Novel & Cerita รักทรมาน

คำบอกรักดังที่ซอกคอขาวเนียนของดาวเรือง บทรักครั้งนี้หนักหน่วงกว่าครั้งไหนๆ ทำเธอเหนื่อยล้า และผล็อยหลับไปในที่สุด เขมรินทร์ได้แต่ยิ้มหวานมองหญิงคนรักที่หลับใหลไปแล้วด้วยหัวใจที่พองโต เขาจัดการทำความสะอาดน้ำรักที่เขาปล่อยไว้เปรอะเปื้อนที่ตัวเธอ

ชมจันทร์สะอื้นฮัก เธอเผลอบีบมือเขา และเขาก็บีบตอบกลับมา “ชมจันทร์บอกฉันว่าสักวันหนึ่งแม่ของลูกฉันจะเป็นมืออีกข้างให้ฉัน แต่พอเธอไม่อยู่...ฉัน ฉันกลับไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนมาแทนที่เธอ แกเป็นเพื่อนที่ดีของฉันนะแพรว แกจะยอมเป็นมืออีกข้างให้ฉันไหม อย่างน้อยก็จนกว่าพ่อขอ งลูกแกจะมาง้อ ฉันไม่เหลือใครแล้วแพรว แกจะทิ้งฉันเหมือนอย่างที่แม่เลี้ยงฉันทำหรือเปล่า แพรว...ทำไมความรักมันทรมานอย่างนี้ ทรมานเหลือเกิน...ฉัน...”

เจ็บมากจริง ๆ เจ็บเหมือนจะขาดใจ "อ่าส์! กระแทกมาตั้งนาน ซี๊ดดด เพิ่งจะมีน้ำหล่อลื่น แน่นฉิบ ร่องเธอขมิบตอดเอ็นฉันแน่นไปหมด" คริสเตียนกัดฟันแน่นอย่างทรมาน ก้มลงมองจุดเชื่อมต่อที่เขาเริ่มรู้สึกว่ามันจะลื่นขึ้น เมื่อร่องสวาทนุ่มของเธอผลิตน้ำหวานออกมา แต่นั้นมัน กลับไม่ได้มีแค่น้ำหวานจากร่องเธออย่างที่เขาคิด เพราะตอนนี้แก่นกายใหญ่ของเขามันอาบชโลมไปด้วยเลือดที่ผสมปนเปกับน้ำหวานของเธอ…

ขน พร้อมขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แล้วค่อยๆ เร่งเร้าร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์รักที่กำลังแผดเผาไปทุกรูขุมขน ศิริกานดากรีดร้องเล็กๆ ปนคร่ำครวญฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อถูกความกระสันรัญจวนรุมเร้าไปทั่วทั้งกาย ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดร่างหนาเอาไว้แน่น พลางแห งนเงยบิดกายดิ้นเร่าๆ อย่างคนทรมานแสนสาหัส เธอครางออกมาบอกคนที่กำลังก่อให้เกิดอารมณ์ประหลาด ทั้งสุขทั้งทรมานปนกันไปหมดแทบฟังไม่เป็นประโยค

ราวกับมีดเล่มเล็กเฉือนเข้าไปในชิ้นเนื้อของนุชลตรีทีละเล็กทีละน้อย “ความรักมันทรมานได้มากมายถึงเพียงนี้เชียวเหรอ” นุชลตรีได้แต่รำพึงด้วยความร้าวรานใจ

แพ้ใจตัวเอง ความรักสำหรับจันทร์สุดาคล้ายยาพิษ รู้ว่ากินแล้ววายชีวา ทุกข์ทรมานกายใจ แต่ยินดีกินมัน ตัวเองจึงถูกพิษความรักเล่นงาน

Chapter 66 “อา...พี่ท็อปขา อย่าทรมาน...อย่าทรมานรัมภาเลย ได้โปรด” เพียงรัมภาร้องขอให้คนที่เธอรักช่วยปลดปล่อยความทุกข์ทรมานนี้ เธอปรารถนาจะให้สิ่งที่เคลื่อนไหวในช่องทางรัก เป็นกายชายแข็งแรงเต็มแก่ ต้องการความมันที่ครบเครื่อง ต้องการความสยิวเสียวแบบถึงอกถึงใจ ต้องการรับความสุขที่ซาบ ซ่านถึงทรวงใน

รคือความรัก อะไรคือความทรมาน “ยอดรัก… เจ้าอย่าร้องไห้… ข้าไม่อยากเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้…” เสียงของเธอเบาราวลมหายใจสุดท้าย แต่มันกลับสะท้อนซ้ำในหัวเหมือนเสียงคำสาป ภาพของชายอันเป็นที่รักร้องไห้เหนือร่างเธอทำให้หัวใจเธอแตกละเอียด เจ็บกว่าความตายคือการเห็นคนที่รักที่สุดต้องทรมานเพราะ ตนเอง

“อาภพทรมานที่ต้องอยู่อย่างไม่มีฟ้า ไม่ได้เห็นฟ้าตอนตื่นนอน ไม่ได้มองฟ้าในเวลาหลับ ไม่ได้กอด ไม่ได้จูบ ที่อาภพทำบ้าๆ ลงไปทุกอย่าง อาภพผิดเองคนเดียว อาภพรู้ว่าฟ้าไม่ได้รู้เห็นเรื่องที่พี่จันทร์ทำ แต่อาภพก็ยังเลือกที่จะโทษว่าเป็นความผิดของฟ้า เพราะอากำลังหนี มันยากนะที่จ ะยอมรับว่า ‘รัก’ เด็กในปกครองของตัวเอง ทั้งที่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว แต่อาภพรักฟ้านะ รักมานานเหลือเกิน ทั้งรักทั้งหวง ทั้ง...” “อย่าพูดเลยค่ะ มันไม่มีประโยชน์ และรู้ไว้นะคะ ไม่ใช่คุณที่ต้องทรมานคนเดียว”

ปากทางความสุขที่รอให้เขาเข้าไป เขาใช้ท่อนเอ็นถูไถไปรอบๆ ช่องทางรักไม่ยอมสอดใส่มันเข้าไปสักทีเพื่อต้องการให้เธอทรมานแม้ใจจริงแล้วเขาไม่อยากให้เธอทรมานเลยแม้แต่น้อย แต่เพื่ออรรถรสในการร่วมรักเขาต้องทรมานให้เธอทนไม่ไหวจนถึงที่สุด "น่านนเร็วๆ ฮือออ ฝันทรมาน อื้ออออ" พาฝันดิ้นพล่านจนเขาอดสงสารเธอไม่ได้แล้วก็สงสารตัวเองด้วยเหมือนกัน สวบ!!!