4

เอวา....

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาถึงเชียงใหม่ได้ยังไง หลายวันมานี้ฉันไม่มีแรงที่จะทำอะไรเลยร้องไห้จนเพลียแล้วก็หลับพอตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้อีก วนอยู่แบบนี้จนไม่สบายแต่ฉันก็ต้องดูแลตัวเองเพราะฉันอยู่ตัวคนเดียวไม่มีใครดูแล แม้ฉันจะมีทั้งพ่อทั้งแม่ก็ตามแต่ก็เหมือนไม่มีใคร พ่อกับแม่ของฉันท่านเลิกกันไปนานหลายปีแล้วค่ะ พ่อแต่งงานใหม่ย้ายไปอยู่อีกอำเภอตอนนี้ก็มีลูกกับภรรยาใหม่แล้วคงมีความสุขจนลืมฉันไปแล้วเพราะตั้งแต่ภรรยาใหม่พอคลอดลูกพ่อก็ไม่เคยมาหาหรือโทรมาถามฉันเลยสักครั้ง ถามว่าฉันเคยไปหาพ่อที่บ้านภรรยาใหม่พ่อไหมฉันเคยไปแต่ก็เจอกับสายตาไม่พอใจของภรรยาใหม่ที่ไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมาอีกบอกว่าที่นี่ไม่ต้อนรับและไม่ต้องเสนอหน้ามาที่นี่อีก ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ไม่เคยไปที่นั่นอีกเลยและพ่อก็ไม่โทรมาถามด้วย

ส่วนแม่ของฉันพอเลิกกับพ่อแม่ก็ไปทำงานเป็นแม่บ้านที่อเมริกาและส่งเงินมาให้ฉันใช้แม่บอกว่าแม่จะเก็บเงินให้ได้เยอะๆแล้วจะกลับมาหาฉันจนกระทั่งเมื่อสองปีก่อนแม่โทรมาบอกว่าแม่กำลังจะแต่งงานใหม่กับเศรษฐีเจ้าของธุรกิจที่นั่นหลังจากที่แม่แต่งานแม่ก็มีชีวิตที่สุขสบายซึ่งฉันก็ดีใจกับแม่ที่แม่ไม่ต้องลำบากทำงานหนักอีก จนมาวันนึงแม่พาสามีใหม่แม่มาเที่ยวที่ไทยเพื่อให้เขาได้มารู้จักกับฉันและนั่นก็ทำให้ฉันรู้ว่าสามีใหม่แม่เป็นคนยังไง สามีใหม่แม่เขาคิดไม่ดีกับฉันเขาแอบเข้ามาในห้องนอนของฉันตอนแม่ไม่อยู่โชคดีที่เซย์มาหาฉันพอดีทำให้ฉันไม่ถูกพ่อเลี้ยงทำมิดีมิร้าย ฉันบอกกับแม่เรื่องนี้แต่แม่ก็ไม่เชื่อหาว่าฉันใส่ร้ายสามีใหม่ของแม่ หลังจากแม่กลับไปแม่ก็ไม่เคยกลับมาหาฉันอีกเลยแต่ทุกเดือนแม่จะส่งเงินมาให้ฉันใช้ไม่เคยขาดทำให้ทุกวันนี้ฉันไม่ต้องลำบากหางานทำหาเงินจ่ายค่าเทอม ถามว่าทุกวันนี้ฉันอยู่กับใครฉันอยู่คนเดียวค่ะอยู่คนเดียวมาตลอดตั้งแต่ครอบครัวแตกแยก ทำให้ที่ผ่านมาคนที่ฉันไว้ใจและมีอะไรก็เล่าให้ฟังคือเซเดย์เขารับรู้เรื่องราวของฉันทุกอย่างเวลาที่ฉันร้องไห้เขาก็จะเป็นคนปลอบ แต่ตอนนี้คงไม่มีแล้วฉันไม่เหลือใครแล้วทั้งครอบครัวทั้งคนรัก ฉันต้องอยู่คนเดียวให้ได้ ฉันต้องเข้มแข็งให้ได้ พอคิดได้แบบนั้นฉันก็ลุกจากที่นอนไปอาบน้ำเพื่อให้ร่างกายสดชื่นจากนั้นก็ออกไปต้มมาม่ากินก่อนจะกินยาพาราเพราะรู้สึกปวดหัวเนื่องจากร้องไห้มาสองวันเต็มๆ

ตู๊ดดดด ตู๊ดดดด ตู๊ดดดด เสียงมือถือดังขึ้นทำให้ฉันต้องลุกจากโต๊ะกินข้าววิ่งไปหยิบมือถือที่ชาร์ตไว้ในห้องนอน

สายเรียกเข้า...แม่

"สวัสดีค่ะแม่"

"เมื่อวานฉันโทรหาแกทำไมโทรไม่ติดปิดเครื่องทำไม"

"หนูไม่ได้ปิดเครื่องค่ะคือเมื่อวานแบตหมดหนูเพิ่งมาชาร์จเมื่อเช้านี้เอง" ฉันบอกกับแม่ไปตามความจริงเพราะแบตมือถือฉันหมดตั้งแต่วันที่กลับมาจากกรุงเทพคือรู้แล่ะว่าแบตหมดแต่ฉันไม่มีกระจิตกระใจที่จะเสียบสายชาร์จแบตคือมันไม่มีแรงทำอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียวก็เลยปล่อยมันไว้แบบนั้นเพราะคิดว่าคงไม่มีใครโทรมาและฉันก็ไม่ต้องโทรไปหาใครอีก 

"เอาล่ะเข้าเรื่องเลยละกันที่ฉันโทรมาฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแก"

"แม่มีเรื่องอะไรเหรอคะ"

"ฉันจะขายบ้าน"

"ขายบ้าน??บ้านไหนคะ"

"ก็บ้านที่แกอยู่นั่นไง"