คลั่งรักเด็กยี่สิบ

คลั่งรักเด็กยี่สิบ

last updateLast Updated : 2026-10-11
By:  เม็ดขนุนUpdated just now
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
21Chapters
14views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"พ่อไมโครเวฟของนุ่มนิ่ม" #พระเอก "คีย์" ชายหนุ่มอายุ 28 ปี ทายาทคนเดียวของโรงพยาบาลชื่อดัง เขาเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจ สามารถรักษาหัวใจของคนอื่นได้ แต่สำหรับหัวใจตัวเองกลับด้านชาดั่งหินผา "ฉันจะให้แกแต่งงานกับหนูออมสิน ลูกสาวคนเดียวของเพื่อนสนิทฉัน" "ไม่ ผมไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น! เพราะผมมีเมียแล้ว" #นางเอก "นุ่มนิ่ม" เด็กสาวอายุเพียง 20 ปี เธอมีนิสัยอ่อนต่อโลก ไร้เดียงสา และไม่ใคร่จะทันคน จนวันหนึ่งแม่เลี้ยงของนุ่มนิ่ม ได้ขายเธอให้กับเสี่ยกำพล เพื่อแลกกับหนี้สินทั้งหมดที่ยืมมา แต่โชคดีขณะที่เธอกำลังวิ่งหนีได้ไปเจอกับคีย์ เขาเลยพาเธอไปอยู่ที่คอนโดของตัวเอง "เธอ...อยากกินไอติมมั้ย" "ไอติมอะไรเหรอคะ?" "ก็ไอติมนี่ไง มีลาวาด้วยนะ"

View More

Chapter 1

1

"จากที่ผมวินิจฉัย คุณภมรเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด หรือที่เริ่มต้นมาจากโรคหลอดเลือดโคโรนารี เกิดจากความผิดปกติของหลอดเลือดแดงโคโรนารีเเข็ง จึงทำให้ไปเลี้ยงหัวใจไม่พอจึงเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านหัวใจเบอร์ 1 ของโรงพยาบาล KK อย่างคีย์ เขาเป็นทั้งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและทายาทคนเดียวของโรงพยาบาลแห่งนี้เอ่ยบอกกับญาติคนไข้

"แล้วแบบนี้สามีของดิฉันจะเป็นอะไรมากรึเปล่าครับคุณหมอ" เพียงเพ็ญภรรยาของภมรเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความกังวล

"สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ครับ โชคดีที่พาคนไข้มาโรงพยาบาลได้ทันเวลา มิเช่นนั้นหากปล่อยให้นานกว่านี้เซลล์กล้ามเนื้อหัวใจส่วนนั้นก็จะได้รับความเสียหายจากการขาดออกซิเจน และไม่สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ จะส่งผลให้กล้ามเนื้อหัวใจตายอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนหลายๆอย่าง หรือจบลงด้วยการเสียชีวิต" ชายหนุ่มพูดจบก็ใช้มือหนาปิดแฟ้มเอกสารที่ วางอยู่ด้านหน้าบนโต๊ะทำงาน

"ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ" เพียงเพ็ญลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยอีกขอบคุณชายหนุ่ม

"มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ" ชายหนุ่มตอบไปตามความจริง ก่อนที่จะเรียนเชิญเพียงเพ็ญให้ออกไปจากห้อง เขาเอนตัวราบลงบนเก้าอี้หนังตัวโปรด ด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากเข้าห้องผ่าตัดเป็นระยะเวลาหลายชั่วโมง

แกร๊ก!🚪 จู่ๆก็มีบุคคลปริศนาถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะประตู สำหรับเขาแล้ว คงจะมีแค่คนเดียวนั่นแหละที่จะทำเช่นนี้ได้

"ฉันมีอะไรจะคุยกับแก" คุณกรรชัย พ่อของคีย์เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา

"อะไรครับพ่อ" ชายหนุ่มดันตัวเองให้กลับมานั่งในท่าสุภาพ เอาสองมือประสานกันแล้ววางไว้บนโต๊ะ

"แกจำหนูออมสิน ลูกสาวคนเดียวของคุณอรรถพลเพื่อนสนิทฉันได้มั้ย?" คุณกรรชัยถามด้วยแววตาเรียบนิ่งเจือรอยยิ้มเล็กน้อย ฉายความปรารถนาของตัวเองออกมาอย่างชัดเจน

"จำไม่ได้ครับ" ชายหนุ่มตอบออกไปตามความจริง มือหนาก็เลื่อนไปเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมาดูอีกครั้งหนึ่ง เขารู้ว่าผู้เป็นพ่อต้องการอะไร

"คุยกับฉันห้ามทำอย่างอื่น!" คุณกรรชัยตวาดเสียงดังใส่ลูกชาย แล้วเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารลงกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

ปั้ง!

ชายหนุ่มมองตามแฟ้มเอกสารของตัวเองอย่างชินชา ทุกครั้งที่ผู้เป็นพ่อไม่พอใจ เขาก็มักจะทำแบบนี้อยู่เป็นประจำ ไม่ว่าจะเป็นการทำลายข้าวของหรือเฆี่ยนตีเขาด้วยไม้หวาย

"ฉันจะไม่อ้อมค้อมเลยก็แล้วกัน! ฉันต้องการให้ แกทำความรู้จักกับหนูออมสินเอาไว้ ทำความรู้จักกันไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ในอนาคตข้างหน้า ถ้าถึงวันที่แกจะต้องแต่งงานกับหนูออมสินจะได้ไม่ปรับตัวยาก" คุณกรรชัยพูดความประสงค์ของตัวเองออกมาจนหมดสิ้น เขาต้องการจะให้สองครอบครัวรวบเข้าเป็นทองแผ่นเดียวกัน เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจสีเทา

"แล้วผมปฏิเสธอะไรได้ด้วยเหรอครับ" ชายหนุ่มตอบออกไปเรียบๆ ทำให้พ่อของเขายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"เข้าใจง่ายๆก็ดี พรุ่งนี้ตอนเย็นไปรับหนูออมสิน มาทานข้าวที่บ้าน ฉันจะส่งโลเคชั่นที่อยู่ของหนูออมสินไปให้แก" พูดจบคุณกรรชัยก็เดินออกไปจากห้องทันที ร่างหนาเอนตัวลงไปกับเก้าอี้หนังด้วยความเหนื่อยล้าอีกคราหนึ่ง สองดวงตาคมค่อยๆปิดลง

ย้อนกลับไปเมื่อ 12 ปีที่แล้ว

ปั้ง!!!! ใบเกรดเฉลี่ยจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ของทางโรงเรียนเอกชนชื่อดัง ฟาดลงบนใบหน้าหล่อของชายหนุ่มอย่างแรงด้วยความไม่พอใจจากผู้เป็นพ่อ

"ทำไมเกรดถึงออกมาได้แค่นี้!!" คุณกรรชัยตวาดเสียงถามชายหนุ่มอย่างดังลั่นทั่วบ้าน ทำให้เหล่าแม่บ้านแตกตื่น รีบวิ่งแจ้นออกมาดู

"ผมทำเต็มที่แล้วจริงๆนะพ่อ.." ชายหนุ่มพยายามพูดอธิบายให้ผู้เป็นพ่อเข้าใจ แต่ทว่าคุณกรรชัยกับไม่ยอมรับฟังคำแก้ตัวแต่อย่างใด

เพี๊ยะ!!!

ฝ่ามือหนาจากผู้เป็นพ่อฟาดเข้าไปที่แก้มของชายหนุ่มเต็มแรง ทำให้ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบ ที่มุมปากมีเลือดสีแดงไหลซิบเล็กน้อย เขาใช้นิ้วหัวแม่โป้งบดขยี้เพื่อซับเลือดออก

"คุณผู้ชาย!! อย่าทำอะไรคุณหนูเลยนะคะ" ป้าชื่น คือ แม่นมที่เลี้ยงคีย์มาตั้งแต่เด็กๆ เธอเปรียบเสมือนแม่คนที่ 2 ของชายหนุ่ม ส่วนเธอเองก็รักและเอ็นดูชายหนุ่มอย่างกับลูกในไส้

"ชื่นขอเถอะนะคะคุณผู้ชาย"ป้าชื่นรีบวิ่งมาโอบกอดตัวชายหนุ่มเอาไว้

"ป้าชื่นออกไปก่อนเถอะครับ" ชายหนุ่มหันหน้าไปบอกป้าชื่น เพราะเขาเองไม่อยากจะเป็นต้นเหตุ ที่ต้องทำให้ป้าชื่นพลอยเดือดร้อนไปด้วย

"แต่คุณหนูคะ.."

"ผมขอนะครับป้า" ป้าชื่นพยักหน้าเป็นการตอบรับ แล้วจำใจยอมเดินออกไปยืนดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงห่วง

"บอกฉันมาสิ! ทำไมเทอมนี้แกถึงได้เกรดแค่ 3.98! ทำไม" คุณกรรชัยจ้องใบหน้าชายหนุ่มอย่าง เอาเรื่อง พร้อมกับเดินไปหยิบไม้หวายคู่ใจออกมาถึงเล่น

"ผมไม่รู้เหมือนกันกับพ่อ.." ชายหนุ่มตอบไปตามความจริง เพราะเขาทำทุกอย่างเต็มที่ที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการส่งงานหรือการสอบ

"วิชาสุขศึกษาและพลศึกษา? แกไม่ได้วิชานี้เนี่ยนะ" คุณกรรชัยก้มหน้าลงไปหยิบใบเกรดเฉลี่ยของชายหนุ่มพร้อมกับอ่านออกเสียง ก่อนที่จะแหงนหน้ากลับมาคุยกับเขาต่อ

"ได้คะแนน 79 เต็มร้อย พ่อผิดหวังในตัวจริงๆ" คุณกรรชัยพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง แล้วฟาดกระดาษใบนั้นลงบนพื้นอีกครั้งหนึ่ง

"ลุกขึ้น!!" คุณกรรชัยใช้มือดึงแขนของชายหนุ่มให้ยืนขึ้นด้วยความสูงเต็มที่อย่างแรง พร้อมกับใช้ไม้หวายฟาดเข้าไปที่ก้นของเขาหลายๆที

ฟาด!! ฟาด!!!

"ฮึก..ฮะ." ชายหนุ่มพยายามเก็บเสียงร้องไห้ของตัวเองไม่ให้เล็ดลอดออกมา จนรู้สึกว่าตอนนี้เขาเริ่มจะชินชากับการกระทำป่าเถื่อนของผู้เป็นพ่อไปเสียแล้ว

ฟาด!! ฟาด!!! ฟาด!!

"คราวนี้ฉันจะยึดโทรศัพท์ และหักเงินค่าขนมของแกเป็นระยะเวลา 1 เดือน พร้อมกับกักบริเวณอยู่แต่บ้าน แกจะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้าม.4 และที่สำคัญแกจะต้องเรียนสายวิทย์คณิตเท่านั้น!!" คุณกรรชัยตวาดอย่างใส่อารมณ์ แล้วผลักร่างของชายหนุ่มให้ออกห่างจากกาย

ตุ้บ!!

ก้นของคีย์ล้มลงกระแทกกับพื้นกระเบื้องหรูอย่างแรง ก่อนที่ป้าชื่นจะรีบมาพยุงตัวของเขาขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เพราะขืนชักช้าไปมากกว่านี้คงจักต้องเป็นที่ระบายอารมณ์ของผู้เป็นพ่อแน่ๆ

@ห้องนอนคีย์

"คุณหนูเจ็บมากหรือเปล่าคะ" ป้าชื่นเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างที่เคยทำอยู่เป็นประจำ พร้อมกับในมือถือถาดสแตนเลสขนาดเล็ก  วางไว้บวางไว้บนลิ้นชักข้างหัวเตียง 

"ไม่เจ็บหรอกครับป้า ผมชินแล้ว" น้ำตาของชายหนุ่มที่เอ่อนองอยู่ภายด้านใน พยายามอดกลั้นเอาไว้อย่างเต็มที ไม่ให้มันไหลออกมาแสดงความอ่อนแอต่อใครได้เห็น 

"เอายาแก้อักเสบ แล้วก็อย่าทาพกช้ำมาให้คุณหนูแล้วนะคะ" ป้าชื่นยืนมองชายหนุ่มที่นั่งเหม่อลอยด้วยความอดสงสารไม่ได้  เพราะเขาเองก็ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก จำใจระเหเร่ร่อนมาอยู่กับผู้เป็นพ่อ ซึ่งผู้เป็นพ่อก็ไม่เคยดูดำดูแดงเขาเลยสักนิด มีแต่บังคับ ขู่เข็ญ ให้กระทำตามใจตนเองอยู่ร่ำไป 

"ป้าชื่นครับ ทำไมพ่อไม่เคยรักผมเลย" ป้าชื่นตกใจไม่น้อยที่เห็นชายหนุ่มเอ่ยถามหล่อนแบบนี้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยแม้แต่จะพูดถึงเลยด้วยซ้ำ 

"ไม่มีพ่อคนไหนไม่รักลูกหรอกค่ะ คุณผู้ชายหนะรักคุณหนูมากเลยนะคะ แต่ที่คุณผู้ชายทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้คุณหนูได้ดี พ่อแม่แต่ละคนมีวิธีการแสดงความรักต่อลูกไม่เหมือนกัน" ชายหนุ่มใช้มือหนาของเขาดึงร่างกายของป้าชื่นมา กอดไว้  ทุกครั้งที่เขาได้ซบหน้าอกของผู้หญิงคนนี้ ก็มักจะรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นราวว่าอยู่กับแม่แท้ๆ

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
21 Chapters
1
"จากที่ผมวินิจฉัย คุณภมรเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด หรือที่เริ่มต้นมาจากโรคหลอดเลือดโคโรนารี เกิดจากความผิดปกติของหลอดเลือดแดงโคโรนารีเเข็ง จึงทำให้ไปเลี้ยงหัวใจไม่พอจึงเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านหัวใจเบอร์ 1 ของโรงพยาบาล KK อย่างคีย์ เขาเป็นทั้งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและทายาทคนเดียวของโรงพยาบาลแห่งนี้เอ่ยบอกกับญาติคนไข้"แล้วแบบนี้สามีของดิฉันจะเป็นอะไรมากรึเปล่าครับคุณหมอ" เพียงเพ็ญภรรยาของภมรเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความกังวล"สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ครับ โชคดีที่พาคนไข้มาโรงพยาบาลได้ทันเวลา มิเช่นนั้นหากปล่อยให้นานกว่านี้เซลล์กล้ามเนื้อหัวใจส่วนนั้นก็จะได้รับความเสียหายจากการขาดออกซิเจน และไม่สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ จะส่งผลให้กล้ามเนื้อหัวใจตายอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนหลายๆอย่าง หรือจบลงด้วยการเสียชีวิต" ชายหนุ่มพูดจบก็ใช้มือหนาปิดแฟ้มเอกสารที่ วางอยู่ด้านหน้าบนโต๊ะทำงาน"ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ" เพียงเพ็ญลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยอีกขอบคุณชายหนุ่ม"มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ" ชายหนุ่มตอบไปตามความจริง ก่อนที่จะเรียนเชิญเพียงเพ็ญให้ออกไปจากห้อง เขาเอนตัวราบล
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
2
จนกระทั่งวันนี้ชายหนุ่มเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เขาได้รับความกดดันจากผู้เป็นพ่อมากโข เนื่องจากได้รับภาระอันยิ่งใหญ่คือการเรียนหมอ เฉพาะทางด้านหัวใจเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับโรงพยาบาลของตนเอง ชายหนุ่มจะต้องไปโรงเรียนตามปกติในเวลาเจ็ดนาฬิกา จนถึง สี่นาฬิกา หลังจากนั้นอีกประมาณ 1 ชั่วโมง จะมีอาจารย์สอนพิเศษมาสอนให้โดยเฉพาะที่บ้าน เป็นเวลาเกือบราวๆ3 ชั่วโมงได้ หลังจากร่ำเรียนพิเศษเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จะต้องหมั่นทบทวนบทเรียนและทำการบ้านที่ได้รับมอบหมายในแต่ละวันให้เสร็จ "วันนี้พวกกูจะไปกินส้มตำกัน มึงจะไปด้วยป่ะ" มังกรเพื่อนสนิทของชายหนุ่มเอ่ยถามเขาในขณะที่กำลังเดินออกมาจากโรงเรียน ซึ่งชายหนุ่มเองกำลังใจจดใจจ่ออยู่กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้าคณะแพทย์ศาสตร์ "ไม่หวะ กูต้องรีบกลับไปเรียนพิเศษพวกมึงก็รู้" ชายหนุ่มตอบกลับไปด้วยแววตาเคร่งเครียด ชีวิตวัยรุ่นของเขาได้หมดไปกับการเรียนหนังสือเสียทั้งหมด เขาแทบจะไม่ได้ไปเที่ยวเตร่หรือพบปะสังสรรค์กับฝูงเพื่อนเลยสักครั้ง "ก็แค่แป๊บเดียวเอง เดี๋ยวกูช่วยคุยกับพ่อมึงให้" คิมหันต์ชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำเดินเข้ามาตบบ่าของชายหนุ่มเบาๆเป็นเชิงปลอ
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
3
"ใบหม่อน! มากับแม่" บัวผันเดินเข้ามาดึงตัวลูกสาวออกห่างนุ่มนิ่ม เพราะเกรงว่าจะผิดแผนที่วางไว้ หากนุ่มนิ่มทราบเรื่องก่อน หล่อนต้องการจักทำทุกอย่างให้ราบรื่นที่สุด เพื่อผลประโยชน์ของตนเองและลูกสาว "เมียเสี่ย? ใครจะไปเป็นเมียเสี่ยกัน" นุ่มนิ่มบ่นรำพึงรำพันอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก คิดว่าผู้เป็นน้องสาวคงจะหยอกล้อให้หวาดกลัวเล่นตามประสาของหล่อนนั่นแหละ ตกเย็น ยามนี้พระอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนตัวลงลับสู่ขอบฟ้า แลแสงของดวงจันทร์ขึ้นมาแทนที่ หมู่ดาวนับร้อยนับพันดวงระยิบระยับเป็นประกาย บ้างก็มีแสงในตัวเอง บ้างก็ต้องพึ่งแสงจันทร์ หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเดินออกมานั่งบนเก้าอี้หน้าบ้าน ใบหน้าสวยแหงนขึ้นไปบนฟ้ามองพระจันทร์แล้วจินตนาการถึงใบหน้าของผู้เป็นแม่ ที่ยังคงมีภาพจำอยู่ภายในใจมิเคยลืมเลือน "คืนนี้พระจันทร์สวยกว่าทุกคืนที่ผ่านมา" นุ่มนิ่มหลงใหลในความสวยงามของพระจันทร์ แล แสงดาวบนท้องฟ้า เธอมักจะมานั่งตากน้ำคางยามค่ำอยู่เป็นประจำ แสงสีเหลืองขาวของไฟหน้ารถคันหรู เเล่นผ่านเข้ามายังหน้าบ้านของเธอ ปรากฏร่างกายของชายฉกรรจ์ชุดดำจำนวน 4-5 คน เมื่อนุ่มนิ่มเห็นเช่นนั้นจึงรีบวิ่งไปหลบหล
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
4
พ่อ📞(สวัสดีครับพ่อ) ทันใดที่คุณกรรชัยรับโทรศัพท์ ชายหนุ่มก็เอ่ยทักทาย(ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับบ้าน ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ หรือเห็นว่าฉันปล่อยแก แล้วแกจะทำอะไรก็ได้!) คุณกรรชัยตะคอกเสียงด้วยความหงุดหงิด เขาทำราวกับว่าชายหนุ่มเป็นเด็กๆ ที่จะต้องกำหนดเวลากลับบ้าน ทั้งๆที่เขาอายุ 28 ปีแล้ว(ช่วงนี้เคสผ่าตัดเข้ามาเยอะแยะ ผมก็เลยต้องนอนค้างที่คอนโด) ชายหนุ่มเลี่ยงที่จะบอกความจริงกับคุณกรรชัย เพราะถ้าเขารู้ เขาจะต้องไม่ยอมเป็นอย่างแน่ (อย่าให้ฉันรู้นะว่าแกเหลวไหล อ้อ! พรุ่งนี้ตอนเที่ยงไปรับหนูออมสินทานข้าวด้วย คุณอรรถพลฝากลูกสาวกับพ่อไว้) คุณกรรชัยออกคำสั่งกับผู้เป็นลูกชาย(ครับพ่อ) ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ได้เต็มใจ แต่เขาก็จำยอมที่จะต้องทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ ซึ่งไม่สามารถคัดค้านได้แต่อย่างใด(แค่นี้แหละ)ตู้ดๆๆ! วางสายแล้ว"เห้อ! เมื่อไหร่ฉันจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเองสักที" ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน พร้อมกับล้มตัวลงบนเตียงข้างๆหญิงสาวโดยใช้หมอนข้างกั้นเขตแดนไว้รุ่งเช้าวันต่อมา🌄"อื้อ!!" ชายหนุ่มบิดตัวไปมาด้วยความเกียจคร้าน สองสายตาจ้องมองร่างเล็กที่กำล
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
5
"เดินซุ่มซ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ" หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นไปมองตามเสียงที่เปล่งดังออกมา โดยที่ใครอีกคนนั้นก็แหงนหน้าลงมามองเธอเช่นเดียวกัน"ไหนตาม้า ไหนตาเรือหรือคะ" หญิงสาวเเหงนหน้าขึ้นไปถามชายหนุ่มด้วยสีหน้าหยอกล้อ กวนประสาท "ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเถอะนะ" คีย์ตอบกลับไปอย่างปัดๆ แต่ทว่าภายในใจของเขากลับเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ โดยที่ไม่รู้สาเหตุเช่นเดียวกันว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ "ขอโทษค่ะ" หญิงสาวถอยหลังห่างไปประมาณ 3 ก้าว แล้วก้มหน้าพูดสนทนากับชายหนุ่มด้วยความสำนึกผิด "ฉันจะกลับมาบอกว่า ของในห้องครัวเนี่ย เธอสามารถหยิบใช้สอยทำอาหารได้ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ" ชายหนุ่มพูดจบก็ก้มลงมองพวกขนมอาหารแห้งที่อยู่ในอุ้งมือเล็กๆของหญิงสาว และต่อท้ายอีกประโยคหนึ่งว่า "แต่ฉันคงไม่จำเป็นต้องบอกแล้วแหละ เพราะดูจากอาหารที่เธอถือมา" หญิงสาวก้มลงมองอาหารแห้งของตัวเองที่อยู่ในมือ พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นไปส่งรอยยิ้มเจื่อนเจื่อนให้กับชายหนุ่ม เพราะจำนนต่อหลักฐานที่วางคามือของตนเอง "แฮร่~" คีย์เผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างลืมตัวให้กับสีหน้าทะเล้นล้อเล่นของหญิงสาว เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้งในชีวิต เพียง
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
6
@คอนโดคีย์แกร๊ก!คีย์เปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วรีบสาวเท้าเดินดุ่มดุ่มเข้าไปด้านในทันที เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าไร้ร้างซึ่งคนอาศัยอยู่ "นุ่มนิ่ม" ชายหนุ่มเอ่ยเรียกชื่อของหญิงสาวตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับสักคำกลับมา ผ่านหูทั้งสองข้างของเขาเลย "ยัยเตี้ยหายไปไหนวะ" คีย์บ่นพึมพำอยู่เพียงคนเดียว ในขณะที่สายตาคมทั้งสองของเขากำลังสาดส่องมองหาร่างเล็กเจ้าของฉายานี้ ซึ่งเขาเพิ่งจะตั้งให้อยู่ เมื่อเดินเข้าไปเรื่อยๆจนถึงห้องนอน ก็ปรากฏว่าเจอคนตัวเล็กกำลังหลับใหลอยู่ในห้วงภวังค์ของนิทราบนเตียงขนาดใหญ่ "นุ่มนิ่ม" ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กของหญิงสาว พร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงห้วนห้วน "นี่เธอ!" มือหนาของชายหนุ่มเอื้อมลงไปเขย่าไหล่ของหญิงสาว แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมานั่นก็คือไอความร้อนจากร่างกายของเธอ "เห้ย! เป็นไข้หรอวะ" มือหนาของชายหนุ่มเลื่อนขึ้นไปทาบบนหน้าผากของหญิงสาวด้วยความที่อดเป็นห่วงไม่ได้ อุณหภูมิจากร่างกายของคนตัวเล็กตอนนี้ร้อนจี๋ แทบจะทอดไข่สุกอยู่แล้วเชียว "นี่นุ่มนิ่ม! นี่เธอ" ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวอ
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
7
"อื้อ.." เสียงดังอื้ออึงจากในลำคอระหงของหญิงสาว เปลือกตาทั้งสองข้างค่อยๆเปิดออก และปรับจุดโฟกัสให้ชัดเจนขึ้น ด้วยสภาพของความงัวเงียเพราะพิษไข้ทำเรื่อง จึงทำให้เธอนอนหลับไปเกือบ 3 ชั่วโมงเต็มๆ "คะ..คุณ" ใบหน้าเล็กแหงนขึ้นไปมองเจ้าของหน้าอกแกร่งกำยำที่เธอใช้หนุนนอนอยู่ขณะนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อเจ้าของร่างนั้นคือชายหนุ่มผู้ซึ่งช่วยชีวิตหล่อนไว้ "......." ร่างเล็กพยายามขยับตัวอย่างช้าๆเพื่อคลี่คลายออกจากร่างใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะมือหนาของคนตัวโตกระชับกอดเรือนร่างเธอไว้อย่างแน่น "คุณคีย์..คุณ" มือเล็กเอื้อมขึ้นไปเขย่าแขนแกร่งของคนตัวโต ซึ่งวินาทีแรกที่สัมผัส ก็รู้ได้เลยว่าผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนักหน่วง "อื้ออ" เสียงดังครวญครางจากลำคอของชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อถูกรบกวนโดยฝีมือของคนตัวเล็ก เขาเปล่งเสียงออกมาทั้งๆที่ตาทั้งสองข้างของตนเองยังปิดสนิท ว่าพรางก็กระชับกอดเรือนร่างเล็กแน่นกว่าเดิม จนทำให้ใบหน้างดงามแนบชิดกับแผงอกแกร่งกำยำของคนตัวโต "........" ใบหน้าของคนตัวเล็กแนบชิดมากพอจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายดังขึ้นตุ๊บตั๊บเช่นเดียวกับหัวใจดวงน้อ
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
8
"อื้อ.." เสียงดังอื้ออึงจากในลำคอระหงของหญิงสาว เปลือกตาทั้งสองข้างค่อยๆเปิดออก และปรับจุดโฟกัสให้ชัดเจนขึ้น ด้วยสภาพของความงัวเงียเพราะพิษไข้ทำเรื่อง จึงทำให้เธอนอนหลับไปเกือบ 3 ชั่วโมงเต็มๆ "คะ..คุณ" ใบหน้าเล็กแหงนขึ้นไปมองเจ้าของหน้าอกแกร่งกำยำที่เธอใช้หนุนนอนอยู่ขณะนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อเจ้าของร่างนั้นคือชายหนุ่มผู้ซึ่งช่วยชีวิตหล่อนไว้ "......." ร่างเล็กพยายามขยับตัวอย่างช้าๆเพื่อคลี่คลายออกจากร่างใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะมือหนาของคนตัวโตกระชับกอดเรือนร่างเธอไว้อย่างแน่น "คุณคีย์..คุณ" มือเล็กเอื้อมขึ้นไปเขย่าแขนแกร่งของคนตัวโต ซึ่งวินาทีแรกที่สัมผัส ก็รู้ได้เลยว่าผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนักหน่วง "อื้ออ" เสียงดังครวญครางจากลำคอของชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อถูกรบกวนโดยฝีมือของคนตัวเล็ก เขาเปล่งเสียงออกมาทั้งๆที่ตาทั้งสองข้างของตนเองยังปิดสนิท ว่าพรางก็กระชับกอดเรือนร่างเล็กแน่นกว่าเดิม จนทำให้ใบหน้างดงามแนบชิดกับแผงอกแกร่งกำยำของคนตัวโต "........" ใบหน้าของคนตัวเล็กแนบชิดมากพอจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายดังขึ้นตุ๊บตั๊บเช่นเดียวกับหัวใจดวงน้อ
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
8
#มีNC30%นะคะ#โลกสวยกดเลื่อนออกเลยน๊า"แพงจังเลยค่ะ ไอติมรสอะไรหรอคะ""ไอติมรสวนิลา เธอคงจะยังไม่เคยกิน อยากจะลองชิมหรือเปล่า อร่อยมากเลยนะ" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เธอคนนี้ดูน่าค้นหาและน่าทะนุถนอมสำหรับเขาเอามากๆเลยทีเดียว"อยากค่ะ.." หญิงสาวสตั้นไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะฉุกพูดออกมา ใบหน้าสวยของเธอยิ้มระรื่น โดยไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นคนชักศึกเข้าบ้าน"หึ! เธอพูดแล้วก็ต้องรับผิดชอบในคำพูดของตัวเองด้วยนะ" ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก แล้วค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นการฉีกยิ้มร้าย หญิงสาวไร้เดียงสาอย่างนุ่มนิ่มเธอคงไม่สามารถคาดเดาได้ว่าในขณะนี้ จุดประสงค์ของเขาคืออย่างใด"ค่ะ" หญิงสาวเชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แล้วยืดขายาวเหยียดไปทางเรือนร่างของหญิงสาวซึ่งนั่งมองอยู่"คุณจะทำอะไรหรอคะ.." ใบหน้าสวยใสแววฉงน เมื่อเห็นการกระทำของชายหนุ่มแปลกไปหลังจากที่ได้คำตอบจากปากของเธอ"...." ใบหน้าหล่อส่งสายตาขึ้นมาเหลือบมองใบหน้าของร่างบางเพียงเล็กน้อย แต่ก็มิได้ตอบโต้ใดๆกลับไปมือหนาของเขาเลื่อนลงไปรูดซิปกางเกงยีนส์สีซีดขายาว แล้วค่อยๆปลดก
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
9
"เพราะแบบนี้แม่ถึงได้ตั้งชื่อว่านุ่มนิ่มไงคะ" หญิงสาวยิ้มตอบด้วยความไร้เดียงสา"แล้วตรงนี้นุ่มนิ่มสมกับชื่อด้วยหรือเปล่า" นิ้วเรียวของชายหนุ่มชี้ตรงที่ร่างกายบริเวณส่วนเนินอกของอีกคน"......" หัวใจดวงน้อยจากเดิมที่ยังโลดแล่น กลับอึ้งตะลึงหนักขึ้นกว่าเดิม แอบเต้นระรัวเร็วขึ้นหลายจังหวะ"ไม่มีปากหรือไง?" คีย์แหงนหน้าขึ้นมามองใบหน้าของหญิงสาวอย่างหลงใหล ถึงแม้ว่าสมองจักสั่งให้เฉยชา ห้ามรู้สึกสักแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรมที่หน้าอกข้างซ้ายกลับเต้นระทึกแลดูย้อนแย้ง"เอ่อ..คุณไม่ไปทำงานหรอคะ ฉันหายดีแล้ว"ใบหน้าสวยฉีกยิ้มหวาน แต่ก็แทบหุบปากยิ้มไม่ทัน เมื่อเห็นสีหน้าดุดันของคนด้านล่างที่จ้องเธอราวกับจะเขมือบกินทั้งตัว"เปลี่ยนเรื่องเก่งนะเราอ่ะ" ใบหน้าคมคายสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก ประกอบกับพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ทำให้หญิงสาวต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที"คุณลุกออกจากตักหนูได้แล้วค่ะ" หญิงสาวพูดบอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน โดยไม่ได้หันกลับมามองหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย"เรียกฉันว่าพี่คีย์สิ" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือเล็กของหญิงสาวมาวางไว้บนแผงอกแกร่งของตนเอง ก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนขึ้นมาบนใบหน้
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status