เข้าสู่ระบบเขาสบถหยาบคายอย่างสุดกลั้น โถมเรี่ยวแรงทั้งหมดลงที่บั้นเอว หลังจากอัดกระแทกต่ออยู่เพียงไม่กี่ครั้งชายหนุ่มก็วิ่งทะยานเข้าสู่เส้นชัยตามเธอไปติดๆ"อ่าาาาาาาาาาาส์"วิคเตอร์เชิดหน้ากู่คำรามอย่างสุขสม พร้อมน้ำขุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในกายเธอทุกหยาดหยด ใบหน้าทั้งสองเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อร้อน ก่อนที่เขาจะท
กล้ามเนื้อทุกมัดเขาตึงเครียดหดรัดขึ้นมาเป็นก้อน ยิ่งตามร่างกายมีรอยสักมากมายทำให้วิคเตอร์ดูโคตรร้อนแรง ทำอารมณ์เธอพลุ่งพล่านไปหมด ต้องเป็นฝ่ายขยับโยกกายขึ้นลงด้วยตัวเองมือน้อยวางค้ำกายบนกล้ามเป็นลอน ยกตัวโยกกระแทกกระทั้นกายขึ้นลง เร็วขึ้นและเร็วขึ้น ยิ่งทุกส่วนอ่อนไหวสอดประสานเสียดสีกันไปมามาก
อันดามันและวิคเตอร์ช่วยกันพาลูกแฝดอาบน้ำเตรียมเข้านอน ก่อนจะจูงมือกันกลับห้องของตัวเอง บรรยากาศในห้องเงียบเชียบมีเพียงแค่แสงไฟจากภายนอกลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างบานใหญ่เท่านั้น เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปตั้งแต่เย็นทำให้ทั้งคู่ตกอยู่ในอาการกรึ่มเล็กน้อย ดวงตาหยาดเยิ้มฉ่ำวาวของหญิงสาวช้อนมองสา
เด็กๆ ก็นั่งเล่นนอนเล่นอยู่คนละมุมห้อง แอลลี่ขนของเล่นออกมาให้เพื่อนๆ น้องๆ ทั้งตุ๊กตา สมุดวาดรูป ก่อนที่ตัวเองจะไปรวมกลุ่มกับเด็กผู้ชายนั่งเล่นเกมเพลย์สเตชั่นรุ่นล่าสุดในห้องนั่งเล่น ตบตีกับพี่ชายแย่งจอยเพื่อที่จะได้แข่งเกมบอลกับอัศวินบ้าง สุดท้ายอเล็กซ์ก็รำคาญความดื้อรั้นน้องสาว ยอมสละที่ให้ สายตา
เด็กคนอื่นหยุดเล่นชั่วคราวมองมาทางสองสาวที่ยืนเก้ๆ กังๆ เกาะขาบิดาคนละข้าง แอลลี่วิ่งมาหาน้องด้วยท่าทางดีใจเป็นคนแรก พวงแก้มทั้งสองข้างของเธอแดงก่ำหลังจากวิ่งเล่นตลอดบ่ายไม่ได้หยุด แต่ถึงกระนั้นพลังงานในร่างกายเด็กสาวก็ยังเหลือเฟือ“น้องอีฟ น้องเอวา มาเล่นวิ่งไล่จับกับพี่กัน” เด็กสาวเจ้าของบ้านชวนคน
สัปดาห์ต่อมากลุ่มเพื่อนของวิคเตอร์เหมือนว่าจะเหงาอยากหาเรื่องเจอกัน จึงได้นัดรวมตัวกันที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของวิคเตอร์ในเย็นของวันเสาร์ ทำให้ทั้งวันอันดามัน ต้องเตรียมสถานที่ คือสวนข้างบ้านเอาไว้รองรับเพื่อนฝูงและบรรดาลูกๆ ของพวกเขา อันดามันไม่ใช่แม่บ้านแม่เรือนนัก อาหารส่วนใหญ่จึง
ไม่ทันไรน้ำเสียงอ้อแอ้ของคนข้างกายก็เหมือนจะเงียบไป วิคเตอร์เหลือบมองก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาเมื่อคนเมาหลับคอพับไปเสียแล้วยัยตัวภาระเอ๊ย หาเรื่องทำคนอื่นลำบากได้ตลอด"นี่เธอ! ยัยขี้เมา ตื่นก่อน จะถึงบ้านเธอแล้ว""อื้ออ ยุ่งน่า" เธอปัดมือหนาที่เขย่าแขนตนเองออก ใบหน้าสวยมุ่ยลงหันหน้าหนีไปอีกด้านขยับกายน
Zonic Pubหลายวันผ่านไปจนเวลาล่วงเลยมาถึงคืนวันก่อนวันหมั้น แต่ทั้งวิคเตอร์และอันดามันก็ยังไม่เคยเจอหน้าหรือพูดคุยทำความรู้จักกันเลย มาเฟียหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่ เหมือนว่าเขาก็ไม่ได้ต่อต้านค้านหัวชนฝาเช่นตอนแรก แต่ก็ยังคงไม่ชอบใจอยู่ดีที่ถูกบังคับให้ทำอะไร โดยเฉพาะการหมั้นที่ถือเป็
ผับใหม่ใจกลางเมืองอันดามันก้าวลงมาจากแท็กซี่ กวาดสายตามองด้านนอกของผับใหม่ด้วยความสนใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนเพื่อบอกว่าเธอมาถึงแล้ว คุยกันเล็กน้อยก็กดวางสาย สรุปได้ว่ายังไม่มีใครมาถึงร้านสักคนทำให้เธอต้องเข้าไปก่อน"5 คนค่ะ" เธอแจ้งกับพนักงานหน้าร้านหลังจากถูกการ์ดตรวจบัตรเช็กกระเป๋
MD Agencyอันดามันก้าวลงจากรถสปอร์ตสีดำเงาด้วยอารมณ์เบิกบาน วันนี้เหมือนจะเป็นวันที่เธอมีความสุขในรอบร้อยปีเลยทีเดียว เนื่องจากไม่ถูกบิดาบ่นตอนมื้ออาหารเช้า เธอฮัมเพลงสบายอารมณ์ก้าวเข้าด้านในของบริษัทโฆษณาติดอันดับของประเทศ พนักงานต่างส่งยิ้มทักทายเป็นกันเอง ซึ่งเธอก็ยิ้มตอบกลับไปเช่นกันร่างเล็กสวม







