เจ้านายสายฟ้าแลบ

สวี่เพียวเพียวไม่เคยคิดเลยว่า เจ้านายคนใหม่ที่ถูกส่งตัวมาแบบสายฟ้าแลบคนนั้น จะเป็นพ่อแท้ ๆ ของลูกสาวเธอ หากรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องมาเจอฮั่วจี้เซินที่นี่ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร เธอก็จะไม่มีวันย่างกรายเข้ามาในบริษัทนี้เด็ดขาดเมื่อไม่กี่วันก่อน ทั้งแผนกวุ่นวายกันยกใหญ่เรื่องเจ้านายหนุ่มผู้มีอนาคตไกลจะถูกส่งลงมา ได้ยินมาว่าเขาเป็นคุณชายจากตระกูลประธานกลุ่มบริษัทที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด ชีวประวัติแต่ละบรรทัดยาวเหยียดเกินกว่าที่มนุษย์เงินเดือนทั่วไปอย่างพวกเขาจะไล่ตามทันชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในห้องประชุมล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง ชุดสูทสั่งตัดอย่างประณีตช่วยเสริมบุคลิกที่สง่างามและภูมิฐาน ขับเน้นให้เห็นถึงรูปร่างสูงโปร่งของเขาอย่างชัดเจน ความอ่อนวัยในอดีตถูกขัดเกลาจนกลายเป็นความเฉียบคม แม้อายุยังน้อยแต่กลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม มือที่เห็นข้อกระดูกชัดเจนถือรีโมตคอนโทรลขณะอธิบายข้อมูลบน PPT อย่างคล่องแคล่ว เสียงทุ้มกังวานสะท้อนไปทั่วห้องประชุมทุกคนต่างพากันกลั้นหายใจ เพราะกลัวว่าจะทำอะไรให้เจ้านายคนใหม่เสียความรู้สึกตั้งแต่ครั้งแรก สวี่เพียวเพียวแทบอยากจะก้มหัวให้จมดิน

หลังจากนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้าน สวี่เพียวเพียวก็ย่องเข้าบ้านอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอจัดการล้างหน้าล้างตาก่อนจะแอบเข้าไปดูในห้องนอนเล็ก แล้วก็เห็นแม่สวี่กับเหลียนฮว่ากำลังหลับสนิทแม่สวี่ขมวดคิ้วพลางกระซิบถาม “ทำไมกลับดึกนักลูก? หิวไหม? เดี๋ยวแม่ไปต้มบะหมี่ให้กิน” แม่สวี่พูดพลางพะยุงตัวจะลุกขึ้น สวี่เพียวเพียวรีบกดไหล่แม่ไว้ทันที “หนูกินมาแล้วค่ะ แม่นอนเถอะ” ครั้นแล้วก็แม่สวี่ถึงยอมเอนตัวลงนอนต่อ เพื่อไม่ให้รบกวนการทำงานของลูกสาว ปกติแม่สวี่จะพาเหลียนฮว่านอนอีกห้องหนึ่ง ซึ่งแยกกับสวี่เพียวเพียวหลังจากตระกูลสวี่ล้มละลาย สวี่เพียวเพียวก็พาแม่และลูกสาวมาเช่าห้องพักในตึกเก่า ๆ แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไกลจากบริษัทพอสมควร เธอเดินเข้าไปห้องครัวแล้วต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยหนึ่งโดยไม่ได้เปิดไฟ อาศัยเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ไล่อ่านข้อมูล ซึ่งในเว็บบอร์ดภายในของบริษัทตอนนี้มีแต่เรื่องของฮั่วจี้เซินเต็มไปหมด แม้แต่พื้นที่ในมือถือของเธอก็ถูกเขายึดครองไปโดยปริยาย ในฐานะเจ้านายสายฟ้าแลบคนใหม่ที่โปรไฟล์เริ่ดและหน้าตาหล่อเหลาขนาดนั้น เพื่อนร่วมงานจึงต่างพากันแอบถ่ายรูปเขามาลงเว็บบอร์ดจนล้

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เจียงหรั่นมักจะไปหาฮั่วจี้เซินที่มหาวิทยาลัยเอบ่อย ๆโดยทุกครั้งจะใช้ชื่อของพี่ชายอย่างเจียงซ่งเป็นข้ออ้างเสมอและช่วงเวลานั้นเองที่เธอมักจะได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยตามติดฮั่วจี้เซินราวกับเงา ผู้หญิงคนนั้นรูปร่างสูง มีทรวดทรงเด่นชัด สวมเสื้อผ้าสีสันสดใสสะดุดตา เธอเหมือนกับแสงอาทิตย์ยามเที่ยงวันที่เจิดจรัสเพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมเจียงหรั่นรู้จากปากของเจียงซ่งว่า ผู้หญิงคนนั้นชื่อสวี่เพียวเพียว เป็นแฟนของฮั่วจี้เซิน เรียนอยู่คณะศิลปะไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่มีบุคลิกเย็นชาสูงส่งและดูสะอาดสะอ้านราวกับแสงจันทร์อย่างฮั่วจี้เซิน จะมาคบกับคุณหนูผู้เอาแต่ใจและดูจะไร้รสนิยมในสายตาคนอื่นเช่นนี้เจียงซ่งเคยบอกว่า ฮั่วจี้เซินค่อนข้างยากจน ที่คบกันก็คงเพราะสวี่เพียวเพียวใช้เงินฟาดหัว ซึ่งเจียงหรั่นเองก็เชื่อแบบนั้นจนกระทั่งมีการร่วมงานทางธุรกิจครั้งหนึ่ง เธอถึงได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วฮั่วจี้เซินคือบุตรชายคนโตของตระกูลฮั่ว และเป็นผู้สืบทอดกลุ่มบริษัทในอนาคตเจียงหรั่นจึงมั่นใจว่า ระหว่างฮั่วจี้เซินกับสวี่เพียวเพียวก็คงแค่เล่น ๆ

ที่ฉินอวี่โยวแกล้งเล่นกับเหลียนฮว่า ทั้งหมดก็เพราะเธอหน้าตาน่ารักฉินอวี่โยวกล่าวว่า “ขอแค่เธอให้อภัยฉัน ต่อไปในโรงเรียนอนุบาล ฉันจะปกป้องเธอเอง ฉันรับรองว่าจะไม่มีใครกล้าแกล้งเธออีก”เขาหวาดกลัว... กลัวว่าแม่ของเหลียนฮว่าจะให้เธอย้ายโรงเรียนเพราะเรื่องนี้ สวี่เพียวเพียวคิดเช่นนั้นจริง ๆ แต่การย้ายโรงเรียนอาจจะทำให้ต้องไปเจอกับเรื่องแบบเดิมอีกเธอถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฮว่าฮว่า หนูอยากย้ายโรงเรียน หรืออยากอยู่ที่นี่ต่อจ๊ะ?”เหลียนฮว่าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “คุณครูและเพื่อนคนอื่น ๆ ดีมากค่ะ”สวี่เพียวเพียวเองก็มีความคิดส่วนตัวหลังเกิดเรื่องนี้ ด้วยความรู้สึกผิด ฮั่วจี้เซินคงจะใช้อิทธิพลกดดันและควบคุมไม่มากก็น้อย อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องกังวลว่าลูกสาวจะเจอจอมวายร้ายตัวน้อยอย่างฉินอวี่โยวอีกและในเมื่อรู้จักขอโทษ ฉินอวี่โยวก็คงไม่ใช่เด็กที่เยียวยาไม่ได้สวี่เพียวเพียวบอกให้ฮั่วจี้เซินจอดรถตรงทางแยกใกล้บ้าน เธอพาเหลียนฮว่าลงรถไปโดยไม่ได้พูดอะไรกับเขามากนัก เพราะเธอไม่มีอารมณ์จะเสวนาด้วยเพียงแค่มองจากแผ่นหลัง ฮั่วจี้เซินก็ดูออกว่าตอนนี้สวี่เพียวเพียวกำลังโกรธ

“ถ้าเธอมีปัญญา ก็ไปหาคุณฮั่วให้เขาเปลี่ยนตำแหน่งให้เองสิ ในเมื่อมาฝึกงานที่แผนกเลขาก็ต้องทำตามกฎระเบียบ”เจียงหรั่นเดินสะบัดหน้าออกไป ถ้าจะขายหน้าก็คงขายหน้ากันทั้งแผนกนั่นแหละฮั่วจี้เซินมีเลขาอยู่เจ็ดแปดคน แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะได้เจอเขา และเด็กฝึกงานที่เพิ่งจบใหม่อย่างเจียงหรั่นยิ่งไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอยู่ชั้นเดียวกับห้องทำงานของฮั่วจี้เซินด้วยซ้ำเมื่อถูกตำหนิ เจียงหรั่นก็รู้สึกโกรธแค้นในใจ เนื่องด้วยเล็บที่ต่อมาอย่างยาวทำให้เคาะคีย์บอร์ดไม่ถนัด เธอจึงโยนงานทิ้งไว้ข้าง ๆแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เจียงซ่งฟังทุกอย่างเจียงซ่งที่กำลังยุ่งจนหัวหมุนก็ไม่มีกะจิตกะใจจะปลอบน้องสาว “พี่สั่งอาหารญี่ปุ่นร้านที่เธอชอบไปให้แล้วนะ สั่งเผื่อเพื่อนร่วมงานเธอด้วย ทำตัวดี ๆ ล่ะ อย่าทำให้พี่เซินลำบากใจ”เจียงหรั่นยังเด็กเกินไป เธอไม่เข้าใจศิลปะการเอาตัวรอดในโลกการทำงานเลยสักนิดเมื่อถึงเวลาเหมาะสม สวี่เพียวเพียวจึงลงลิฟต์ไปยังที่จอดรถเพื่อไปหารถของฮั่วจี้เซิน“คุณฮั่วคะ ฉันมาถึงแล้วค่ะ”“อีกสองนาที”ครู่ต่อมา ฮั่วจี้เซินออกมาจากลิฟต์ส่วนตัว แล้วใช้กุญแจรีโมตเปิดล