Duangkwanの小説

“การนอนกับฉันก็ถือว่าได้ปลดหนี้เหมือนกัน” “ถ้าเธอยอมนอนกับฉันไปจนครบห้าเดือน หนี้ของเธอก็จะหมดทันที แล้วทีนี้เธอก็ออกไปจากบ้านฉันได้เลย” “…” “ถ้าเธอตกลง ฉันจะหาคนใช้ใหม่มาทำแทนเธอ แล้วฉันก็จะให้เธอทำหน้าที่แค่บนเตียงก็พอ” “…”

"ฉันจะไปนอนกับใครมันก็เรื่องของฉัน เพราะฉันไม่เคยคิดว่าฉันมีเมีย ก็แค่ใบทะเบียนสมรส มันไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับฉันเลยสักนิด"

เขาให้ความสำคัญกับผู้หญิงอื่นมากกว่าเมียที่เขาไม่เคยรัก “หย่าก็ดีเหมือนกัน เพราะฉันจะได้ไปคบกับคนอื่นได้อย่างเปิดเผยสักที”

“ก่อนที่ฉันจะหย่ากับเธอ ฉันจะใช้ร่างกายเธอให้คุ้มค่า ให้สมกับที่ฉันต้องฝืนใจจดทะเบียนสมรสกับเธอ”

เธออยู่กับเขามาหลายปี เธอรักเขา ทว่า…เขากลับชอบเพื่อนสนิทของเธอที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรก

ในวันที่เธอรู้ว่าท้องก็เป็นวันที่เขาพูดเรื่องหย่ากับเธอ เพื่อจะกลับไปหาคนที่เขารัก

เขาหย่ากับเธอได้ไม่นานก็ไปควงกับน้องเลี้ยงของเธอออกหน้าออกตา เพราะเป็นผู้หญิงตรงไทป์ของเขา แต่พอเห็นภรรยาเก่าควงกับชายอื่นก็ถึงกับมีอาการกระวนกระวายใจ

เขาแค้นเธอที่อยู่ๆก็บอกเลิกไม่มีเหตุผล “ในเมื่อเธอทำให้ฉันเจ็บ ฉันก็จะทำให้เธอเจ็บได้เหมือนกันพัฟพาย”

เธอรักเขา แต่บอกไม่ได้เพราะเขาคือเพื่อนของเธอ เมื่อเขามีแฟนเธอจึงต้องตัดใจจากเขา

ห้าปีที่แล้วเธอทิ้งเขาไปเพราะความเห็นแก่ตัว ห้าปีให้หลังเธอกลับมาหาเขาด้วยใจที่สำนึกผิด แต่กลับพบว่าที่ว่างข้างกายเขามีเจ้าของไปเสียแล้ว

เขาที่ยังรอคนรักกลับมา แต่ต้องฝืนใจแต่งงานกับคนที่ปู่หาให้ "ฉันไม่ต้องการเธอมาเป็นเมีย"

เธอจำต้องจดทะเบียนสมรสกับเขาเพราะเหตุผลบางอย่าง ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธและเกลียดเธอมากแค่ไหนก็ตาม

เขาคือเจ้านายที่เธอแอบรักมาเนิ่นนาน แต่สุดท้าย...เธอกลับกลายเป็นเพียงคนจัดงานแต่งงานให้เขากับผู้หญิงที่เขารัก

“ฉันแค่เอาเธอเพื่อระบายความใคร่เท่านั้น อย่าเข้าใจผิดคิดว่าฉันจะยอมรับเธอมาเป็นเมีย”

สายตาเยือกเย็นคู่นั้นคอยปกป้อง ‘คนรัก’ สุดชีวิต ส่วนสายตาที่มองเธอ มีเพียงความเกลียดชังและคำกล่าวหา