LOGINมหาวิทยาลัย
เมื่อรถสปอร์ตหรูสีดำเลี้ยวเข้ามาในมหาวิทยาลัยที่มีเนื้อที่แปดพันไร่ เจ้าของใบหน้าหล่อก็เอ่ยถามยังร่างบางที่นั่งอยู่ด้านข้างของตัวเอง "เธอเรียนคณะไหน" "คณะบริหารค่ะ" ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็พาเธอไปส่งยังหน้าตึกบริหารธุรกิจที่อยู่ไม่ไกล เรียวขายาวก้าวออกจากรถ ร่างสูงเดินอ้อมมาฝั่งที่เธอนั่งแล้วเปิดประตู ร่างแกร่งโน้มเข้าไปอุ้มร่างบอบบางมาแนบกับอกแกร่ง ก่อนจะก้าวออกไป "พี่คะ ปล่อยให้ฝุ่นลงเถอะค่ะ" "เดินไหว?" ใบหน้าหล่อก้มมองยังร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแล้วเลิกคิ้วพร้อมกับเอ่ยถาม "ฝุ่นจะพยายามค่ะ เพราะถ้าให้พี่อุ้มขึ้นไป ฝุ่นกลัวเพื่อนในห้องจะล้อน่ะค่ะ" สิ้นเสียงหวานเอ่ย คนตัวสูงที่ไม่ฟังก็พาเธอไปเข้าลิฟต์ เมื่อถึงยังชั้นที่เธอเรียน ชายหนุ่มก็วางเธอลงพร้อมกับพูดออกมา "ไหนลองเดินดู" ว่าจบ เรียวขาสวยก็ค่อยๆก้าวไปทีละนิด พลางนิ่วหน้าแสดงออกถึงความเจ็บ ร่างสูงที่ยืนอยู่เมื่อเห็นเธอยังเดินไม่ถึงก้าวจึงรู้สึกหงุดหงิด ก่อนจะเดินไปช้อนร่างบอบบางขึ้นมาแนบกับอกแกร่งแล้วพูดออกไป "วันนี้ไม่ต้องเข้าเรียนหรอก" "ฝุ่นไม่อยากขาดเรียนค่ะ" "ขาดสักวันคงไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันศุกร์ รวมหยุดเสาร์อาทิตย์ด้วย ข้อเท้าของเธอจะได้หายไง" "ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ" "งั้นเดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน ให้อาการดีขึ้นกว่านี้ก่อนแล้วค่อยมาเรียน" "ค่ะ" ว่าจบ คนตัวสูงก็พาหญิงสาวไปเข้าลิฟต์ลงชั้นล่างไป เขาพาร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของตัวเองไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าอาคารเรียนของเธอ บนรถ เมื่อทั้งสองเข้ามานั่งในรถแล้ว เจ้าของใบหน้าหล่อจึงเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยสายตามองตรงไปข้างหน้า "บ้านเธออยู่แถวไหน" "ฝุ่นไม่มีบ้านหรอกค่ะ ฝุ่นเช่าหออยู่ค่ะ" "ไม่มีบ้าน?" ใบหน้าหล่อหันมาทางคนตัวเล็กแล้วขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกแปลกใจกับคำว่าไม่มีบ้านพร้อมกับเอ่ยถาม ก่อนที่ฝุ่นจะบอกความจริงเขาออกไป เธอไม่เคยปิดบังว่าเคยอยู่บ้านเด็กกำพร้ามาก่อน "ฝุ่นอยู่บ้านเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เกิดค่ะ พอจบมอหกฝุ่นก็ย้ายออกมาเช่าหออยู่ค่ะ" "..." เมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาก็นิ่งไป ก่อนจะขับรถไปส่งเธอยังหอพักที่เธออาศัยอยู่ หอพัก เมื่อรถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าหอพักขนาดเล็ก ชายหนุ่มก็ลงมาอุ้มเธอแล้วพาขึ้นไปยังชั้นสองที่เธอพักอยู่โดยการเดินขึ้นบันได เนื่องจากว่าหอพักไม่มีลิฟต์ เมื่อร่างสูงเดินมาถึงหน้าห้อง ฝุ่นก็ไขกุญแจเข้าไป ก่อนที่เจ้าของความสูง188เซนติเมตรจะพาร่างบอบบางไปวางลงบนเตียงด้วยความเบามือ ก่อนฝุ่นจะเอ่ยออกมา "ฝุ่นขอบคุณพี่มากนะคะที่อุตส่าห์มาส่ง" ฝุ่นยกมือไหว้ร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยท่าทีนอบน้อม รอยยิ้มสดใส ก่อนเสียงทุ้มนิ่งจะเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบ "เธอได้ทุนเรียนใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" ตอบพร้อมรอยยิ้มตามประสา "ได้ทุนกี่เปอร์เซนต์" "ร้อยเปอร์เซนต์ค่ะ" "ค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนเธอได้มาจากไหน" "ฝุ่นทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารหลังเลิกเรียนไปจนถึงเที่ยงคืนค่ะ" "ได้ค่าจ้างวันละเท่าไหร่" ใบหน้าหล่อนิ่งถาม "350บาทค่ะ" "เธออยากมีรายได้เพิ่มกว่าที่ทำอยู่ตอนนี้ไหม" เมื่อได้รู้ความเป็นอยู่ของเธอ เขาก็รู้สึกสงสารจึงอยากช่วยเหลือ "ฝุ่นอยากมีรายได้เพิ่มค่ะ" เธอตอบกลับทันควันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดีใจ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกไป "มันเป็นงานรายวัน วันละสองพันบาท" "ฝุ่นทำค่ะ ไม่ทราบว่างานอะไรเหรอคะ" เจ้าของใบหน้าเรียวได้รูปเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มดีใจ แววตาเป็นประกายเมื่อคิดถึงค่าจ้างที่จะได้ "งานแม่บ้าน" "อ๋อค่ะ ว่าแต่...ไม่ทราบว่าที่ไหนเหรอคะ" เธอพยักหน้ารับรู้แล้วเอ่ยถามออกไป "คอนโดฉัน" "คอนโดพี่?" "ใช่ ฉันจะจ้างให้เธอไปทำความสะอาดคอนโดฉันอาทิตย์ละสี่วัน นั่นก็คือวันจันทร์ พุธ ศุกร์ แล้วก็วันอาทิตย์" "ได้ค่ะ" เธอรับคำอย่างว่าง่ายพลางคิดในใจว่าไปทำความสะอาดคอนโดให้เขาแค่สี่วัน ในหนึ่งอาทิตย์เธอก็ได้เงินตั้งแปดพันบาทแน่ะ "งั้นก็บอกเบอร์โทรของเธอมา" เสียงทุ้มเอ่ยพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง "089xxxxxxxค่ะ" "งั้นฉันกลับก่อนนะ" เมื่อบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเธอเสร็จ เรียวปากหนาจึงเอ่ยออกไป "ค่ะ" จากนั้น ร่างสูงก็ออกจากห้องของเธอไป ทิ้งไว้แค่กลิ่นน้ำหอมที่โชยเข้ามาเตะจมูกของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง ฝุ่นสูดดมกลิ่นหอมสะอาดนั้นจนเต็มปอด พร้อมระบายยิ้มออกมาด้วยความปลาบปลื้ม พลางคิดในใจว่าตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยรู้สึกประทับใจผู้ชายคนไหนมาก่อน เขาคือผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอรู้สึกชอบตั้งแต่เจอกันวันแรกเลยหนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ฝุ่นมาทำงานในคอนโดของไซออน ทุกครั้งที่มาฝุ่นจะลอบมองท่าทางที่สง่างามของเขาบ่อยๆด้วยความชื่นชอบในทุกๆอย่างที่เป็นเขาไม่ว่าเขาจะนั่งหรือจะเดินก็น่ามองไปหมด แม้แต่เวลาที่เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเธอก็มองและคิดว่าเขาดูเท่และมีเสน่ห์น่าหลงใหลกว่าผู้ชายทุกคนที่เธอเคยเจอมาเมื่อฝุ่นทำความสะอาดห้องเสร็จก็จัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนและผ้านวมผืนใหม่ ก่อนจะหยิบผ้านวมผืนเก่าใส่ลงในตะกร้าแล้วเอาลงไปซักข้างล่างคอนโดใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเธอจึงกลับเข้ามาในคอนโดแล้วนำผ้านวมเข้าไปเก็บไว้ในห้องนอนและออกมา"ฝุ่นกลับแล้วนะคะ" เสียงหวานเอ่ยบอกร่างสูงที่นั่งดื่มวิสกี้อยู่บนโซฟาในห้องโถง ในขณะที่นิ้วเรียวสวยคีบบุหรี่แบรนด์นอก ซึ่งฝุ่นมองแล้วคิดในใจว่าเวลาเขาดื่มก็ดูมีเสน่ห์น่าลงใหลไม่น้อยเลยเมื่อได้ยินเสียงของอีกคนบอก ไซออนก็หยิบแบงค์พันสองใบออกมาจากกระเป๋าสตางค์แบรนด์หรูแล้วยื่นให้กับร่างบางสมส่วนที่ยืนอยู่ ฝุ่นก้าวไปหาร่างสูงพร้อมกับยื่นมือไปรับเงินจากมือของเขา พลางเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ขอบคุณมากนะคะ""ครั้งต่อไปฉันจะโอนเข้าบัญชี ส่งเลขบัญชีมาให
มหาวิทยาลัย โรงอาหาร"เธอชอบพี่เขามากเหรอถึงได้มองไม่วางตาแบบนั้น" ใบบัวที่นั่งทานข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามเพื่อนสาวเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองเอาแต่มองไปยังโต๊ะรุ่นพี่วิศวะกลุ่มนั้น"ใช่ ฉันชอบเขามาก" ฝุ่นละสายตาจากร่างสูงแล้วหันมาตอบกลับเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างตรงไปตรงมา"ถ้าชอบก็ลองไปบอกพี่เขาสิ""ฉันไม่ใจกล้าถึงขนาดนั้นหรอก เป็นผู้หญิงจะเข้าหาผู้ชายแล้วบอกชอบผู้ชายได้ยังไง"ใบบัวเอ่ยขึ้น"แต่บางทีผู้หญิงก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าหาผู้ชายก่อนนะ สมัยนี้มันไม่ได้เป็นเรื่องที่ผิดหรอกถ้าผู้หญิงจะเข้าไปบอกว่าชอบผู้ชายก่อน บางทีพอเราเข้าไปบอกว่าชอบเขา เขาอาจจะสนใจในตัวเราก็ได้นะ มีตั้งเยอะแยะที่ผู้หญิงเป็นฝ่ายเข้าหาผู้ชายและบอกรักผู้ชายก่อนแล้วก็ได้เป็นแฟนกัน""ถ้าเป็นเธอจะกล้าบอกไหมใบบัว""กล้าสิ เพราะฉันคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ผิดนี่""แต่ฉันคงไม่กล้าหรอกใบบัว""ถ้าเธอไม่กล้างั้นก็เชิญแอบชอบเขาข้างเดียวอยู่อย่างนี้แหละ" "แอบชอบข้างเดียวก็มีความสุขเหมือนกันนะใบบัว""งั้นเธอก็มีความสุขอยู่กับการแอบรักเขาข้างเดียวไปเถอะฝุ่น" ว่าแล้ว ฝุ่นจึงเอ่ยขึ้น"เรารีบกินข้าวกันเถอะใบบัว จะ
ตอนเย็นเมื่อไซออนกลับจากไปส่งเกรซที่คอนโดอย่างที่เขาทำอยู่ประจำ โทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่ก็มีเสียงโทรเข้ามาRrrr!มือหนาหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของรุ่นน้องที่เดินตัดหน้ารถเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนจึงกดรับสายทันที'ฮัลโหล''พี่ไซออนคะ เย็นนี้ฝุ่นจะเข้าไปทำความสะอาดนะคะ พี่อยู่คอนโดไหม"เธอรู้จักชื่อเขาแล้วสินะ ไซออนคิดในใจ"ตอนนี้ฉันกำลังขับรถกลับ เธอไปรอฉันที่หน้าคอนโดก่อนแล้วกัน อีกไม่เกินสิบนาทีฉันไปถึง""ได้ค่ะ" สิ้นเสียงหวานรับคำ จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วตั้งใจขับรถต่อ ก่อนที่ไม่ถึงสิบนาทีรถสปอร์ตคันหรูสีดำของไซออนก็ขับเคลื่อนเข้ามาถึงคอนโดหรูใจกลางเมือง เมื่อเห็นรุ่นน้องตัวเล็กที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัวยืนอยู่หน้าคอนโด เขาจึงหยุดรถแล้วลดกระจกลงพร้อมกับพูดออกไป"ขึ้นรถสิ""ค่ะ" รับคำเสร็จ หญิงสาวก็เปิดประตูรถแล้วพาร่างของตัวเองเข้าไปนั่งด้านใน ก่อนที่ไซออนจะขับรถหรูคู่ใจเข้าไปในคอนโดคอนโด"งานที่เธอต้องทำทุกครั้งที่มาก็คือ ดูดฝุ่น ถูพื้น ล้างห้องน้ำ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนอาทิตย์ละครั้ง""ค่ะ" เธอรับคำพร้อมพยักหน้ารับรู้ด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว"ปกติฉันจะให้คนมาเอาผ้าไป
สามวันต่อมาวันนี้เป็นวันจันทร์ฝุ่นจึงต้องไปเรียน ข้อเท้าของเธอก็ดีขึ้นมากแล้ว ถึงจะยังเจ็บอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคของการไปเรียนมหาวิทยาลัยจูเน่หญิงสาวไฮโซกับเพื่อนอีกสองคนเมื่อเห็นฝุ่นเดินเข้ามาในอาคารเรียนก็รีบเดินเข้าไปหาฝุ่นทันทีด้วยท่าทีหาเรื่อง"เมื่อวันศุกร์มีคนเห็นเธอนั่งรถของพี่ไซออน ไปทำอีท่าไหนถึงได้นั่งรถของพี่ไซออนล่ะ" จูเน่พูดพร้อมเหยียดยิ้มมุมปากเย้ยหยัน"พี่ไซออน?" ฝุ่นพึมพำพลางคิดในใจว่าเขาชื่อไซออนงั้นเหรอ"พอรู้ว่าพี่ไซออนเป็นถึงเจ้าของมหาลัยนี้ก็เลยอยากรวยทางลัดจึงไปเสนอตัวเป็นนางบำเรอของพี่ไซออนเขาสินะ" จูเน่มองฝุ่นด้วยสายตาดูแคลนพร้อมเหยียดยิ้มและพูดออกไป'เขาเป็นเจ้าของมหาลัยงั้นเหรอ' ฝุ่นคิดในใจ ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง"ฉันไม่ได้ไปเป็นนางบำเรออย่างที่เธอคิดหรอกนะ" ฝุ่นกำมือแน่นด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อคนตรงหน้ากล่าวหาเธอไปในทางที่ไม่ดี"แล้วทำไมเธอถึงได้นั่งรถมากับพี่ไซออนล่ะ""ฉันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องบอกเธอ" พูดจบ ฝุ่นก็สาวเท้าขึ้นอาคารเรียนไป เพราะไม่อยากเสวนากับพวกนิสัยไม่ดี พวกที่ชอบดูถูกเธอ ส่วนคนอื
มหาวิทยาลัยเมื่อรถสปอร์ตหรูสีดำเลี้ยวเข้ามาในมหาวิทยาลัยที่มีเนื้อที่แปดพันไร่ เจ้าของใบหน้าหล่อก็เอ่ยถามยังร่างบางที่นั่งอยู่ด้านข้างของตัวเอง"เธอเรียนคณะไหน""คณะบริหารค่ะ" ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็พาเธอไปส่งยังหน้าตึกบริหารธุรกิจที่อยู่ไม่ไกลเรียวขายาวก้าวออกจากรถ ร่างสูงเดินอ้อมมาฝั่งที่เธอนั่งแล้วเปิดประตู ร่างแกร่งโน้มเข้าไปอุ้มร่างบอบบางมาแนบกับอกแกร่ง ก่อนจะก้าวออกไป"พี่คะ ปล่อยให้ฝุ่นลงเถอะค่ะ""เดินไหว?" ใบหน้าหล่อก้มมองยังร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแล้วเลิกคิ้วพร้อมกับเอ่ยถาม"ฝุ่นจะพยายามค่ะ เพราะถ้าให้พี่อุ้มขึ้นไป ฝุ่นกลัวเพื่อนในห้องจะล้อน่ะค่ะ" สิ้นเสียงหวานเอ่ย คนตัวสูงที่ไม่ฟังก็พาเธอไปเข้าลิฟต์ เมื่อถึงยังชั้นที่เธอเรียน ชายหนุ่มก็วางเธอลงพร้อมกับพูดออกมา"ไหนลองเดินดู" ว่าจบ เรียวขาสวยก็ค่อยๆก้าวไปทีละนิด พลางนิ่วหน้าแสดงออกถึงความเจ็บ ร่างสูงที่ยืนอยู่เมื่อเห็นเธอยังเดินไม่ถึงก้าวจึงรู้สึกหงุดหงิด ก่อนจะเดินไปช้อนร่างบอบบางขึ้นมาแนบกับอกแกร่งแล้วพูดออกไป"วันนี้ไม่ต้องเข้าเรียนหรอก""ฝุ่นไม่อยากขาดเรียนค่ะ""ขาดสักวันคงไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันศุกร์ รวมหยุดเ
ไซออน อายุ22ปี สูง188 เซนติเมตรทายาทเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง และมีธุรกิจห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีหลายสาขาในประเทศไทยฝุ่น อายุ19ปี สูง160 เซนติเมตร.......'เข้ามาเรียนที่นี่เพราะได้ทุนสินะ หึ''ฉันรู้มาว่ายัยนั่นมาจากบ้านเด็กกำพร้าด้วยนะ''จริงเหรอ''จริง'เด็กไม่มีพ่อแม่''ยัยเด็กกำพร้า พ่อแม่ไข่แล้วเอาไปทิ้งบ้านเด็กกำพร้าเพราะไม่มีปัญญาเลี้ยงสินะ'เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นจากนักศึกษาผู้หญิงที่ชื่อจูเน่กับเพื่อนอีกสองคน ซึ่งอยู่ในห้องเรียนเดียวกับฝุ่นได้ฉายวนเข้ามาในหัวของเธออยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็อดทนฟังกับคำดูถูกเหล่านั้น ไม่โต้กลับ เธอปล่อยให้พวกนั้นดูถูกไป เพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับพวกไฮโซพวกนั้นที่คอยแต่จะพูดจาดูถูกเธอไม่เว้นแต่ละวัน เธอคิดว่าถ้าเกิดไปสู้รบปรบมือกับพวกนั้นอาจจะกลายเป็นปัญหาใหญ่และทำให้เธอหลุดทุนก็ได้ ดังนั้นเธอจึงทำหลับหูหลับตาให้คนเหล่านั้นว่าไป เดี๋ยวพอนานไปพวกนั้นก็คงจะเหนื่อยกันไปเองมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในขณะที่ฝุ่นเดินใจลอยอยู่บนฟุตบาทอยู่นั้น เธอที่ไม่ได้มองซ้ายมองขวาจึงก้าวลงจากฟุตบาทหมายจะเดินข้ามไปอีกฝั่ง แต่จู







