ขี้อิจฉา/ขี้หึง Novels & Stories

น้ำเสียงหยันๆเอ่ยถาม ภาพเมื่อกี้มันเป็นอะไรที่เขาไม่เคยได้สัมผัสและได้เห็น ความอิจฉาจึงบังเกิดขึ้นอย่างเช่นตอนนี้ เขารู้สึกอิจฉาสองพ่อลูกขึ้นมาอย่างอดใจไม่ไหว

หยางกั๋วชิ่งพึมพำแล้วขบลำคอของอีกฝ่าย “ข้ายังเชื่อคำพูดของเจ้าได้หรือ” แท้จริงสิ่งที่รู้สึกห่างไกลคำว่า ‘โกรธ’ แต่จะเรียกว่า ‘หึงหวง’ ก็ทำใจยอมรับไม่ได้

“ฉันว่าคนที่น่าห่วงน่ะไม่ใช่มิวหรอก แต่เป็นคนขี้อิจฉาอย่างเธอมากกว่า” “ยัยแคร์ หมายความว่ายังไง”

วทานิกาหันมาตอบพร้อมยิ้มกว้างทั้งตาและปาก "เฮ้อ ได้ยินแบบนี้ก็เริ่มอิจฉาไอ้เจ้าพวกนี้แล้ว" "อะไรกันคะ อิจฉาตุ๊กตาก็ได้เหรอ" หญิงสาวกล่าวกลั้วขำ "หวานไม่รู้อะไรซะแล้วนะ ว่าพี่ขี้หึงขนาดไหน"

มันหมายความว่าไง มันอิจฉาที่ผมจะได้โชว์ความหล่อหรอ “ก็แล้วมันจะเป็นอะไรอ่ะ อิจฉาที่กูได้แต่งหล่อหรอวะ“ “กูจะไปอิจฉามึงทำไม” “แล้วมึงจะมาโวยวายเพื่อ”

ข้าหลิวหงเถามีข้อดีเยอะมากแต่มีข้อเสียอยู่หนึ่งอย่างคือ ‘ขี้อิจฉา’ จนออกนอกหน้า ข้าอิจฉาทุกคน สิ่งใดที่คนอื่นมีแต่ข้าไม่มี ข้าก็จะอิจฉา! สิ่งใดที่คนอื่น ‘เป็น’ แต่ข้าเป็นไม่ได้ ข้าก็จะอิจฉา! อิจฉาจนขึ้นสมอง! อิจฉาจนคนอื่นยังสัมผัสได้!

ในสายตาของซูซี่ เจนก่อนหน้านี้เป็นคนขี้กลัวและเป็นคนขี้ขลาด อย่างไรก็ตามคนขี้ขลาดก็ไม่ได้แปลว่าจะขี้ขลาดเสมอไป และคนขี้กลัวก็ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะอ่อนแอ ซูซี่มีอคติกับเจนอยู่แล้ว จากนั้นเธอก็ไม่ชอบเจนเพราะเรื่องของคุณชายไฮด์ ถ้าเจนเป็นอโลร่าหรือผู้หญิงที่โดด เด่นคนอื่น ๆ ความหึงหวงของซูซี่ก็จะกลายเป็นความอิจฉาแทน มีเพียงเส้นบาง ๆ ระหว่างความหึงหวงและความอิจฉา

“ทำนองนั้น” “หึงแปลว่าโกรธตะหาก” “หือ...ว่าอะไรนะ” “หึงคือโกรธ” “เธอคิดแบบนั้นหรือ”

อิจฉา “นั่นเป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ของเจ้า หาใช่กงการที่ข้าจำต้องเก็บมาใส่ใจไม่ การที่เจ้าคิดจักหนีกันด้วยความตายหรือฆ่าข้าให้ตาย นั่นช่างเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดี”

[ฉันจะแทงปู่แก!] แม่ง เขาทนไม่ไหวจริงแล้ว ๆ ขณะเดียวกันในความโกรธยังมีความอิจฉา รวมถึงความเศร้าเสียใจและความน้อยอกน้อยใจอยู่ด้วย