
เขาบอกขณะปลายนิ้วกำลังเลื่อนไปแตะตรงรอยแยก กดยวบเข้าไปสัมผัสกับความชุ่มฉ่ำ
“อ๊ะ” สองขารีบหุบเข้าหากันอัตโนมัติ
“ฉันสั่งให้ไปล้างมาดีๆทำไมยังมีน้ำไหลอยู่ล่ะ?” เสียงแหบพร่าเปล่งถามทั้งทีรู้ดี
เธอขยับร่างเตรียมจะลุก
“จะไปไหน?”
“จะไปล้างอีกรอบค่ะ”
“ไม่ต้อง!”
Pinakabagong kabanata
ทาสรัก บำเรอชีกห์ “ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”
หลังเหตุการณ์เมื่อคืนเธอกลับมานอนซมอยู่ในห้องทั้งวันไม่ยอมออกไปไหน โดยให้เหตุผลว่าไม่สบาย ทั้งที่จริงไม่ได้เจ็บปวดทางร่างกายมากเสียจนเดินเหินไปไหนไม่ได้หรอก สภาพจิตใจต่างหากล่ะที่ดึงรั้งให้เธอนอนจมดิ่งอยู่บนเตียงมันช่างน่าอายที่รู้ว่าชีกห์การิมไม่ได้เรียกพบ และความจริงอีกอย่างที่นางบำเรออย่างเธอคิดไปเองว่าเขาเป็นห่วง‘ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอป่วย’เธอรู้สึกชาวาบไปทุกครั้งเมื่อนึกถึงประโยคนั้นของเขา การนอนนิ่งๆแต่ความจริงกำลังทบทวนตัวเองจนหัวแทบระเบิดตอนนั้นเธอคิดบ้าๆอะไรอยู่ ถึงได้ใจกล้ามาทำเรื่องไม่เข้าท่าแบบนี้ และยิ่งโมโหตัวเองเข้าไปอีกที่อยู่มาเป็นปีเพิ่งรู้ตัวเอาตอนนี้ เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่จัง.นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีที่รู้สึกว่า ‘อยากกลับบ้าน’พ่อกับแม่เธอก็ช่างใจแข็งพอรู้ว่าลูกสาวโทรไปหารีบตัดสายทิ้งทุกครั้ง ผ่านมาเป็นปีแล้วท่านทั้งสองก็ยังคงไม่หายโกรธที่เธอตัดสินใจพักการเรียนและมาทำงานที่นี่โดยไม่ปรึกษาพวกท่าน ในขณะที่รายได้ในครอบครัวกำลังดีขึ้นพ่อแม่จึงพอมีกำลังจะส่งลูกเรียนได้ ก็นะ สมควรแล้วที่ท่านโกรธ และยิ่งถ้าได้รู้ว่าลูกสาวมาทำอะไร คงจะไม่คุยกันเป็นชาติ ตึ๊ด ตึ๊ด
ทาสรัก บำเรอชีกห์ ชุดยั่วยวนNC++++
เธอสวมอาบายะห์สีดำตัวโคร่งไว้ด้านนอกก่อนย่องเบาออกไปจากห้อง พอย่างกรายเข้ามาภายในเขตห้องพักส่วนตัวของชีกห์การิมในกลางดึก หญิงสาวสูดลมหายใจเรียกความกล้าอีกครั้งก่อนถอดเสื้อคลุมตัวโคร่งออก ฟึ่บ “ไง ที่รัก” ชีกห์การิมกำลังง่วนอยู่กับเอกสารบนโต๊ะ ได้ยินเสียงคนเข้ามา จึงคิดว่าเป็นภรรยา“หืม?” พอซูซานเงียบผิดวิสัยจึงเงยขึ้นมองเป็นต้องชะงักเอียงคอค้าง “นะ นี่เธอ..”ร่างอรชรอยู่ในชุดวาบหวิวกระโปรงผ้าซีทรูสีแดงพริ้วแทบไม่ปกปิดอะไรมองเห็นสัดส่วนเรียวขาชัดเจนโดยเฉพาะตรงกลางเนินโยนีมีผ้าสีแดงขนาดเท่าฝ่ามือปกปิด ส่วนท่อนบนเป็นบราปักเลื่อมรัดแน่นเต้าอวบล้นแทบจะทะลักออกมา เขามองเธอค้างนานอย่างลืมตัว พอตั้งสติได้จึงรีบส่ายหน้า พร้อมยกฝ่ามือเป็นเชิงสั่งให้เธอหยุดอยู่ตรงนั้น พอจะเดาออกแล้วว่าเป็นแผนการของใคร“ฉันไม่ได้เรียกเธอ”นูรีนรับฟังคำปฏิเสธแล้วชาวาบไปทั้งตัว เธอรีบก้มลงเก็บเสื้อคลุมตัวโคร่งขึ้นมาสวมอย่างรนราน“ข..ขอโทษค่ะชีกห์ หนูจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ขณะเธอกำลังจะก้าวพ้นประตูออกไป มือใหญ่บีบคลึงขมับด้วยความปั่นป่วนบ้าเอ๊ย มายั่วยวนขนาดนี้แล้วใครจะทนได้“เดี๋ยว” เธอชะงักฝีเท้าห
ทาสรัก บำเรอชีกห์ “กล้าขัดคำสั่งชีกห์การิมหรือ?”
สองสาวตื่นตากับตลาดท้องถิ่นโดยเฉพาะนูรีนที่แทบจะไม่ได้ออกไปไหน เธอยกมือถือถ่ายภาพอาหารแปลกตาและรสชาติที่แปลกออกไปเรียกได้ว่าเปิดโลกทรรศใหม่อย่างสิ้นเชิง แม้ใบหน้าจะปกปิดมิดชิดมีโผล่ออกมาเพียงดวงตาคู่หวานก็สดใสสำหรับบาดาวีที่คอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ เขาทำหน้าที่คอยอารักขาเดินตามหลังสองสาวที่เอาแต่เพลิดเพลินจนแทบจะลืมเขาเสียแล้ว“คุณบาดาวีคะ” นูรีนยื่นหน้าจอมือถือถ่ายเซลฟี่เขาและดาญีโดยมีเธอยิ้มตาหยีคอยเป็นแม่สื่ออยู่กลายๆ แชะระหว่างรอดาญีเลือกซื้อของใช้ส่วนตัวเธอเดินย้อนกลับไปซื้อเครื่องดื่มแล้วยื่นให้อารักขาหนุ่ม“นี่ของคุณค่ะ” “ขอบคุณครับ” ดวงตาคมลอบมองหญิงสาวก่อนหาเรื่องคุย“เอ่อ ตลาดที่นี่คงแตกต่างจากที่บ้านคุณมากสินะถึงได้เอาแต่ทำตาโตทุกครั้งเลย”“ฮ่าๆๆ ใช่ค่ะ ที่นี่จะเน้นกลิ่นเครื่องเทศ และสีสันของร้านค้ามันดึงดูดสายตามากจริงๆค่ะ ว่าแต่คุณล่ะบาดาวี คุณอยู่เมืองไหน?” “ผมมากจากเผ่าเร่ร่อน”“หือ?” เธอหันขวับมองเขา “ดะเดี๋ยวนะๆ ขอฉันเดา” เธอหลับตาปี๋พลางดีดนิ้วเปาะ“ เบดูอิน ใช่ เผ่าเบดูอินใช่มั้ยคะ?” “ใช่” ดวงตาเธอเป็นประกายแพรวพราว “ว้าว ผู้คนที่นั่นเป็นยังไงเหรอคะ?” “ก็ค่อนข้าง
ทาสรัก บำเรอชีกห์ "คืนนี้ไปหานูรีนสิคะ”
ทั้งสามออกมาเดินเล่นพูดคุยกันตามทางเดินในสวน สองข้างทางมีต้นปาล์มขนาดใหญ่ทอดยาว “ว่าแต่คุณบาดาวีมาทำอะไรแถวๆหลังห้องพักสาวใช้ล่ะคะ?” เธอเอ่ยถามออกไปโต้งๆ ทว่าใบหน้าจิ้มลิ้มสดใสไม่ได้ทำให้คนถูกถามขุ่นเคืองใจเลยแม้แต่น้อย “ก็..มาเดินเล่น ไม่ยักรู้ว่าห้องเธออยู่ตรงนี้” นูรีนขยิบจมูก หรี่ตามองอย่างไม่เชื่อ“มาเดินเล่นแถวห้องพักผู้หญิงเนี่ยนะคะ เหตุผลฟังขึ้นมากก” คำท้ายๆเธอลากเสียงยาน เมื่อเจ้าหล่อนยังหยุดยืนเอียงคอรอฟังเหตุผลที่แท้จริง ร่างสูงในชุดโต๊ปขาวจึงยอมหยุดตาม “ได้ บอกก็ได้ ขยับมานี่” เธอยื่นศีรษะออกไปเล็กน้อย บาดาวีโน้มลงเอ่ยข้างหู“ได้ข่าวว่าเธอไม่สบาย ชีกห์เลยฝากให้ผมมาดูว่าเป็นหนักไหม?”ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาหรี่เล็กลง ..เธอซาบซึ้งใจ อย่างน้อยๆชีกห์ก็ยังมีความเป็นห่วงเธออยู่บ้าง“หืม?” คิ้วหนาเลิกขึ้นขณะมองเห็นบางอย่างที่ชั้นล่างสะดุดดวงตาแต่ไกล หากแต่เสียงกุกกักจากด้านหลังส่งผลให้ชีกห์การิมรีบหันไปสนใจภรรยา“ที่รัก ทำไมไม่เรียก?” เขารีบช้อนร่างเบาหวิวของภรรยามานั่งบนรถเข็ญ“เห้อ ไม่ชอบเก้าอี้แบบนี้เลยค่ะ” “คนสวย ไม่ว่าจะนั่งที่ไหนก็สวยนะ รู้มั้ยฮื้ม” ริมฝีปากห
ทาสรัก บำเรอชีกห์ ต่างคน ต่างอยู่
สามวันเต็มที่นูรีนนอนป่วยเป็นผักอยู่ในห้อง วันแรกเธอเป็นไข้ตัวร้อนจี๋เดือดร้อนป้าอัมนีคอยเข้ามาดูอาการและสาวใช้คนใหม่อัธยาศัยดีเดินตามป้าอัมนีคอยช่วยเช็ดตัวให้ พอวันที่สี่อาการดีขึ้นเธอจึงรู้ว่าหญิงสาววัยไล่เลี่ยกันคนนี้ชื่อ ดาญีเธอเป็นหลานสาวของป้าอัมนี ดาญีเป็นนักศึกษาจบหมาดจากมหาวิทยาลัยในอาบูดาบี เธอเลือกมาช่วยงานป้าที่นี่แทนการพักอยู่บ้านเฉยๆสักหนึ่งเดือนก่อนจะมุ่งมั่นไปทำงานตรงกับสายที่เรียนมา และหน้าที่แรกของดาญีคือการคอยดูแลป้อนยาป้อนข้าวคนป่วยอย่างเธอจนหายดี พอผ่านมาได้หนึ่งสัปดาห์เธอและดาญีหญิงสาวผู้มีผิวสีน้ำผึ้งใบหน้าคมนัยน์ตาสวยคนนี้จึงสนิทสนมกันโดยปริยาย การมีเพื่อนคุยถูกคอในต่างแดนถือว่าช่วยให้เธอหายตึงเครียดได้เยอะพอควร เธอยิ้มและหัวเราะมากขึ้นนับตั้งแต่ดาญีเข้ามา ที่สำคัญ เธอจะได้ไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่านเรื่องเขามาก นอกเสียจากว่า เป็นช่วงเวลาที่เธออยู่ลำพังในห้อง อย่างตอนนี้ ..“เห้อ” นูรีนนั่งทอดถอนใจพลางใช้ปากกาขีดเขียนไดอารี่หน้าว่างเปล่าเล่นเรื่อยเปื่อยเป็นรูปหัวใจ ปากกาลากหัววนที่เดิมซ้ำๆจนกระดาษแทบขาดเธอโหยหาชีกห์การิมไปพร้อมๆกับความรู้สึกเกลียดตัวเองที่ไปค
ทาสรัก บำเรอชีกห์ ฟ้าเหลืองNC20+
ระหว่างทางเดินไปที่เตียงเพียงไม่กี่ก้าวเท้าแต่กลับเหมือนว่าเตียงนั้นช่างห่างไกล ร่างใหญ่หยุดฝีเท้ายกบั้นท้ายขึ้น “อื้อส์” เธอผวาเฮือกอย่างใจหายกลัวว่าตัวตนของชีกห์จะหลุดออก แต่นั่นเป็นแค่การเคลื่อนถอยเพื่ออัดกระทุ้งเข้าใส่จนสุดหนอกพรวดด“อู๊วววส์ ชีกห์คะ นูรีนจุก ซี้ดดด”พั่บ พั่บ“อ๊ะ อื๊มมม อื้อ..”ริมฝีปากถูกจุมพิตเก็บกลืนเสียงไว้ เขารู้ว่าอารมณ์เธอแตกกระเจิงจนไม่สามารถควบคุมระดับเสียงได้ น้ำเมือกปลดปล่อยออกมาจนเปรอะหน้าขา เสียงหอบกระเส่ารุนแรงพอๆกับจังหวะกระทุ้งใส่ร่อง กำปั้นเล็กทั้งทุบตีและจิกเล็บลงบนผิวบริเวณท้ายทอยของชีกห์การิมเมื่อเธอรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในน้ำหยั่งลึกลงเรื่อยๆ..ปริ่มจะขาดใจ จุ๊บบ“เฮือกก”เธอสูดเอาอ๊อกซิเจนเข้าเต็มปอดดวงปรือฉ่ำริมฝีปากด้านบนถูกเขาดูดดึงอ้อยอิ่ง “ดูสิ เราเข้ากันได้ดีเชียว ที่รัก”เสียงแหบพร่ากระชิบข้างหูขณะใบหน้าสวยก้มมองจุดเชื่อมประสานซึ่งมันน่าตื่นตาจนเธอมองค้างนานด้วยสีหน้าบิดเบ้เหมือนจะร้องไห้ เม็ดติ่งกระสันสีแดงแจ๋สั่นตุบๆเมื่อถูกเบียดแน่น กลีบเนื้อแคมบวมเป่งเต็มไปด้วยน้ำเมือกหล่อลื่นโอบรัดท่อนลำแกร่งอวบใหญ่มุดอยู่กลางกายเธอแต่เสี
Maaari mong magustuhan
บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.4K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว384.2K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI111.1K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.7K viewsเด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์
มนต์ศิขริน99 viewsผลาญรัก
SHASHA175 viewsเหนือเจ้าขา
ศรีอักษรรินทร์25 viewsดวงใจธรณ์
SHASHA62 views
