All Chapters of ทาสรัก บำเรอชีกห์: Chapter 1 - Chapter 10

ริมฝีปากบางละเมียดดื่มกาแฟผสมนมรสชาติกลมกล่อมละมุนลิ้นสูดกลิ่นความหอมกรุ่นแล้วหวนรำลึกถึงงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟในใจกลางกรุงเทพมหานคร เป็นงานที่ค่อนข้างจะหนักสำหรับนักศึกษาภาคปกติชั้นปีสองที่ต้องคอยส่งรายงานให้ครบและยังต้องรีบเข้างานให้ทันเวลาในชุดนักศึกษาถอดเข็มกลัดตรามหาวิทยาลัยส่วนเสื้อกันเปื้อนสำหรับสวมในร้านเธอพกไว้ในกระเป๋าสะพายไปทุกวันเพื่อความสะดวก ภาพที่เพื่อนๆเห็นจนชินตาคือการที่นักศึกษาใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม ผิวขาวเนียนผ่องร่างเพรียวผอมมองเผินๆเหมือนลูกผู้ดีมีชาติตระกูลเดินแกมวิ่งออกจากคลาสเรียนก่อนใครเพื่อนพร้อมดึงทึ้งเสื้อกันเปื้อนปักโลโก้ร้านกาแฟออกมาสลัดพลางสวมคล้องคอและก้าวฝีเท้าลงจากตึกคณะอย่างว่องไว เธอใช้ผ้ากันเปื้อนคลุมหัววิ่งฝ่าแดดไปอีกกว่าร้อยเมตรหยุดยืนข้างถนนมองซ้ายขวาก่อนข้ามทางม้าลายไปทำงานในร้านกาแฟที่อยู่อีกฟาก คอฟฟี่ การ์เด้นท์ คือชื่อร้านที่เธอทำงานอยู่ ลักษณะภายในร้านจะตกแต่งสไตล์นอร์ดิกเปิดเพลย์ลิสดนตรีเปียโนคลอเบาๆให้ความรู้สึกสบายใจสำหรับลูกค้า แม้แต่พนักงานอย่างเธอเองก็พลอยรู้สึกอย่างนั้นทุกครั้ง เนื่องด้วยสภาพอากาศกลางกรุงตอนบ่ายแก่ๆ ที่มีเพียงฤดูร้อนน

อาจจะเพราะอาการป่วยและความคาดหวังอันแรงกล้าว่าอยากจะเห็นหน้าทายาทของเขาก่อนตาย เธอรู้ดีว่าสภาพร่างกายตัวเองไม่สามารถมอบความสุขให้สามีได้ การิมทนเปลี่ยวมานานเธอเห็นใจเขาสมควรจะได้รับการปลดปล่อยอารมณ์กำหนัดที่ไม่ใช่เพียงจัดการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง และการได้เลือกภรรยาให้เขากก่อนตายย่อมดีกว่าตายไปอย่างค้างคา มันเป็นเครื่องยืนยันว่าหากวันที่เธอไม่อยู่แล้วเขาจะได้ไม่เศร้าใจมาก เธอมั่นใจว่านูรีน คือผู้หญิงที่สามารถแทนที่เธอในฐานะภรรยาได้ “หักค่าของใช้ส่วนตัวและค่าเดินทางแล้ว หนูขอคืนค่าจ้างให้คุณนะคะ”เสียงเล็กเอ่ยขึ้นมาทำลายความตั้งมั่นในหัว ซูซานหันขวับไปจ้องหน้า“หมายความว่ายังไง?? เธอจะถอดใจง่ายๆแบบนี้ไม่ได้นะนูรีน” ซูซานโผเข้าประคองหัวไหล่เล็กแคบไว้ “เธอไม่เสียดายเงินห้าล้านจริงๆหรือ?”“หนูคิดดีแล้วค่ะ” น้ำเสียงตะกุกตะกัก “อีกอย่างคุณการิมเค้ามั่นคงกับคุณมากหนูไม่มีทางแทรกกลางได้หรอกค่ะ”“ฉันให้อีกสามล้าน” คราวนี้นูรีนอ้าปากค้าง “คะ? ส..สามล้าน??” “ใช่ ถ้าเธอตัดสินใจอยู่ต่อฉันให้ทันที และพรุ่งนี้ท่าน ‘อะดะบียะฮฺ’ แม่ของเค้าจะมาช่วยเจรจากับลูกชายให้ รับรองว่าครั้งต่อไปเธอจะไม่ถ

ร่างบางลอยวืดตามแรงฉุดกระชากลากดึงเธอจากหน้าห้องพักผ่านโซนต่างๆท่ามกลางสายตาเหล่าลูกน้องบริวารที่ออกอาการสงสัย เพราะปกติเจ้านายจะรังเกียจสาวใช้ผู้นี้จนแทบไม่ชายตาแล ฟึ่บเธอถูกเหวี่ยงลงเตียงนอนจนหน้ามืด แล้วร่างใหญ่ทาบทับลงมาคร่อมบนตัว “ดะ เดี๋ยวค่ะ”“เฮอะ ทีแบบนี้กลัว?” “ไม่ใช่ค่ะ คือ หนูขอเตรียมใจสักหนึ่งชั่วโมง อ๊ะ.โอ๊ย.” กรอบหน้าเรียวเล็กถูกมือใหญ่บีบเต็มแรงแล้วคลายออก เธอชักกลัวจนสติแตกกระเจิงพยายามมองหาทางหนีทีไล่ “ซูซานจ้างเธอเท่าไหร่นะ?” เสียงแหบห้าวเอ่ยถามรอดไรฟัน“ฮะ ห้าล้านค่ะ”“โห้ ห้าล้านเลยหรือ? ไหนลองทำให้ฉันพอใจสิ” “คะ คุณต้องการแบบไหนคะ?”“ทำยังไงก็ได้ที่ไม่ต้องสอดใส่ เพราะฉันขยะแขยงผู้หญิงหากินแบบเธอจนไม่อยากแนบเนื้อให้เชื้อโรคเข้าร่างกาย”นูรีนเม้มริมฝีปากแน่น ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวนที่อยู่ๆเขาเป็นฝ่ายรุกจนเธอไม่ได้ตั้งตัว หน้าอกอวบกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรงหมั่บ“โอ๊ยย” เธอดิ้นพล่านเมื่อถูกสองมือใหญ่กอบกุมพร้อมขยำอย่างแรง“ซี้ดดด ..หนูเจ็บ บะ เบาๆค่ะ”เขาไม่สนคำขอ ลากลิ้นสากตวัดเลียรอบใบหูจนเธอขนลุกซู่แล้วออกคำสั่งต่อ“หลับตา”“อะ อื้อออ”“ฉันสั่งให้หลับตา!”“อ๊ะ

ชีกห์การิมยังคงเก็บเอาเรื่องคาใจเกี่ยวกับเด็กคนนั้นแม้กำลังนั่งสังสรรค์ในงานเลี้ยงอยู่กับเหล่าทายาทผู้ปกครองรัฐในวัยไล่เลี่ยกัน ภาพเด็กสาวในวัยสิบสามปีในชุดลำลองกางเกงขาสั้นเลยเข่าอวดขาเรียวยาวขาวเนียนจนเขาเผลอเสียมารยาทมองค้างเติ่งจากชั้นล่าง จนลืมสนใจว่าเศษฝุ่นจากหน้าต่างบนชั้นสองจะหล่นลงมาโดนตัว เธอกำลังก้าวขาขึ้นปีนโต๊ะใช้มือซ้ายยึดขอบหน้าต่างไว้ ส่วนมือขวากำลังปัดฝุ่นโดยไม่กลัวว่าตนเองจะพลัดตกลงมา“มองอะไรอยู่คะ?”“ออ พี่แค่ตกใจเด็กคนนั้นน่ะ เมื่อกี้เธอปีนขอบหน้าต่างด้วย” อามีร่าเงยขึ้นไปมองด้านบนบ้านไม้ชั้นสอง ด้านล่างเปิดโล่ง เห็นใบหน้าเรียวรูปไข่โผล่มายิ้มทักทายเธออย่างเป็นมิตร เธอจึงยิ้มตอบพลางโบกมือทักทายเช่นกัน“เธอชื่อนูรีนค่ะ เป็นลูกของน้องชายป้าสมพร บ้านอยู่หลังถัดไปนี่เอง อ้อ ชื่อนูรีนนี่คุณแม่เป็นคนตั้งให้เชียวนะคะ” อามีร่า บินตีมุฮัมมัด น้องสาวของเขาอธิบายเสียงเจื้อยแจ้ว ผู้เป็นพี่ชายแปลกใจว่าไปรู้จักกันตอนไหน “เราเพิ่งมาถึงได้สองวันรู้ขนาดนั้นแล้ว?”“ก็นูรีนเธอน่ารักมากค่ะ เธอพอจะสื่อสารภาษาอังกฤษได้ด้วยเราเลยรู้จักกันตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ” “ออ อย่างนั้นหรือ”

“จะไปไหน?”“จะไปล้างอีกรอบค่ะ”นิ้วกรีดกรายขึ้นลงตามรอยแยกพร้อมลอบกลืนน้ำลายอย่างเสียดายเขาไม่มีทางปล่อยให้เธอไปล้างน้ำเมือกเหล่านี้ออกแน่ในใจแทบอยากจะร้องขอว่าอย่าไปทำลายบ่อน้ำจากธรรมชาตินี้ อยากโลมเลียเสียให้เข็ดแต่ทิฐิยังค้ำคอจึงเปล่งน้ำเสียงดุออกไป “ไม่ต้อง!”สองมือแหวกกลีบแคมออกสุดจนเม็ดทับทิมสีแดงสดเด่นตระหง่าน สวยงามเกินจะบรรยาย ชีกห์การิมบอกกับตัวเองในใจว่านี่มันอัญมณีล้ำค่าชัดๆ “อื้อ” เธอควานหาผ้ามาคลุมหน้าอย่างอับอายเมื่อถูกนิ้วใหญ่แบะกลีบเนื้อเธอออกกว้าง“อายหรือ?”“อื้ออส์..ค่ะ”“ก๋ากั๋นแบบเธออายเป็นด้วยหรือ”“ไม่ หนูไม่เคยจริงๆ” เธอปฏิเสธเสียงอู้อี้ใต้ผ้าคลุมหน้า “เฮอะ” เขาแค่นหัวเราะออกมาเหมือนฟังเรื่องตลก จากปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นแบฝ่ามือทั้งสองวางทาบบนแคมเนื้อนอกและแบะออก “อื้อ” เธอรู้สีกปั่นป่วนจนเผลอส่ายเนินเนื้อราวกับยั่วยวน “มันกระตุก”“อื้อส์..ส สงสัยเป็นเพราะคุณแหกมันกว้างเกินไปค่ะ อุ๊ย” เธอสะดุ้งวาบเมื่อนิ้วแตะเข้าที่เม็ดติ่งและยังกดลงมาเธอกัดริมฝีปากแน่นคำรามเสียงหลงในลำคอไม่กล้าร้องออกมาให้คนขี้รำคาญดุเอา “น้ำไหลออกมาเยอะด้วย” “ซี้ดดด ข ขอโทษค่ะ ..พอก