Se connecterเสียงเพลงดังก้องไปทั่ว ไฟวิบวับที่ส่งแสงให้เหล่านักท่องราตรีได้ออกมาเริงร่าเต้นกันเมามันคลาสเดินลงมาชั้นล่างพร้อมสายตาแพรวพราวมองสาวๆ ในผับ เขาชอบที่จะใช้ชีวิตแบบไม่ผูกมัด เที่ยวและเปลี่ยนคู่ควงไปวันๆ ซึ่งไม่มีวันที่เขาจะมีใครแค่คนเดียวได้ ผู้หญิงสำหรับก็แค่เอาไว้สนองความใคร่ก็เท่านั้น
และเขาก็ซื่อตรงพอที่จะเสนอข้อตกลงกันตั้งแต่แรก ไม่ให้สถานะเป็นคนรัก ฉะนั้นจะมาว่าเขาเป็นคนเลวนอกใจใครไม่ได้เพราะเขาไม่เคยให้หัวใจกับใคร
“คุณคลาส เด็กที่เฮียเดนส่งมาครับ” ลูกน้องในผับพาสาวๆ มาให้คลาสเลือก
สาวสวยต่างเดินมาเรียงรายด้านหน้าให้ชายหนุ่มได้เชยชม เขาพอใจกับสิ่งที่เพื่อนเลือกมาให้มาก มองร่างสาวแต่ละคนไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดตากับสาวคนหนึ่งหน้าตาหวานซ่อนเปรี้ยวดูเซ็กซี่ตามสไตล์ที่เขาชอบ
“ฉันเลือกคนนี้” คลาสยิ้มกริ่มออกมาถูกใจกับสาวตรงหน้าพร้อมที่จะปลดปล่อยสักที
“บริการเฮียดีๆ ละ” ลูกน้องเอเดนเดินไปสั่งหญิงสาวคนนั้น
เธอเดินมานั่งบนโซฟาข้างกายเพื่อให้เขาได้สัมผัสใกล้ๆ
“ชื่ิออะไรอะเรา” เสียงนุ่มเอ่ยถาม
“นิสาค่ะ” นิสาทำท่าเขินอายเมื่อมือหนาลูบไล้เอวบางของเธอ
“นั่งดื่มก่อนหรือว่าคุณคลาสจะเปิดห้องเลยคะ” สาวสวยทำหน้าที่ตัวเองเริ่มจากใช้หน้าอกเบียดเสียดสีกับแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างคนชอบออกกำลังกาย
“ฉันไม่อยากเปิดห้องที่นี่ไปที่อื่นดีกว่า” คลาสโน้มตัวไปกระซิบบอกข้างหูก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปตามซอกคอขาวเนียน
“ได้ค่ะ นิสาจะบริการคุณคลาสให้ถึงใจเลยค่ะ” นิสายิ้มหวานแล้วเอามือมาลูบไล้ตามแผ่นอกหนาของลูกค้าค่ำคืนนี้
“อืม ไปรอฉันหน้าผับเดี๋ยวขับรถไปรับ”
…
“ปล่อย!!” หญิงสาวรีบสะบัดแขนจากชายตรงหน้า พยายามวิ่งหนีออกจากการเกาะกุม
“อย่าทำเล่นตัวหน่อยเลยน่า ยังไงคืนนี้เธอก็ไม่รอดฉันหรอก” เสียงเข้มของชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ
“ฝันไปเหอะ!!” หญิงสาวมองหน้าอย่างเอาเรื่อง
“หึ” แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะหน้าบาน
“โอ๊ย! ปวดหัว” ร่างเพรียวบางยกมือมาจับหน้าผากตัวเองเพราะตอนนี้อาการมึนเมาบวกกับความปวดร้าวในหัวเข้าเล่นงาน
“แกใส่อะไรให้ฉันกิน” เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกายจึงรู้ว่าตัวเองโดนอะไรมา
“หึ...แล้วเธอคิดว่าอะไรล่ะ” ชายแปลกหน้ารีบเข้าไปกระชากร่างเพรียวให้ขึ้นรถไปด้วยกัน
“ไอ้เลว!!”
“ขึ้นรถสิวะ”
“ไม่! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”
“กูบอกให้ขึ้นรถ”
หญิงสาวพยายามสะบัดและผลักผู้ชายที่เดินเข้ามาดันเธอให้ขึ้นรถตามแรง เธอพยายามตั้งสติจนมีโอกาสก็ใช้ประตูรถหนีบร่างชายหนุ่มไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มีจนร่างของเขาล่วงลงไปกับกองพื้น
ตุบ ตุบ ตุบ
“ไอ้บ้า แกกล้าดียังไงมาวางยาฉัน” หญิงสาวใช้เท้าถีบผู้ชายที่นอนอยู่กับพื้นไม่ยั้ง
“โอ๊ยๆ”
ก่อนจะก้มลงไปดึงหมวกของชายหนุ่มมาสวบใส่ปกปิดใบหน้าและรีบวิ่งออกไปจากลานจอดรถ
เม็ดเหงื่อเริ่มปรากฏบนใบหน้าขาวใส ร่างกายเริ่มสั่นเพราะฤทธิ์ยาที่กำลังเล่นงานเธอ พยายามวิ่งให้ไกลที่สุดแต่แล้วก็ทนไม่ไหว อาการตอนนี้มันเรียกร้องต้องการใครสักคนให้ช่วยและเมื่อเห็นใครบางคนกำลังขึ้นรถ ร่างเพรียวสวยรีบวิ่งเปิดประตูขึ้นไปนั่งขอความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าอย่างคนขาดสติ
“เฮ้ย! เธอขึ้นมาทำไมวะ” คลาสมองผู้หญิงแปลกหน้าที่กล้าขึ้นรถเขาอย่างถือวิสาสะ
“ช่วยฉันหน่อย” เสียงแหบสั่นเอ่ยออกมา
“ช่วย!? ช่วยอะไรของเธอ” สายตาคมพยายามมองหน้าหญิงสาวร่างบางให้ชัดๆ แต่เธอก็เอาหมวกมาบังหน้าไว้ ไม่เข้าใจว่าเธอต้องการให้ช่วยอะไรด้วยซ้ำ
กระทั่งสังเกตบางอย่างที่ผิดปกติเพราะถึงแม้ในรถจะเย็นเพียงใดกลับทำให้หญิงสาวที่ขึ้นมานั่งเหงื่อไหลท่วมตัว อาการเหล่านั้นทำให้เธอพยายามถอดเสื้อคลุมออกอย่างไม่เขินอายเผยให้เห็นผิวขาวที่ใสเด่นออร่า ชุดสายเดี่ยวที่โชว์ร่องอกขาวอวบ มีเม็ดเหงื่ิอไหลตามร่องอก
อึก!
คลาสที่มองการกระทำของเธอทุกอย่างกลืนน้ำลายอย่างติดขัดกับสิ่งที่ได้เห็น สายตาคมมองร่างบางอย่างไม่อาจละสายตาได้
“ฉันไม่ไหวแล้ว ช่วยฉันหน่อย” ร่างบางเอามือไปลูบแขนชายแปลกหน้าหวังขอความช่วยเหลืออะไรบางอย่างและอาการที่เธอเป็นอยู่ คนผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะเดาได้ไม่ยากก็คงไม่พ้นโดนวางยา
“จะให้ไปส่งที่ไหน”
“…” ร่างบางก็เงียบ
“บ้านอยู่ไหนล่ะ”
ทว่าพอถูกถามคำถามนี้ ร่างบางชะงักเหมือนพยายามดึงสติตัวเอง
“ว่าไง ฉันไม่มีเวลามากนะและฉันไม่ใช่คนใจดีขนาดนั่งรอคำตอบจากเธอได้ทั้งคืน”
“ระ โรงแรม”
“หืม!?” เจ้าของรถขมวดคิ้ว
“พาฉันไปโรงแรมที่ไหนก็ได้”
ในหัวคลาสตอนนี้ประมวลผลได้ช้าเพราะเขาเป็นคนไวต่อสิ่งเร้าง่ายอยู่แล้ว เล่นเธอมาถอดเสื้อคลุมต่อหน้าแบบนี้ใครมันจะอดใจไหววะ
แต่จะรังแกคนที่ไม่มีสติ เขาทำไม่ได้อีก
เขาไม่อยากให้มีปัญหาตามมาทีหลัง ที่สร้างไว้ก็มากมายจนแก้ไม่ไหวแล้ว
คนแบบเขาเหมาะแก่การซื้อกินที่สุด จ่ายเงินแลกความสุข
จบทั้งสองฝ่าย!!
เอี๊ยดดด~
เสียงลัมโบร์กีนีคันหรูแล่นเข้าจอดในที่ประจำของโรงแรมที่เขาใช้บริการบ่อย ตั้งใจแค่เปิดห้องให้ก็เท่านั้น ตอนแรกจะเปิดที่ห้องพักบนคลับของเอเดน แต่เธออยากออกจากที่นี่มากกว่ากลัวเจอคนที่วางยา เขาเลยไม่ขัดใจทั้งที่สามารถจัดการปัญหาที่ร่างบางกำลังกลัวได้และจบคืนนี้คงต้องส่งข่าวให้เพื่อนรู้ว่ามีคนกล้ามาทำเรื่องระยำในที่ของมัน
“ลงมา ถึงแล้ว” เสียงเข้มบอกคนที่เดี๋ยวมีอาการสักพักก็ดีขึ้นเป็นแบบนี้ตั้งแต่ขับออกจากคลับจนถึงโรงแรม
ร่างสูงตั้งใจว่าเปิดห้องให้เรียบร้อย เสร็จแล้วจะรีบกลับทันที ทว่าสถานการณ์มันเลยเถิดถึงขั้นที่เขาเกือบจะควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ ทันทีที่เข้ามาในห้องเธอก็ไม่ได้อยู่นิ่งอีกต่อไป มันทำให้ปลุกเร้าอารมณ์ดิบที่ตื่นได้อย่างง่ายดาย
“อื้อ ฉันร้อน!” เธอพยายามขอความช่วยเหลือ
“…” คลาสเองก็พยายามไม่ต่างจากร่างบาง รีบพาตัวเองออกจากตรงนี้
แต่แล้วความคิดทุกอย่างหยุดชะงัก เมื่อหญิงสาวที่นอนบนเตียงลุกขึ้นถอดเสื้อคลุม ก่อนจะถอดหมวกโยนทิ้งเผยให้เห็นใบหน้าคนถูกวางยาชัดแจ๋ว
คลาสเหมือนถูกมนสะกด เขาเห็นผู้หญิงสวยมานักต่อนัก แต่กลับละสายตาต่อผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้
ใบหน้าขาวอมชมพู ดวงตากลมโตดูดุๆ บ่งบอกถึงอะไรบางอย่างแต่แน่นอนว่ามันสามารถเย้ายวนใจของคนมองได้ดีทีเดียว จมูกสันโด่งแบบธรรมชาติปลายเชิดขึ้นเล็กน้อยคล้ายกับเด็กดื้อเอาแต่ใจ รับกับปากบางที่ตกแต่งด้วยสีแดงสดทำให้เธอดูเซ็กซี่ ยิ่งเธอใส่ชุดสายเดี่ยวสีดำตัดกับผิวขาวโชว์ร่องขาวอวบและเรียวขายาวสวยแค่นี้ก็อยากเข้าไปขย่ม เฮ้ย!! ไม่ใช่
เขาควรออกจากที่นี่ก่อนจะห้ามตัวเองไม่อยู่
“นาย ฉันร้อน” ดูเหมือนยาจะออกฤทธิ์ขึ้นเรื่อยๆ
“…”
“ช่วยฉันหน่อยนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่อง”
“ตอนนี้เธอไม่มีสติก็พูดได้สิ” คลาสพึมพำคนเดียว
“เอาโทรศัพท์มาอัดเสียงก็ได้” ทว่าหญิงสาวกลับได้ยินจึงพูดออกไป
“…” ร่างสูงเริ่มลังเล เขายิ่งเป็นคนหื่นชอบใช้หัวล่างคิดแทนหัวบนอยู่ด้วยแล้วยิ่งคนที่พูดดันตรงสเปกทุกอย่าง มันยิ่งทำใจควบคุมตัวเองลำบาก
แม่งเฮ้ย!
โจทย์ยากเลยเว้ย จะเอายังไง
คลาสหันหลังกุมขมับอย่างใช้ความคิด พยายามถกเถียงกับตัวเอง ความคิดด้านชั่วมีมากเหลือเกิน พอนึกอีกทีมันไม่คุ้มกับชื่อเสียง ถึงจะไม่มีอะไรให้เสียแล้วก็เหอะ แต่เขาจะมีข่าวรังแกผู้หญิงถูกวางยาไม่ได้ คิดได้แบบนั้นจึงหมุนตัวกลับไปเพื่อปฏิเสธและเดินออกจากที่นี่
กึก!
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าไม่ใช่แค่หญิงสาวใส่ชุดเซ็กซี่เหมือนตอนแรก แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้วสักชิ้นต่างหาก
“ไง?”“นาย”เมื่อนาราแยกออกจากราเชนก็มุ่งตรงไปห้องน้ำ เธอเองไม่อยากให้ราเชนต้องมาลำบากเพราะเธออีก หากพ่อรู้ว่าอีกฝ่ายอาสาจะพาหนี เขาคงไม่รอดสายตาลูกน้องพ่อแน่ร่างบางพยายามปรับตัวเองให้เป็นปกติ ค่อยหาทางออกอีกที เมื่อนาราสามารถปรับอารมณ์ให้กลับมาเหมือนเดิมแล้ว เธอล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยก็ตัดสินใจเดินออกมา ทว่ากลับเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุด ผู้ชายที่เป็นต้นเหตุทุกอย่างและนาราคิดว่าเขาต้องรู้เรื่องทุกอย่างมาก่อน“หลบไป”นาราเดินหนีไปอีกทางแต่ก็หยุดชะงักเมื่อเขาเอาแขนกำยำมากั้นไว้“นี่นาย!!”“พูดกับผัวให้มันดีๆ หน่อย”“ผัวบ้าผัวบออะไรของนาย ฉันไปเป็นเมียนายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วงานหมั้นบ้าๆ นี่ก็อย่าหวังว่าจะถึงขั้นแต่งงาน!”“หึ อยากให้ทบทวน” ร่างสูงแสยะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ“หลีกไป ฉันจะเข้าไปในงาน” สุดท้ายคลาสก็เอามือออกให้นาราเดินผ่านได้พึ่บ!!แต่จู่ๆ คลาสก็อุ้มคนตัวเล็กขึ้นพาดบ่า นาราพยายามดิ้นออกจากบ่า“นายจะทำอะไร ปล่อยฉัน”“กับผัวสะดีดสะดิ้ง ทีกับผู้ชายคนอื่นปล่อยให้ยืนกอด!!”“นายเห็น!?”“…” ร่างสูงไม่ตอบแต่เลือกที่จะอุ้มนาราเข้าลิฟต์กดไปชั้นบนสุด“จะพาฉันไปไหน”“ไปสนุกกันไง”นาราเ
ห้าวันผ่านไปวันที่นาราต้องเข้าพิธีหมั้นหมายกับคนที่ไม่ได้รัก ผู้ชายคนที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน อิสรภาพของเธอมันค่อยๆ หายไป...ตั้งแต่วันนั้นที่เธอหนีออกจากงานเลี้ยงกับราเชน เหตุการณ์ทุกอย่างมันกลับเลวร้ายกว่าเดิมเพี๊ยะ!!เสียงฝ่ามือของไพศาลตบลงบนใบหน้าขาวเนียน เกิดเป็นรอยแดงตามนิ้วมือ“คุณหนู!!” เสียงราเชนและป้าแจ่มเอ่ยพร้อมกัน“อึก!” นาราพยายามเก็บเสียงร้องของตัวเอง“คุณท่านพอเถอะค่ะ” ป้าแจ่มเข้ามาห้ามเจ้านายทันทีเพื่อไม่ให้นาราโดนลงโทษไปมากกว่านี้“ฉันอดทนกับแกมานาน สมควรที่มันต้องโดน” ไพศาลยืนกัดฟันตัวเองอดทนไม่ให้ตัวเองลงมือ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนได้“นาผิดอะไร คุณพ่อก็รู้ว่านาไม่อยากหมั้น” นาราเอ่ยออกมาอย่างน้อยใจ ปาดน้ำตาสะอึกสะอื้นไม่หวงภาพลักษณ์“แกจะทำเพื่อฉันสักครั้งมันจะตายไหม”“ทำไมคุณพ่อไม่ลองให้นาเข้าไปบริหาร บางทีมันอาจจะดีขึ้นก็ได้” นารายื่นข้อเสนอ“วิธีที่ฉันเลือกมันเป็นทางออกเดียว”“ทำไมล่ะคะ บอกนาได้ไหม”“แกไม่ต้องรู้อะไรทั้งนั้น รู้แค่ฉันจะเลื่อนงานหมั้นให้เร็วที่สุด”“คุณพ่อ!!” นาราไม่คิดเลยว่าการที่หนีงานเลี้ยงกลับทำให้ทุกอย่างมันแย่กว่าเดิม“ช่วงนี้เฝ้ามันให้ดี
“เอ่อ คือฉันขอโทษค่ะ” ร่างบางพูดทั้งที่ยังไม่หันหน้ามาทว่าเมื่อเธอหมุนตัวกลับมาก็พบกับ…“เฮ้ย ยัยตัวแสบ!!” คลาสอุทานลั่น ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของร่างบางแทบจะไม่เชื่อสายตา“นาย!!” นาราตกใจไม่น้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้ปกติ เมื่อดันบังเอิญเจอผู้ชายที่เธอเคยพลาดท่าให้“รู้จักกันเหรอ” พิมพ์มาดาหันมาถามคลาส“เออ! ใครวะ” แล้วเอเดนก็ถามต่อ พร้อมกับพายุและอาร์เธอร์ที่รอคำตอบ“รู้จักมั้ง” คลาสไม่รู้จะตอบยังไง ถ้าถามว่่าใกล้ชิดแนบเนื้อกันขนาดไหนคงตอบได้เต็มปากเพราะเเนบเนื้อสุดๆ จนถูกใจไม่เคยลืมรสชาติของคืนนั้นได้เลย แต่ถ้าถามว่ารู้จักไหมคงตอบยาก ขนาดชื่อยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าชื่ิออะไร“ขอโทษที่เข้ามาอย่างถือวิสาสะค่ะ แต่ฉันขอหลบในนี้ก่อนได้ไหม”อีกแล้ว? คลาสขมวดคิ้วชนกันทันที ครั้งที่แล้วก็เหมือนพยายามหนีใครบางคน ส่วนวันนี้ก็หลบใครอีกแล้ว เธอเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงทำตัวแปลกๆ ทุกครั้งที่เจอกัน“อืม ได้สิ” อยู่ๆ เอเดนก็ตอบกลับพร้อมอมยิ้มแปลกๆคลาสที่ได้ยินเพื่อนอนุญาตยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม แต่อย่าบอกนะว่ามันสนใจ ไม่ได้นะเว้ยนั้นผู้หญิงของเพื่อน คนนี้เขาไม่ยอมถึงจะเคยแบ่งกันใช้มาก่อนแต่คนนี้ไม่ได้
เเชะ เเชะ!!เสียงตากล้องในงานกดชัตเตอร์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อชายหนุ่มทั้งสี่ปรากฏตัวเดินเข้ามาในงานเปิดตัวกระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่ของพิมพ์มาดา สี่หนุ่ม สี่คาแรคเตอร์ที่ไม่มีสิ่งใดเหมือนกัน อาจเพราะความหล่อคนสไตล์ ต่างคนต่างโดดเด่นในแบบของตนเอง แต่มีความคล้ายกันตรงที่ความรวยและเป็นลูกนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงแถมยังเป็นหลานชายของตระกูลเก่าแก่อีกด้วยเหล่าดาราเซเลบทั้งหน้าใหม่หน้าเก่าต่างอยากได้เป็นคู่ควงเพื่อเกาะกระแสความดังให้ตัวเองได้บ้าง ชายหนุ่มทั้งสี่เดินมุ่งไปหาเจ้าของงาน คลาส เอเดน ตั้งแต่เดินเข้ามาก็ส่งยิ้มให้สาวๆ ตั้งแต่หน้างานตามสไตล์เสือที่พร้อมจะล่าเหยื่อตลอดเวลา ส่วนพายุส่งยิ้มให้บ้างตามมารยาทสไตล์หนุ่มนิ่งหมาดเข้มร้ายลึก แต่มีเพียงอาร์เธอร์ที่ไม่มองใครเลยนอกจากเดินมุ่งไปยังเพื่อนสาว และความเย็นชาของเขาเองที่ทำให้เป็นที่น่าสนใจของนักข่าวว่าผู้หญิงคนไหนจะได้หัวใจของเขาไปเมื่อเข้ามาถึงงานพิมพ์มาดาก็ออกมาต้อนรับเพื่อนของตัวเองและพาเพื่อนชายทั้งหมดไปหาพ่อเเม่ของตนพ่อแม่พิมพ์มาดาที่ยืนต้อนรับแขกของตัวเองเพราะเขาเชิญเพื่อนๆ มาร่วมงานและอยากให้มาแสดงความยินดีกับลูกสาวของตัวเอง ห
-หนึ่งอาทิตย์ต่อมา-“คุณคลาสครับ คุณนารากลับมาถึงประเทศไทยเมื่ิอเช้านี้ครับ” กลับมาแล้วสินะตัวปัญหาที่เขาต้องหมั้นหมายด้วย“อืม แล้วที่กูสั่งได้ยัง” คลาสรีบถามสิ่งที่ต้องการ“ครับ ผมได้เบอร์ติดต่อคุณนาราแล้วครับ” วิทยาเดินเอากระดาษที่มีหมายเลขติดต่อนารามาให้เจ้านายคลาสไม่รอช้ารีบกดหาติดต่อปลายสายทันทีเพื่อเป้าหมายเดียว รอสายไม่นานก็มีน้ำเสียงจากปลายสายเอ่ยกลับมา(สวัสดีค่ะ) เสียงปลายสายเอ่ยเรียบนิ่งและดูหยิ่งในเวลาเดียวกัน“....” คลาสที่ได้ฟังน้ำเสียงจากว่าที่คู่หมั้น ทำให้เขาเงียบไป กลับทำให้รู้สึกคุ้นเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน(ฮัลโหล!) ปลายสายส่งเสียงย้ำอีกครั้ง เริ่มจะไม่สบอารมณ์เมื่อไม่มีการตอบกลับมา“เอ่อ น้องนารารึเปล่าครับ” เมื่อเขาต้องเป็นฝ่ายขอยกเลิกงานนี้ จึงให้เกียรติด้วยการเรียก ‘น้อง’ เพราะยังไงเธอก็เด็กกว่า(ค่ะ! คุณล่ะ!?)“ผมคลาส...” ยังไม่ทันที่คลาสจะพูดจบก็โดนอีกฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน(อ่อ คุณคลาส จารุรานนท์ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงโทรมาเองแบบนี้มีอะไรรึเปล่าคะ” น้ำเสียงปลายสายที่นอกจากหยิ่งแล้วดูเหมือนจะไม่พอใจที่เขาโทรหาแถมยังกวนประสาทอีกด้วย งั้นไม่จำเป็นที่เขาจะพูดคุยกับ
-อีกด้าน-เพี๊ยะ!!เสียงฝ่ามือตบลงบนใบหน้าคมอย่างจัง เกิดเป็นรอยตามแรงมือ“ทำไมมึงไม่พาคุณหนูกลับบ้าน” สมชายถามลูกชายตัวเองเสียงเข้มหลังจากลงมือสั่งสอนลูกชาย“.....” ราเชนยืนนิ่งไม่ตอบโต้ผู้เป็นพ่อ“ฉันถาม มึงจะเงียบทำไม”“คุณนารา...” ยังไม่ทันที่ราเชนจะพูดจบสมชายก็ขัดขึ้นเมื่อได้ยินลูกชายตัวเองเรียกเจ้านายสาวอย่างถือวิสาสะ“ไม่เจียมตัว!! ถึงคุณหนูจะไม่ให้มึงเรียกคุณหนูแต่เวลาต่อหน้าคนอื่นมึงควรรู้ตัวเองว่ามึงเป็นได้แค่บอดี้การ์ด” สมชายย้ำชัดเตือนสติลูกชายเพราะเขารู้มาตลอดว่าราเชนมีใจให้นาราตั้งแต่เด็ก แต่เขาคิดว่าวันหนึ่งราเชนจะรู้ตัวเอง ทว่ากลับกันนับวันยิ่งทำให้ราเชนมีใจให้นารามากกว่าเดิมจนไม่อาจถอนตัวได้อีก“คุณหนูขอเวลาหนึ่งอาทิตย์ แล้วจะกลับบ้านเอง” ราเชนเอ่ยบอกพ่อ“อืม งั้นมึงเอาที่อยู่คุณหนูมาให้ฉัน”“แต่...”“เอามา!!”สุดท้ายราเชนก็ไม่อาจปกป้องคนที่เขารักได้ด้วยข้อจำกัดของเธอและเขา มันทำให้เขาต้องทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อภายในรถมีแต่ความเงียบเกิดขึ้นนารานั่งมองข้างทางอย่างเบื่อชีวิตที่ตอนนี้เหมือนอยู่ในกำมือพ่อตัวเองขึ้นทุกวัน“เป็นไร นั่งรถกับฉันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยเหรอ” เสีย







![เพลินพิศวาส [20++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)