บททั้งหมดของ Ang Makasalanang Asawa ni Mr. Whitman: บทที่ 291 - บทที่ 300

Lumabo ang isipan ni Madeline sa ilalim ng epekto ng chloroform. Bahagya niyang naisip na May narinig siyang boses sa kanyang tainga, tinawag siya nitong Madeline at sinabihan siya magiging ayos na ang lahat. Nagpumilit si Madeline na buksan ang kanyang mga mata para makita niya kung sino ito, pero parang bumibigat ang kanyang talukap sa bawat segundo. Namaluktot siya sa lalaki na hindi siya binibitawan. Siguro dahil binigyan siya nito ng ligtas na pakiramdam. Ito siguro ang unang beses na naramdaman ni Madeline kung paano maprotektahan. Ang tanging naranasan niya lang sa mga nagdaang taon ay walang iba kundi pagpapahirap. Tuwing humihiling siya na may tumulong sa kanya, ang tanging natatanggap niya ay mas matindi pang sakit. Umabot na ito sa punto kung saan sumuko na siya at hindi na umasa pa dahil pagod na ang kanyang puso sa lahat ng pagkadismaya. Ngayon, nalaman na niya kung anong pakiramdam na may sumusuporta sa kanya at napakainit nito… Naramdaman ni Jeremy ang tao sa

Sa isang sandali, may narinig si Jeremy na tumawag sa kanyang 'Jez'. Napabalik siya nito sa realidad habang ang kanyang nalilitong tingin ay lumapag kay Madeline. Pinanood niya na kumunot ang kanyang noo at bumuka ang kanyang mapupulang labi na para bang nagsasalita siya sa kanyang pagtulog. "Bakit…" Mas lalong kumunot ang noo ni Madeline sa biglaang tanong. 'Bakit?''Bakit' ba ang sabi niya?' Mula sa nahihirapang itsura ni Madeline, lumapit si Jeremy para marinig siya nang maayos. "Bakit di ka maniwala…" Bang! Nang papalapit pa lang ang mukha ni Jeremy sa bibig ni Madeline, bumukas nang malakas ang pinto ng kwarto. Napigilan siya bago niya marinig ang buong sinabi ni Madeline. Kumunot ang noo ni Jeremy habang tinaas niya ang kanyang tingin na puno ng pagkainis. Biglang pumasok si Eloise sa kwarto. "Paano mo nagagawang maghintay dito sa tabi ng kama ng babaeng ito habang wala pa ring malay ang anak ko nang dahil sa'yo, Jeremy Whitman? Hindi lang 'yon, pero hindi

Sa totoo lang, si Madeline lang ang tanging babae na nakita niya nang nakahubad. Naalala ni Jeremy ang dalawang beses na lasing na lasing siya at 'nabuntis' niya si Meredith. Dahil lang sa mga salita ni Meredith sa sumunod na umaga kaya niya nalaman na may nangyari sa kanilang dalawa. Pero ngayon, nandidiri siya sa malabong anino ni Meredith sa banyo. "Hu, huhu… Bakit, huhu…" narinig mula sa loob ang malungkot na iyak ni Meredith. Dahil dito, kinuha ni Jeremy ang kumot at pumasok sa banyo nang nakayuko. Binalot niya ito kay Meredith. "Labas."Nang hinila niya siya palabas ng banyo, napansin niya na ayos lang ang kanyang mga binti. Napuno ng inis ang kanyang malalamig na mga mata habang lumitaw ang galit sa pagitan ng kanyang mga kilay. "Jeremy!" Naglakad si Meredith at sumubsob sa dibdib ni Jeremy, ang kanyang mga braso ay nakasampay sa kanya na parang isang pugita. "Bakit, Jeremy? Bakit nangyari sa'kin 'to? Pinagsalit-salitan nila akong pinahirapan. Ang sakit. Bakit a

Napangiti si Madeline habang nakatingin siya kay Jeremy, nagalit nang husto si Meredith sa mga sinabi niya at nagsimulang maglabasan ang mga ugat sa kanyang noo. "Huwag mong subukan na mamagitan saming dalawa ni Jeremy, Vera Quinn! Ako lang ang babaeng mahal ni Jeremy, kaya bakit naman siya magpapakasal sayo?" Dahil dun, tumayo si Meredith sa kama at tumakbo papunta kay Jeremy, naluluha ang kanyang mga mata na nagpapakita kung gaano siya kahina. "Nasisinungaling siya, di ba, Jeremy? Sabihin mo na nagsisinungaling lang siya." "Hindi siya nagsisinungaling." Hindi nag-alinlangan sa pagsagot si Jeremy at nanlaki ang mga mata ni Meredith dahil dito. Masayang ngumiti si Madeline. "Hindi ko alam kung ano nang nangyari sakin kung hindi mo ako niligtas, Jeremy. Libre ka ba ngayong araw? Gusto sana kitang pasalamatan." "Libre ako," Mahinahon siyang siyang sumagot at lumingon kay Madeline. "Ayos ka na ba talaga?" "Oo." Ngumiti si Madeline bago siya tumingin kay Meredith. "Nagpapasal

May narinig siyang boses mula sa banyo. Dinepensahan ng taong iyon si Meredith. Tumingin ng masama si Jeremy sa pinanggagalingan ng boses. "Hahayaan niyo siyang tumira dito?" "Anong problema kung titira dito si Meredith? Fiance mo siya, at may anak na din kayo, si Jack. Pamilya kayong tatlo! Anong masama na magkakasama sa iisang bahay ang isang pamilya?" Kampanteng nagsalita si Mrs. Whitman, lalong lumakas ang kanyang loob. Hindi niya napapansin ang pagbabago sa ekspresyon ni Jeremy. "Pagkatapos ng pinagdaanan ni Meredith, tungkulin mo bilang fiance niya ang alagaan at samahan siya. Hindi mo dapat inaaksaya ang oras mo sa bruhang yun!" Tinapik ni Mrs. Whitman ang balikat ni Meredith habang nagsasalita siya, lalo siyang nagmatigas habang tinitingnan niya si Jeremy. "Alam ko na may sarili kang opinyon, Jeremy, pero kailangan mong makinig sakin sa pagkakataong 'to. Nanay mo ako! Layuan mo si Vera Quinn. Puro problema lang ang dala niya. Imposibleng wala siyang kinalaman sa nan