ตอนที่ 1 ไม่มีทาง...แพ้

@ผับหรูใจกลางเมือง

-ห้องพักเอเดน-

“ได้ข่าวว่าคุณน้าบุกไปถึงบริษัทเลยเหรอวะ” เอเดนที่รู้ข่าวจากวิทยาถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้

“เออดิ กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มพอดี” คลาสพูดอย่างอารมณ์เสีย นึกถึงเรื่องนี้แล้วเจ็บใจไม่หาย นี่เขาต้องทำตามคำสั่งผู้เป็นแม่จริงๆ ใช่ไหม

รู้อยู่แล้วว่ายังไงสักวันมันคงถึงวันที่แม่จับคู่กับใครสักคน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นผู้หญิงคนนี้เพราะหลังจากที่คุณหญิงสุดารัตน์บินไปดูธุรกิจที่อังกฤษกับนักธุรกิจชื่อดังหลายๆ ท่าน ทันทีที่กลับมาไทยคุณหญิงก็ประกาศกับนักข่าวว่าลูกชายคนเดียวของเธอมีว่าที่คู่หมั้นแล้วและจะมีงานมงคลหลังจากฝ่ายหญิงเรียนจบ

เขารู้อีกว่าที่แม่ประกาศไปแบบนั้นเพื่อแสดงสิทธิ์ให้ผู้หญิงคนนั้นและกำจัดผู้หญิงที่ลูกชายกำลังควงไม่ให้คิดไกลถึงขั้นแต่งเข้าตระกูล

แต่ที่รู้สึกไม่โอเคกับเรื่องนี้ก็เพราะเขากับยายผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อว่า ‘นารา’ ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแม้แต่ชื่อเสียงก็ไม่เคยได้ยินข่าวของเธอและไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่เคยเป็นข่าวในแวดวงสังคมเลยเพราะสาวๆ ทุกคนที่มีฐานะต่างอย่างประกาศตัวเองให้เป็นที่รู้จักกันทั้งนั้น

ส่วนพ่อของเธอนั้นคือคุณอาไพศาลผู้ประสบความสำเร็จเรื่องธุรกิจรถนำเข้ามานานแสนนานจนคลาสเข้ามาบริหารบริษัทต่อจากคุณหญิงสุดารัตน์ทำให้ธุรกิจขึ้นเป็นอันดับหนึ่งแทน สุดท้ายก็เหมือนเป็นเวรกรรมเขาที่ไปแย่งที่หนึ่งจากคุณไพศาลมา

แต่เรื่องธุรกิจมันไม่ควรมีเวรกรรมเปล่าวะ!?

จนคุณไพศาลกับคุณหญิงสุดารัตน์มีแผนอยากจะสานธุรกิจให้เป็นหนึ่งเดียว โดยคุณหญิงยื่นข้อเสนอให้คุณไพศาล คือการยกลูกสาวให้มาแต่งงานกับลูกชายคนเดียวของเธอ ไม่รู้คุณหญิงคิดอะไรอยู่ ไม่รู้ไปถูกอกถูกใจอะไรขนาดนั้น หลังจากกลับอังกฤษก็เพ้อชมนาราวันเว้นวันและพักหลังๆ คุณไพศาลก็มาบริษัทคลาสบ่อยขึ้น มันชัดเจนแล้วว่าผู้ใหญ่ต้องการให้มีงานนี้เกิดขึ้น

‘ฉันกลับละ เห็นพฤติกรรมแกทุกทีแล้วอารมณ์เสีย’ คุณหญิงเอ่ยหลังจากประกาศเปิดศึกกับลูกชาย

‘ส่วนใครที่ซ่อนอยู่ในห้องนี้ก็ซ่อนดีๆ แล้วกันถึงเวลาก็ควรจะรู้นะว่าอะไรเป็นอะไร’ พูดจบ หญิงสวยวัยกลางคนก็ลุกขึ้นยืน

“อย่าเอาใครมาในห้องทำงานอีก เลือกที่บ้าง” คุณสมคิดที่เงียบตั้งนานก็หันมาพูดกับลูกชาย

‘…’ คลาสไม่รับปากเพราะกำลังสับสนกับชีวิต

‘ส่วนเรื่องหมั้นพ่อจะช่วยพูดให้’

‘ขอบคุณครับพ่อ’ คนตัวสูงยิ้มออกเมื่อได้ยินคำสัญญาจากคุณสมคิดก่อนจะเดินออกจากห้องตามหลังคุณหญิงไปติดๆ

‘ออกมาได้แล้ว’ เสียงนิ่งเอ่ยกับใครอีกคนในห้อง

‘คะ คุณคลาสคะคือฟ้าขอ...’

‘ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ครั้งหน้าถ้าเธอทำตัวอิดออดไม่ยอมออกจากห้องง่ายๆ อีกก็เตรียมตัวย้ายไปอยู่ตำแหน่งอื่นได้เลย’ ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เขายิ่งหัวเสีย

‘แต่ซิปมันรูดไม่ขึ้นจริงๆ นะคะ’ ฟ้าใสพยายามแก้ตัว

‘พอ! ออกไป’ มือหนายกขึ้นห้ามอย่างรำคาญ

‘แต่คุณคลาสยังไม่เสร็จ ให้ฟ้าช่วยต่อนะคะ’ ฟ้าใสเดินเข้าไปมาหาเพื่อหวังจะสานต่อ

‘ไม่ต้อง!’ แต่ใครมันจะมีอารมณ์ทำต่อวะ

‘คุณคลาส...’

‘ไม่เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม’ ร่างสูงเอ่ยเสียงต่ำเริ่มหมดความอดทนกับปัญหาที่เป็นคนสร้างมาเอง

‘ค่ะ’ เลขาสาวทำหน้าเศร้า สาวเท้าเชื่องช้ากว่าจะถึงประตูใช้เวลาเป็นนาที

‘แม่งเฮ้ย!!’ เจ้าของบริษัทรถนำเข้ายืนหัวเสียเรื่องงานหมั้นยังไม่พอ ยังมีเรื่องตรงหน้าให้เลือดร้อนขึ้นอีก

“กับเลขาคนเดิมเหรอ” พายุเพื่อนกลุ่มเดียวกันเอ่ยถามถึงสาวที่คลาสเรียกใช้งานบ่อย

“เออ!” เสียงเข้มกระแทกเสียงอย่างขัดใจเพราะคิดถึงเรื่องนี้พอดี

“คนนี้กินนานเนอะ”

“เออ เลี้ยงง่าย เชื่อฟังดี แต่หลังๆ เริ่มทำตัวน่ารำคาญ!” คลาสบอกกลุ่มเพื่อนตรงไปตรงมา ไม่เคยมีความลับกับเพื่อนสนิท

“คู่หมั้นมึงล่ะ จะกลับมาเมื่อไหร่?” พายุถามต่อ

“ไม่ใช่คู่หมั้น เป็นแค่ว่าที่” คลาสย้ำให้เข้าใจตรงกัน

“ไม่เหมือนกัน?” พายุเลิกคิ้วอย่างกวน

“เออๆ อย่าถามเพราะกูไม่รู้ ขนาดหน้ายัยนั่นกูยังไม่เคยเห็นเลยและกูก็จะทำทุกอย่างไม่ให้เรื่องนี้เกิดขึ้น” โดยที่เขายังไม่หลุดจากตำแหน่งลูกเจ้าของบริษัท

“พิมพ์ว่าบางทีเขาก็อาจจะไม่อยากหมั้นเหมือนกับคลาสก็ได้นะ” พิมพ์มาดาหญิงสาวคนเดียวในแก๊งที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยออกมาบ้าง

“ขอให้เป็นแบบที่พิมพ์พูดเหอะ จะขอบคุณยัยนั่นอย่างงาม…เออนี่แล้วไอ้เธอร์ล่ะ”

“ขอให้เป็นแบบที่พิมพ์พูดเหอะ จะขอบคุณยัยนั่นอย่างงาม…เออนี่แล้วไอ้เธอร์ล่ะ” ก่อนที่คลาสจะพาเปลี่ยนเรื่องถามถึงเพื่อนอีกคนที่ไม่เป็นผู้เป็นคนตั้งแต่เลิกกับว่าที่เจ้าสาว

“กำลังมา” เอเดนเจ้าของผับตอบทันทีจากนั้นไม่นานประตูห้องก็เปิดกว้าง

“กว่าจะเสด็จมาได้นะมึง” คลาสทักทายคนแรก

“เอาน่า มันอุตส่าห์มา” พายุเอ่ยขึ้นบ้าง ก่อนจะเป็นเอเดนพยักหน้าเห็นด้วย

“จริง! นานๆ ทีมันจะมากูเกือบจะจำหน้าไอ้เธอร์ไม่ได้แล้วเนี่ย” อาร์เธอร์ไม่ได้สนใจคำแซวของคลาส เจ้าของห้างดังเดินเข้าไปนั่งข้างพิมพ์มาดาที่นั่งทำหน้าเหนื่อยใจกับพวกเพื่อนๆ

“มีอะไรเปล่าพิมพ์ถึงได้เรียกเธอร์มา” อาร์เธอร์ถามสิ่งที่อย่างรู้ทันที

“ไอ้เธอร์มึงนิ ทำเหมือนพวกกูเป็นอากาศไปได้” คนพูดมากที่สุดก็บ่นต่อเนื่อง

“ฮ่าๆ เขาไม่เห็นหัวไงเลยไม่คุยด้วย” พิมพ์มาดาแซวคลาสกลับบ้าง

“ยัยพิมพ์!!”

“โอเคๆ เข้าเรื่องเลยเนอะคืออาทิตย์หน้าพิมพ์จะจัดงานเปิดตัวคอลเลคชั่นกระเป๋าอย่างเป็นทางการ พิมพ์อยากให้ทุกคนไปร่วมงานหน่อยจะเรียกกระแสจากสาวๆ นะ”

“อืม ไหนว่าจะเปิดเดือนหน้า” อาร์เธอร์ถามขึ้น

“จริงๆ เสร็จสักพักแล้วละ แต่พิมพ์ไม่ได้บอกอยากจะเซอร์ไพรส์ทุกคน”

“งานนี้สาวๆ เพียบ ไม่พลาดหรอกน่า” เสือผู้หญิงอย่างคลาสนึกสนุกทันทีที่รู้ว่าต้องไปร่วมงานของเพื่อนสาว

“คลาส!! หยุดเลยนะ” พิมพ์มาดารู้ดีว่าเพื่อนคิดอะไรอยู่ เธอปวดหัวเรื่องนี้ของเพื่อนบ่อยมากไม่อยากปวดหัวอีก

เพี๊ยะ!

“ไอ้คลาสงานเพื่อนก็ไม่เว้น” เอเดนตบหัวคลาสอย่างไวเพราะรู้ความคิดชั่วๆ ของเพื่อนดี

“หรือมึงไม่คิด!?” คลาสเลิกคิ้วถามทันที

“คิด”

“หึ” พายุสายหน้ากับความเจ้าชู้ของเพื่อนทั้งสอง

“ทำตัวดีๆ หน่อยก็แล้วกันเพราะงานนี้คุณพ่อเชิญคุณอาไพศาลไปด้วย” พิมพ์มาดาหันมาบอกคลาส

“หึ ดีสิพิมพ์เผื่อจะได้ไม่ต้องพยายามจับคู่ลูกสาวเขาให้คลาส” คลาสบอกไปตามความจริง

“งานนี้กูว่า มึงมีสิทธิ์เจอว่าที่คู่หมั้น ได้ข่าวว่าใกล้จะกลับมาแล้วนี่” เอเดนพูดต่อ

“.....” ถ้างานนี้ต้องเจอยัยนั่น คงหมดสนุกเป็นแน่ แต่มันคงไม่ซวยถึงขนาดผู้หญิงคนนั้นจะกลับมาทันงานเพื่อนเขาหรอกนะ

“เธอร์พูดกับเขาบ้างสิ นั่งเงียบอยู่ได้” พิมพ์มาดาหันไปพูดกับอาร์เธอร์

“เธอร์ไม่อยากยุ่งเรื่องคนอื่น”

“โอ้ ไอ้เธอร์มึงว่าพวกกูเสือกเหรอวะ” เอเดนหันไปว่า

“พอๆ งานนี้จะหิ้วใครไปกินก็ได้ แต่ห้ามนางแบบคนสำคัญของงานนี้ พิมพ์ไม่ยอมจริงๆ ด้วย”พิมพ์มาดารู้ดีว่าห้ามเพื่อนไม่ได้จึงเอ่ยขอร้องไว้ก่อน

“นางแบบคนสำคัญ ใคร?” คลาสอยากรู้ทันทีว่าเป็นใครทำไมอยู่ๆ พิมพ์ถึงห้าม เพราะปกติไม่เคยยุ่งถึงจะมีบ่นบ้างตามประสา

“เขาเป็นนางแบบหน้าใหม่อะ มาจากเมกาเพื่อนพิมพ์แนะนำมาอีกที”

“ยิ้มอะไรไอ้เดน มึงจะตัดหน้ากูไม่ได้น่ะโว้ย”

“ทำไม!? กูจะตัดหน้ามึงเเล้วเอาใส่พานถวายให้ไอ้เธอร์มัน” เอเดนคงคิดสนุกขึ้นมาเพราะอยากให้อาร์เธอร์เริ่มต้นใหม่บ้าง

“พวกมึงไม่ต้องมายุ่งกับกูเลย” แล้วอาร์เธอร์ก็ลุกขึ้นทันที

“เฮ้ย นั่งก่อนดิวะ กูแค่พูดเล่นเอง”

“ไม่อะ กูกลับก่อน”

“ห้าปีแล้วนะ มึงยังไม่ลืมเขาอีกเหรอวะ” พายุที่นั่งฟังอยู่นานก็เอ่ยขึ้นเพราะก็คงเห็นด้วยกับเอเดน

“กูไม่มีวันลืม” พูดจบร่างสูงเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดังระดับประเทศก็สาวเท้าออกไปจากห้องทำงานเอเดน

“ไอ้นี่คิดจะไปก็ไป” เอเดนพูดออกมา

“กูว่าเราไปหาอะไรทำแก้เซ็งดีกว่า” คลาสจึงเสนอตัดเรื่องเครียดๆ ออกไปก่อน

“งั้นพิมพ์กลับก่อนดีกว่าเนอะ ทุกคนจะได้ทำไรตามสบาย” พิมพ์มาดาลุกขึ้นเป็นคนต่อมา

“พิมพ์จะสนุกกับพวกเราก็ได้นะ” คลาสที่แซวเพื่อนสาว

“ฮ่าๆ อย่าดีกว่า” แล้วเธอก็เดินออกจากห้องอีกคน

“ไอ้ยุ ไปกับพวกกูไหม” คลาสเอ่ยชวน

“ไม่ละ กูนัดเด็กไว้แล้ว”

ก๊อก ก๊อก!

เสียงเปิดประตูดังขึ้นทุกคนหันมองตามเสียง

“นายครับ ลูกค้าประจำนายมาตามนัดแล้วครับ” ลูกน้องเอเดนพูดขึ้น

“อืม พาไปรอกูที่ห้องได้เลย”

“ครับ”

“ใครวะ” พายุที่สงสัยเอ่ยถาม

“น้องไอ้พอร์ต คู่แข่งทางธุรกิจมึงไง” เอเดนบอกเพื่อน

“แล้วมึงคิดจะทำไร” คลาสถามต่อ

“กูแค่จะเล่นเกมสนุกๆ สักตาสองตา”

“ระวังหน่อยแล้วกัน ไอ้พวกนี่หมารอบกัด” พายุที่เตือนเอเดน

“เออ กูรู้แต่ยังไงเรื่องพนันกูก็ไม่เคยแพ้ใคร มึงลืมรึไง”

“พวกมึงจะเล่นเกมไรกันกูไม่สน ตอนนี้กูอยากระบายยังไม่ได้ปลดปล่อยเลยวะ...”

“...หาเด็กให้หน่อยดิ” คลาสวนกลับมาเรื่องตัวเองที่ตั้งใจขับรถมาถึงที่นี่

“เออ กูหาไว้แล้วลงตามลูกน้องกูไปได้เลย”

ร่างสูงลุกขึ้นไม่ได้สนใจเรื่องธุรกิจของเพื่อน เขาจึงเลือกที่จะไประบายหาความสุขใส่ตัวเองดีกว่า วันนี้อัดอั้นมาทั้งวันจะได้ปลดปล่อยสักหน่อยแม่ก็ดันมาขวางความสุขของเขาซะก่อน