ดื้อรั้น Novels & Stories

คงมีฉันคนหนึ่งที่ทนไม่ได้ ความอดทนสำหรับเรื่องนี้มันได้ตายห่าไปแล้ว “ดื้อ” คำเดียวที่หลุดออกจากปากเขาทำเอาฉันตวัดสายตาไปจ้องมองด้วยความไม่พอใจ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วไม่เหมาะกับคำว่าดื้อเลยสักนิดจึงไม่จำเป็นต้องพูดออกมาให้ได้ยิน “ไม่ได้ดื้อค่ะ”

“จะดื้ออีกมั้ยคะ หนูจะดื้อกับแด๊ดอีกมั้ย หืม” ปึก ปึก ปึก “อ๊า แด๊ด อ๊ะ หนู อึก ไม่ทำ อ๊า ไม่ทำแล้ว” “เชื่อได้เหรอคะ หนูดื้อมากเลย”

ตับ ตับ ตับ ทำเอาศุภวัฒน์ไม่ชอบใจยิ่งนักกับนิสัยดื้อรับของเธอ จึงขยับสะโพกสอบตรอกอัดไปทันทีอย่างหนักหน่วงตั้งแต่คราแรก “โอ้ย เจ็บ...” ชนิดาขบกรามหลับตานิ่ง เพราะความเจ็บปวดจากการสอดใส่ครั้งแรกยังไม่หาย แต่กลับถูกเขาตักใส่อย่างบ้าคลั่งอีก

34 ( กำราบเด็กดื้อ ❤️‍🔥🔞) ~✧✧✧~ Per* "ถ้าไม่ร้าย ก็คงไม่ได้เด็กดื้ออย่างคุณไอมาเป็นเมีย"

ครั้งนี้คนที่พูดคือแดน มันพูดด้วยนะเสียงที่เข้มขึ้น “ก็จริงอย่างที่พวกมึงว่า คนที่ดื้อดึงมันคือกูเอง” “ถ้าเลือกผิด ก็แค่เลือกใหม่” “นั่นดิ ทำไมต้องมานั่งอดทนหรือพยายามอะไรแบบนี้ด้วย”

น้องรินพูดสีหน้าบึ้งตึง ดึงดัน ดื้อรั้นอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน คนเรียบร้อยอ่อนหวาน บทจะดื้อ มันก็ดื้อได้อย่างน่าโมโหจริงๆ คือไม่ได้โวยวาย หยาบคาย แต่ทำหน้าดื้อนิ่งๆ ไม่สนใจเหตุผลอะไรทั้งนั้น

ถังอู่เจวี้ยนเอ่ยขึ้น ซื่อสัตย์ต่อรัก มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง จะเรียกว่าดื้อรั้นได้อย่างไรกัน?

ด้วยความที่ซีเซียอยู่กับน้ำพั้นซ์มาหลายปีตอนที่เธอหนีศิลามาอยู่บ้านตากับยาย เธอจึงรู้ดีว่าน้ำพั้นซ์เป็นคนยังไง เธอที่ถูกมองว่าเป็นคนดื้อรั้น ยังดื้อไม่เท่าครึ่งของน้ำพั้นซ์เลย เพราะรายนั้่นทั้งดื้อทั้งแสบซน ไม่ฟังใครและไม่ยอมคนด้วย "ว่าแต่คนอื่นดื้อ ตัวเอ งไม่ดื้อเลยเนอะ" ศิลาที่ฟังอยู่ อดไม่ได้ที่จะหันมาว่าเมียเด็กของตัวเองอย่างไม่จริงจัง เชิงหยอกเย้าเธอ

เพราะความโลเลไม่นักแน่นถึงทำให้เขาเสียคนที่รักที่สุดไป เธอคือชีวิตคือลมหายใจของเขา แต่เมื่อเขาหลงผิดไปชั่วขณะมันทำให้เขาต้องสูญเสียเธอไป... เขาจะเอาเธอกลับมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เธอซื่อสัตย์ต่อรักในวัยเด็ก เธอทำตามสัญญาทุกอย่าง แต่เขาไม่ ไม่เลย ในเมื่อความซื่อสัตย์ของเธอตอบแทนด้วยเจ็บปวด เธอทน อดทนจนถึงที่สุด รักเขาแต่เขาไม่รัก ก็ไม่รู้จะทนไปเพื่ออะไร

“ดื้อขอดื้อจากทวดขิม ดื้อพาดื้อกลับบ้านด้วย ดื้อกับดื้อรวมกันเป็นดับเบิ้ลดื้อ หรือดื้อมากๆ หรือดื้อเยอะ” “วิคไม่ดื้อ ดื้อดื้อ น้าหนมผิงพูดเยอะ พูดเยอะดื้อ ดื้อเยอะ ดื้อมาก ขึ้งยดฝ่า” หนึ่งพิภพหน้างอเง้า รู้ว่าน้าขนมผิงว่าตัวเองดื้อ ตนไม่ได้ดื้อ แต่เจ้าดื้อต่างหากท ี่ดื้อ แล้วน้าขนมผิงพูดมากก็ดื้อมากเช่นกัน ก่อนจะอุ้มเจ้าดื้อเดินไปขึ้นรถ