Novel & Cerita ขี้อิจฉา/ขี้หึง

บางที ในชีวิตจริง มีอะไรหลายอย่างที่ไม่สามารถปล่อยให้เกิดขึ้นได้ ด้วยมีม่านแห่งขนบธรรมเนียมประเพณีขวางกั้น แต่บางที... ในชีวิตจริงนั่นแหละ กลับมีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นได้อย่างเหลือเชื่อ อยากอ่านเรื่องเหลือเชื่อ จงอย่ารีรอ... พ่อผัวนัวรัก รอให้ท่านพิสูจน์แล้ว ด้วยรักจากใจ

คำโปรย... “คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับดิฉันก็พูดมาสิคะ มัวแต่ทำรุ่มร่ามอยู่นั่น แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง...” พูดแล้วจึงดันร่างเล็กกว่าถอยห่างออกจากอ้อมแขน หากแต่คนตัวใหญ่กลับรั้งมากอดไว้แนบแน่นกว่าเก่า “ผัวอยากจะชื่นใจเมีย มันรุ่มร่ามตรงไหนหึ...” “คุณเหม!...” ร่างน้อยผละห่างพร้อมช้อนสายตาจ้องมองเจ้าของตักอย่างฉงนในคำพูดของเขา ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเรียกแทนตัวเองว่าผัวแล้วเรียกแทนเธอว่าเมีย ขนาดตอนร่วมรักกันเขายังไม่เคยหลุดปากพูดให้ได้ยินด้วยซ้ำ จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง “ทำไม...หรือฉันพูดอะไรผิด ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอย่างกับเห็นผีด้วยเล่า” “ก็คุณไม่เคยเรียกแทนตัวเองแบบนี้ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่สมควร คุณเองก็รู้ว่าเพราะอะไร”

เขาแค้นที่เธอทำร้ายหัวใจเขาอย่างไม่ใยดี เมื่อถึงวันเอาคืนเขาจะขังเธอไว้ในกรงสวาทให้เธอได้เจ็บปวดทรมานมากกว่าที่เขาเคยได้รับ

เขาไม่เคยคาดคิดว่าการทานอาหารกับเจ้านายญี่ปุ่นจะกลายเป็นประสบการณ์ที่ไม่ธรรมดา เมื่อเขาได้พบกับ ‘เนียวไตโมริ’ ซูชิบนเรือนร่างหญิงสาวเปลือย โกษิตไปกินข้าวกับเจ้านายญี่ปุ่นที่ร้านอาหารญี่ปุ่นพรีเมี่ยม ไปถึงก็เซอร์ไพรส์เพราะ ไม่ได้แค่กินธรรมดา แต่เป็นแบบเนียวไตโมริ คือซูชิบนเรือนร่างหญิงสาวเปลือย เมื่อเจ้านายกลับก่อน พนักงานก็เอาซูชิมาจัดวางบนตัวหญิงสาว ใจพระเอกก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จะคีบก็เงอะ ๆ งัน ๆ เมื่อพ่อครัวปั้นซูชิเสร็จก็ออกไป ในห้องเหลือเพียงโกษิตกับนางเกอิชาย ทันใดนั้นเธอก็จู่โจมเขาทันที

“คู่หมั้นเหรอคะ!” เธอตกใจแทบช็อกเลยทีเดียว เรื่องราวมันพลิกเหลือเกิน “เพราะอย่างนี้พี่ปราบถึงคิดจะทำอะไรหยกก็ทำ ใช่ไหม แสดงความเป็นเจ้าของ ไม่ได้ทำเพราะรักหรือชอบหยกเลย” คิดไกลไปนั่น ให้ตายสิ "อย่าเพิ่งงอนสิ ถ้างอนพี่จะกินหยกอีกรอบนะเอาไหม” “อย่ามาหาเรื่องหยก” ว่าแล้วเธอก็ขยับตัวแล้วนั่งหันหลังให้ เขาจึงลุกขึ้นแล้วโน้มเข้าไปสวมกอดเอาไว้หลวมๆ “จะรักหรือชอบ หยกก็เป็นเมียพี่แล้ว อยู่เป็นนายหญิงของที่นี่นะ ส่วนเรื่องแต่งงาน เอาไว้ให้หยกมั่นใจก่อนว่าหยก... รักพี่ แล้วเราค่อยแต่ง” “แล้วถ้าหยกไม่ได้รักพี่ปราบล่ะ” เธอถามเพื่อหยั่งเชิงเท่านั้น “ถ้าไม่รัก ไม่ชอบพี่ แล้วหยกจะยอมเหรอ ฮืม พี่รู้ว่าหยกคิดเหมือนพี่ เพียงแต่จะพูดคำนั้นออกมาเมื่อไหร่เท่านั้นเอง”

ภายใต้ใบหน้าที่เย็นชา และเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงของมาเฟียนักรัก แท้จริงคือหน้ากาก ที่ดักใจใครบางคนให้ตกหลุมพลาง รักที่เกิดขึ้นโดยคนสองคนโดยไม่ต้องมีเหตุผล แต่เมื่อไหร่เราไร้ตัวตนจากสายตาเขา เราก็ต้องหาเรื่องให้ได้ใกล้ชิด เพื่อเรียกร้องความสนใจ และให้อีกฝ่ายซึมซับว่าเรามีตัวตนเพื่อที่จะอยู่ในใจเขา แม้ว่าจะด้วยวิธีการเห็นแก่ตัวก็ตาม....

สามีที่แต่งงานมาด้วยกันแรมปีจนบัดนี้นางตั้งครรภ์ก็ไม่หันมาเหลียวแล ซ้ำร้ายในวันที่นางเจ็บท้องจะคลอดลูก สามีดันเลือกที่จะเดือนออกจากเรือนไปหาคนรักเก่า เช่นนี้แล้วจะให้นางทนอยู่ที่นี่ได้อย่างไรอีก!

ร่างแกร่งของชายหนุ่มที่เพิ่งกลับจากทำงานหนักทั้งวัน พร้อมลูกน้องที่เดินตามหลังมานับสิบ สายตาคู่เย็นเฉียบเรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกอารมณ์ แม่บ้านหลายคนที่เดินออกมารับ พร้อมเตรียมรองเท้า รับของที่เจ้านายหนุ่มถือมา “ทำไมบ้านเงียบ?” “คุณท่านไม่อยู่ค่ะ” แม่บ้านเอ่ย “อืม แล้ว…” “เฮียยยยยยย” เสียงใสๆของหญิงสาวที่กำลังวิ่งมาอย่างร่าเริงเข้ามาหา ก่อนกระโดดกอดเขาเต็มแรง “หรรษา ทำไมหนูต้องวิ่ง” “รอเฮียมาทั้งวัน กว่าจะเสด็จกลับมานะคะ”หรรษาเอ่ย “รอเฮียทำไม จะเอาอะไรอีก” “หนูขอออกไปเที่ยวนะคืนนี้” หรรษาเอ่ย “จะไปก็ไปซิ ปกติหนูก็ไปไม่ใช่เหรอหรรษา” กะตัญเอ่ย “หนูจะขอพาเอแคลไปด้วยไงคะ” “ทำไมต้องพาเอแคบไปด้วย?” “ก็น้องจบม.6แล้ว หนูจะพาไปฉลอง เป็นอันว่าขอแล้วนะคะ ฟ่อดดด รักเฮียจัง” เอแคลที่หรรษาพูดถึง เป็นหนึ่งในสาวใช้ในบ้าน ซึ่งเธอเป็นหลานสาวของหัวหน้าแม่บ้านที่นี่ โตที่นี่ และดินแดนกับพาเพลินก็เอ็นดูส่งเสียให้เรียน “นี่สาบานว่าเป็นแฝดผมจริง” กะตัญเอ่ยกับป้าแม่บ้าน “คุณหนูหรรษาร่าเริงจริงๆค่ะ”

สาวใช้เรื่องอื่นได้ปีนเตียง ส่วนสาวใช้อย่างฉันได้ปีนหลังคาหนีเอาชีวิตรอด เฮ้อ

เพื่อนสนิทต้องจูบกันด้วยเหรอวะ เพือนกันเขาไม่หึงไม่หวงกันหรอกนะ เพื่อนต้องนอนกอดกันด้วยเหรอ กฏของการแอบรักเพื่อนสนิท คือเจ็บเสมอ