ผัวกลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้นแพรลุกขึ้นจากเตียงหันมองซ้ายมองขวาคมสันผู้เป็นพ่อสามีก็ไม่ได้อยู่บนเตียงของเธอแล้วเธอแต่งตัวออกมาจนเรียบร้อย วันนี้เธอจะหยุดขายของหนึ่งวัน

เพราะเมื่อคืนเธอเองก็รับศึกหนักไม่ใช่น้อยเธอเดินลงมาจากชั้นสองและเตรียมเดินลงไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้ากินแต่กลายเป็นว่ามีอาหารเช้าสองชุดเป็นข้าวต้มกุ้งอย่างดีพร้อมกับไข่เค็มที่วางเอาไว้

"อ่าวแพร! ตื่นแล้วหรอลูก มากินข้าวเช้าก่อนสิ" คมสันที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อน วันนี้เขาดูอารมณ์ดี แล้วทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

แพรก็ทำตัวไม่ถูกแต่ก็เดินเข้าไปอย่างเกร็งๆคมสันถอดผ้ากันเปื้อน แล้วก็ลากเก้าอี้ให้กับลูกสะใภ้เหมือนปกติเป็นกิจวัตรประจำวัน

"วันนี้พ่อทำข้าวต้มกุ้ง ที่แพรชอบด้วยนะกินเยอะๆ จะได้มีแรง.." คมสันดูเปลี่ยนไปเขาเว้นวรรคคำที่ดูสองแง่สองง่ามแพรถึงกับหน้าแดงไปถึงใบหู

"เป็นอะไรลูก ไม่สบายหรือ เปล่าหน้าแดงเชียว"คมสันแกล้งถามแพร

"ปะ เปล่าค่ะ"

แพรเอง ก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ เธอไม่อยากรื้อฟื้นอะไรทั้งนั้น แค่เพียงเธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เธอก็นึกถึงแท่งเนื้อ ที่เธอไม่ได้มองเห็น มันจะเคืองใหญ่ขนาดไหนกันนะ ถึงเอาเธอได้จนคับแน่นขนาดนั้น แค่นึกถึงเธอก็เปียกแฉะไปหมด

"กินข้าวก่อนเถอะลูก เดี๋ยวข้าวต้มจะเย็นซะหมด" คมสันต์ยิ้มแล้วก็นั่งทานข้าวข้างๆแพรเหมือนปกติ

"วันนี้แพรไม่ไปขายของหรอลูก" คมสันที่กำลังตักข้าวต้มเข้าปาก ก็หันมาถามแพรเพราะวันนี้เห็นว่าลูกสะใภ้ตื่นสายแล้วไม่ได้เตรียมข้าวของ

"ไม่ได้ไปจ้ะพ่อ รู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่" คมสันที่ได้ยินว่าลูกสะใภ้ไม่สบาย เขาก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ มันก็เกิดจากเขาเองนี่แหละ เขาก็แกล้งเอามือแตะหน้าผากของแพร

แพรที่ตกกะใจเล็กน้อย เมื่อคมสันเอามือแตะหน้าผาก เธอก็เบี่ยงตัวหลบ "ไม่เป็นไรมากจ้ะพ่อไม่ต้องห่วงแพร" หันมาตอบ

"เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ก็กินยานะจะ ได้ขึ้นไปพักผ่อนข้างบน" คมสันต์กล่าว

หลังจากนั้นทั้งสองนั่งกินข้าวเงียบ ๆ บนความกดดัน แทบจะได้ยินเสียงหายใจรดกันแพรเองทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะทำตัวอย่างไรอยากจะหนีไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไป

เมื่อความเงียบกำลังปกคลุมทุกอย่างก็มีเสียงของลูกชายที่หายหัวไปเกือบอาทิตย์กลับมาด้วยสภาพเมาเละเทะกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง

"แพร..แพรโว้ย! ผัวกลับมาแล้ว ทำไมไม่ออกมาต้อนรับวะ!" เสียงไอ้โอมตะโกนออกมาจากหน้าประตูทางเข้าบ้าน ด้วยสภาพสำมะเลเทเมาเละเทะ มันที่ไปนอนอยู่บ้านผู้หญิงคนอื่นโดยที่แพรยังไม่รู้

แพรที่ได้ยินเสียงโอมมาก็ดีใจจนยิ้มแป้นออกนอกหน้า คมสันที่เห็นแบบนั้นเขาก็รู้สึกมีอาการหึงหวงแพรขึ้นมาทั้งๆ ที่เขาไม่มีสิทธิ์จะหวงเลย

"พี่โอม.,...!" แพรรีบลุกออกจากโต๊ะอาหารแต่ก่อนที่จะได้ลุกขึ้น พ่อผัวยังคมสันก็จับมือของแพรไว้แน่นแล้วส่งสายตาดุมาให้แพร

เขาเค้นเสียงรอดไรฟันเบา ๆ ว่า"แพรไม่ได้มีผัวแค่คนเดียวแล้วนะ เดี๋ยวพี่ไปดูมันเองนั่งกินข้าวไปเถอะ" นั่นเป็นคำพูดของพ่อผัว เหมือนกับไฟช็อต กลางตัวของแพร เธอนิ่งแข็งชื่อจนทำอะไรไม่ถูก

"มึงกลับมาทำไมไอ้โอม" คมสันต์เดินออกมาดูลูกชายแทนลูกสะใภ้ที่กำลังนั่งตัวแข็งราวกับรูปปั้นในห้องครัว

"อ้าวพ่อ แพรมันไปไหนอ่ะ ทำไมให้พ่อออกมาไปตามมันมาออกมารับฉันหน่อยสิ พ่อ.."เสียงไอ้โอมที่ยังไม่ยอมแพ้นั่งโยกซ้ายแยกขวาอยู่หน้าประตู

คมสันหงุดหงิดใจก็เลยยกเท้าถีบลูกชายจนหงายหลังออกจากประตูไปสองสามตลบ "ไอ้ชิบหายวัน ๆ มึงจะไม่ให้นางแพรมันพักเลยหรือไงเงินหมดแล้วสิมึง กลับมารีดไถแต่เงินเมีย ดูแลมันก็ไม่เคยจะดูแล!" คมสันรู้สึกโมโห

แพรที่ได้ยินทุกถ้อยคำเธอกลับรู้สึกดีใจแปลกๆเมื่อก่อนพ่อสามีก็เป็นเช่นนี้ ดูแลเธอไม่ให้โอมทุบตีหรือทำร้ายร่างกายเธอแต่ครั้งนี้เธอกลับรู้สึกใจฟูและเต้นใจผิดจังหวะ

เธอรีบวิ่งออกมาห้ามคมสัน" พ่อจ๊ะอย่าทำร้ายคนเมาอย่างพี่โอมเลย" แพรจับมือของคมสันแล้วส่งสายตาที่มีความหมาย

"ก็ได้! พ่อเห็นแก่แพรแล้วกัน ไปเอามันขึ้นมาแล้วก็ให้มันไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย" คมสันพูดแบบไม่สบอารมณ์แต่ยังไงนั่นก็ลูกชายเขาจะตบจะตีมันยังไงก็คงไม่ดีขึ้นไปกว่านี้แล้ว

"จ้ะพ่อ"

แพรที่ปล่อยมือออกจากมือหยาบกร้านของผู้เป็นพ่อสามี แล้วก็ไปพยุงร่างของโอม ที่มีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งเข้าไปในบ้าน และนอนห้องชั้นล่างซึ่งเป็นห้องที่มีไว้สำหรับโอมโดยเฉพาะเพราะเวลามันเมาคงไม่มีใครลากมันขึ้นชั้นสองไหว

"แพรกูไม่อยู่นี่ มึงไปมีคนอื่นบ้างหรือเปล่าเนี่ย" เสียงของคนเมาพูดอู้อี้ ขณะที่แพรกำลังถอดเสื้อและเช็ดตัวให้กับโอมอยู่

"แพรจะมีใครได้ล่ะจ๊ะ แพรก็อยู่แต่กับพ่อ ขายแต่ของพี่ก็เห็น แล้วพี่ล่ะหายไปเป็นอาทิตย์ ๆ ทุกครั้งเลย มีคนอื่นนอกบ้านหรือเปล่า" แพรถามแบบน้อยใจ

ไอ้โอมถึงกับหยุดชะงักกึกเมื่อถูกเมียถามแบบนั้นก็เลยแจ้งทำเป็นเสียงดังเปลี่ยนเรื่อง"กูจะมีใครมันก็เรื่องของกู มึงมีหน้าที่ดูแลกู ก็ทำไป" โอมทำเป็นเสียงดัง

โอมที่ถูกเปลี่ยนเสื้อผ้า ทั้งกางเกง ทั้งชุดนอนจนตอนนี้มันเริ่มสร่างเมา เริ่มกลับมาเป็นโอมคนปกติ แพรออกไปยกข้าวต้มกุ้ง ที่พ่อผัวทำไว้ให้มาให้กับผัวของตัวเองกิน "พี่กินข้าวสักหน่อยนะพ่อทำไว้ให้"

"ขอบใจมากนะแพร ที่ดูแลกูดีตลอด"

โอมที่สร่างเมาก็เอ่ยปากขอบคุณเมีย และก็รู้สึกผิดมาก ที่เขาออกไปมีผู้หญิงคนอื่น และดูเหมือนว่าเขาจะทำผู้หญิงคนนั้นท้องด้วย

"แพรพี่มีอะไรจะ" บอกโอมที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเขารู้สึกผิดตอบแพรมาก

"มีอะไรหรือจ๊ะ กินข้าวก่อนดีไหม จะได้สบายท้อง เดี๋ยวค่อยคุยกัน" แพรที่ตั้งท่าจะลุกออกไปข้างนอก เพื่อเอาน้ำในกะละมังไปเททิ้ง ก็ถูกโอมตรึงรั้งเอาไว้ แล้วเซถลาไปนั่งบนตักของโอมอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"เออ! พี่โอมจ๊ะ แพรว่าพี่โอมพักผ่อนก่อนเถอะกลับมาเหนื่อย ๆ" โอมที่อยากจะบอกสารภาพความผิดกับแพร เขากลับรู้สึกคึก เมื่อได้กลิ่นตัวของแพร มันช่างหอมกว่าเมื่อก่อน เต้าอวบอิ่มมันดูใหญ่โตเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล

"แพรคิดถึงพี่มากใช่ไหม ฮึ" แพรที่นั่งอยู่บนตักผัวเธอก็ต้องสารภาพจริงๆ ว่าเธอคิดถึงโอมมากๆ

"คิดถึงจ้ะ คิดถึงมาก" แพรตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่เธอนึกถึงเรื่องที่พ่อผัวทำเมื่อคืน เธอกลัวเหลือเกินกลัวว่าโอมจะจับได้

โอมซุกหน้าลงบนเต้าอวบของแพรอย่างโหยหาเขารู้สึกคิดถึงเมียตัวน้อยเหลือเกิน

แพรที่ไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน นอกจากเสื้อสายเดี่ยวตัวเดียว มันก็ถูกควักออกมาง่ายทั้งสองเต้า โอมโอบรัดเมียตัวน้อยบนตัก แล้วก็เลื่อนชุดสายเดี่ยวลงมาอยู่ที่เอว

เขาก้มหน้าลงดูดเลียเต้าอวบของแพรด้วยความเสน่หา..โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า สายตาของผู้เป็นพ่อจับจ้องคนทั้งสอง ด้วยความโกรธ และหึงหวงแพรที่สุด..