แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours

Wanna be yours

บทนำ

กลางดึก

เข้าปีที่สองแล้วที่ นับดาว ได้มีโอกาสออกมาใช้ชีวิตอย่างจริงจังจากละแวกบ้านซึ่งอยู่แถบชานเมือง นับว่าเป็นโชคดีที่อย่างน้อยก็ได้เป็นรูมเมตร่วมห้องกับพี่ชายแท้ ๆ อย่าง นับคลื่น แต่หากพี่สาวต่างบิดาอย่าง นับทราย ไม่ซิ่วไปเรียนที่ต่างจังหวัดเสียก่อนเธอก็คงเลือกอยู่กับพี่ทรายมากกว่า เพราะนิสัยส่วนตัวพี่คลื่นใช่ว่าจะดีเหมือนหน้าตา ที่เห็นจะมี ดี สำหรับเธอก็แค่อย่างเดียว…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่คลื่น”

ร่างผอมเพรียวในสภาพมวยผมหลุดลุ่ยเพราะเพิ่งผละจากเตียงยืนกอดอกรอฟังการตอบกลับจากอีกฝั่งของบานประตูห้องนอนใหญ่ แม้จะอยู่ในสภาพงัวเงียแต่นัยน์ตาใสก็ตื่นตัวชำเลืองมองไปยังโซฟาหนังสีดำซึ่งตั้งโดดอยู่กลางห้องขนาด 1 เบดรูมพลัส

แสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นเผยให้เห็นร่างโปร่งกำยำคุ้นตากำลังหย่อนกายนั่งลงบนโซฟา ฮาร์เปอร์ หรือที่เธอเรียกเขาว่า พี่เปอร์ เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของพี่ชาย

ใบหน้าหล่อคมเฉียบพักก้านคอเข้ากับพนักพิงพลางก็ปลดกระดุมเชิ้ตสีดำด้วยท่าทางอ่อนเพลีย ดวงตาสีอ่อนทว่าคมกริบจะชำเลืองมองมาแค่ในจังหวะที่เธอรัวเคาะประตูซ้ำไปซ้ำมาเพื่อทำการปลุกอีกหนึ่งบุคคลเท่านั้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่คลื่น”

กริบ…

ก็เห็นได้ชัด… เห็นได้ชัดว่าหากจะหาใครนอนหลับเหมือนระบบประสาทล้มเหลวเฉียบพลันคงไม่พ้นพี่คลื่นของเธอนี่เอง

หลังจากย้ายมาอาศัยที่คอนโดเดียวกันได้ร่วมปี นับดาวก็ตระหนักได้ว่ากลุ่มเพื่อนสนิทของพี่ที่ราวกับจะรวบรวมหนุ่มฮอตของมหาวิทยาลัยเอาไว้สามารถเข้านอกออกในที่นี่ได้ตามสบาย

กฎข้อเดียว คือนับคลื่นจะต้องอยู่ที่ห้อง หากน้องสาวอย่างเธออยู่เพียงลำพังจะใครก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาตามอำเภอใจ และถึงตอนนี้ก็ไม่แปลกใจที่ได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยของผู้มาเยือนยามวิกาล

“ดาวว่าพี่คลื่นคงไม่ตื่น” ร่างเพรียวบางยกมือยอมแพ้ในที่สุดขณะก้าวเข้าหาคนซึ่งยังคงนั่งรอ “พี่จะนอนนี่ก็ได้ มีธุระอะไรไว้คุยพรุ่งนี้แล้วกัน นี่ก็ดึกแล้วด้วย”

“อืม”

“แต่ถ้าพี่จะกลับก่อน ฝากดาวบอกพี่คลื่นก็ได้”

“…”

“หรือพี่อยากกินอะไรไหม? ดาวทำมาม่าให้กิน…” ท้ายเสียงเจ้าของข้อเสนอขาดหายเมื่อสายตาสังเกตเห็นคราบเลือดที่หางคิ้วของอีกฝ่าย ประกอบกันบนเค้าหน้าหล่อก็ปรากฏรอยฟกช้ำจาง ๆ “พี่ไปโดนอะไรมา?”

“ตกใจอะไร?” เจ้าของบาดแผลเลิกคิ้วจ้องตอบอย่างไม่ยี่หระพลางก็ยกนิ้วขึ้นคลึงนวดขมับขยายความเสียงขัน “ไม่รู้ว่าจะคุยกับคนมีเจ้าของ เลยโดนผัวเขาซัดหน้ามา”

“…”

“ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนผิด คงวางมวยกับแม่งสักตั้ง” ฮาร์เปอร์ขยับกรามซ้ายขวา สบถด่ากับตัวเองอย่างสุดเซ็ง

ขณะเดียวกันนับดาวก็ทำทีไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับสิ่งที่ได้ฟัง แม้ความจริงจะใส่ใจมากก็ตามที

“ดีที่หน้าไม่แหก” ปากก็ว่าอย่างนั้น แต่ร่างบางก็เดินไปหากล่องอุปกรณ์ทำแผล ก่อนนาทีถัดมาจะหย่อนกายนั่งลงที่ข้างกัน

“ลายนี้?” เพียงหรี่ตามองพลาสเตอร์ยาลายลูกหมีสีฟ้า ฮาร์เปอร์ก็สั่นหัวค้านในทันที “ไม่แปะ”

“หันหน้ามาสิ ดาวแปะให้” นับดาวไม่สนท่าทีขัดใจของคนห่วงหล่อแต่บรรจงแปะพลาสเตอร์ยาอย่างตั้งอกตั้งใจโดยมีเสียงบ่นกระปอดกระแปดร่ายยาวอยู่ที่ข้างตัว

“ตอนถามเขาก็บอกไม่มีแฟน ก็ใช่ดิ ไม่มีแฟนแต่มีผัวตัวเป็น ๆ สงสัยช่วงนี้เรดาร์พัง จีบกี่คนก็มีผัวหมด”

“…” นับดาวยังคงทำได้เพียงผงกศีรษะรับฟัง

ก็เหมือนทุกทีที่อีกฝ่ายมักจะมาบ่นเรื่องราวประเภทนี้ให้ฟังเสมอ ไม่ว่าจะปรึกษาเรื่องสาว ๆ หรือระบายความอัดอั้นใจ เขาไม่พ้นมานั่งบ่นให้น้องสาวเพื่อนแบบเธอฟัง ผ่านมานานหลายปีเธอก็เริ่มชินชากับสถานะ ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ ที่ได้รับมาโดยไม่เต็มใจ

“ดีที่ยังไม่ได้กิน ไม่งั้นฉิบหายแน่”

“อือ” ก็หากกินกับเมียชาวบ้านจริง พี่เปอร์ของเธอคงไม่โดนแค่รอยฟกช้ำแบบนี้ บางทีอาจได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลไม่ทันได้ตั้งตัว “เสร็จแล้ว”

แม้จะเช็ดคราบเลือดที่หลงเหลือบนผิวหน้าของอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว นับดาวก็ยังคงจับสายตาค้างที่ตำแหน่งเดิมด้วยความเป็นห่วง และยิ่งได้มองในระยะประชิดเธอก็ยิ่งตระหนักได้ว่าเพื่อนของพี่ชายหล่อเหลาขึ้นทุกวันนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ

ในกลุ่มเพื่อนสนิทของนับคลื่นมีคนตรงหน้าเพียงคนเดียวที่นับดาวมีโอกาสได้รู้จักตั้งแต่สมัยศึกษาในระดับชั้นมัธยมปลาย นานวันผ่านไปถึงได้รู้ว่าหากเธอไม่ใช่น้องของพี่คลื่นก็คงเป็นเรื่องยากที่จะได้เฉียดเข้าใกล้หนุ่มฮอตอย่างเขา

และคงเพราะได้เจอหน้ากันนานเกินพอดีจึงทำให้ตัวเธอ แอบคิดเกินเลยไปไกล ไกลเกินกว่าสถานะที่ได้รับมา

ความเงียบเข้าแทรกบทสนทนาตั้งแต่เมื่อไรไม่อาจรู้ได้ รู้เพียงหากได้อยู่ใกล้เมื่อไรนับดาวมักมีอาการใจลอยแบบนี้เสมอ กระทั่งดวงตาคมหันสบตา สติเหม่อลอยถึงได้ถูกกระชากกลับคืน

“ดะ… ดาวไปเอาผ้าห่มให้พี่ดีกว่า”

“ไม่ต้อง” มือกระด้างของฮาร์เปอร์คว้าจับแขนเรียวเล็ก ก่อนจะดึงร่างบางเข้ากอดคออย่างคนซึ่งสนิทสนมกันดี “นอนได้ ไม่ต้องเอาผ้าห่มมา”

“อือ” ก็คงเป็นอีกครั้งที่เสียงขานรับของคนตัวเล็กแผ่วเบาฟังแทบไม่ได้ยิน

กระนั้นเจ้าของสัมผัสชวนคิดไปไกลก็ราวกับจะไม่รู้ตัว กดจูบเข้าที่เรือนผมกรุ่นหอมอย่างมันเขี้ยว ใบหน้าหล่อยังคงแสดงความเอ็นดูเหมือนหลายปีที่ผ่านมา ขณะที่มุมปากช้ำเลือดผุดรอยยิ้มชวนใจสั่น สายตาเรียบเฉยก็ยังคงทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่ต่างจากที่เคย

“ไปนอนได้แล้ว โทษทีที่มากวนตอนดึก”

“ไม่เป็นไร”

แน่นอนว่ามีคนหลบเลี่ยงที่จะสบตา…

หากหลอดไฟให้ความสว่างได้มากกว่านี้ความรู้สึกของนับดาวคงถูกเปิดเปลือย แต่สุดท้ายความรู้สึกลับ ๆ ก็ยังคงสะกดเก็บเอาไว้ได้ผ่านสีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใด ๆ

“ขออาบน้ำสักสิบนาที” ร่างสูงของฮาร์เปอร์ผละขึ้นยืนพลางก็เริ่มผิวปากเดินห่างออกไปอย่างคนไม่คิดอะไร

จะเหลือทิ้งไว้ก็เพียงความรู้สึกอุ่น ๆ ที่ทำให้คนใจบางพอได้คิดไปไกลแบบที่ไม่เหมาะไม่ควร

ตลอดระยะขวบปีให้หลังที่ผ่านมา ปฏิเสธไม่ได้ว่าผ่าวร้อนช่วงลำคอของ คนคิดไม่ซื่อผากแห้งนับครั้งไม่ถ้วนกับภาพแผ่นหลังกว้างรวมถึงความกำยำตำแหน่งถัดลงไปจากกล้ามเนื้อหน้าท้องของอีกฝ่าย

กายภาพทางเพศที่มีโอกาสได้เห็นบ่อยครั้งเกินความจำเป็นทำเอาคนเป็นสาวเป็นนางต้องพยายามเก็บสายตากลับคืน ความรุ่มร้อนที่แล่นผ่านไปทั่วทั้งร่างในขณะนี้ราวกับจะประกาศให้รู้…

รู้ว่าเธอถึงวัยแรกแย้มแล้วจริง ๆ

การมาอยู่กับพี่ชายส่งผลให้นับดาวจำเป็นต้องปรับตัวหลายอย่างเพราะไลฟ์สไตล์หญิงชายย่อมต่างกัน แต่เธอไม่ปฏิเสธว่าเรื่องดีเรื่องเดียวที่ได้มาอยู่กับพี่ คงไม่พ้นการได้เจอหน้า คนบางคน ในทุกวัน

แม้ ใครคนที่ว่า จะไม่เคยใช้ความรู้สึกแม้เพียงเล็กน้อยหันมองมาที่เธอซึ่งอยู่ ใกล้ ชนิดห่างแค่เพียงองศาเดียวก็ตามที ถึงในปัจจุบันนี้เธอก็ยังเป็นได้แค่น้องสาวที่อยู่ห่างจากระยะสายตาของเขาไม่ต่างจากที่เคย