Lahat ng Kabanata ng Change of Horizon: Kabanata 21 - Kabanata 30

CHAPTER 20 ''I'm sorry, Sweetheart. He's just stress be―'' ''Because of me? Yeah right!'' Pagputol ko sa sasabihin ng aking ina. Ilang araw na ang nakalipas at nagsusuot ako ngayon ng aking wedding dress. Of course when Mendez threathened us hindi aangal si Dad dahil bakit? E gusto niya nga matuloy 'tong kasal na 'to. Kahit ayaw ko. Maaga kaming pumunta sa five-star hotel na 'to upang maghanda, beach wedding ang napili NILA, ayoko rin naman sa simbahan dahil nakaka-guilty. Puros mga foreigner na business partner ng mga Mendez ang bisita gano'n na rin si Dad na kung hindi amerikano ay mga italyano ang inimbita. White and black ang theme ng wedding ako na ang pumili nito, kahit isa man lang ako ang naggusto 'no. I'm not ok with this, and I will never be. Nakakainis. It's as if the world I built for Pierce and I will be replaced by some other guy that I fucking don't like. Basta mayroon sa kaniyang alam kong mali and I don't know kung an

CHAPTER 22 Dumerecho agad ako sa sala, kauuwi ko lang sa bahay ng maisipan kong tawagan si Pierce kung bakit nauna siyang umalis ng hindi nagpapaalam. Well, gamit namin ang sariling sasakyan papunta ro'n pero nag-usap kami na sabay kaming aalis kahit pa hindi kami magkasama sa iisang sasakyan. Ilang ring na ang nakalipas ngunit wala pa ring sumasagot. 'Hi! This is Pierce Rome― ' I cut the voicemail at pasalampak na umupo sa couch habang magkasalubong ang kilay. Iniisip ko kung anong pumasok sa utak niya at gano'n ang ikinilos niya. I don't own him, I get that, but I know those action should've excuses kung bakit kailangan nilang magmadali ng gano'n. ''Gatas, Shy. Nandito ka na pala,'' nakangiting bungad ni Yaya sa'kin. ''Si Ate Nora na lang gumawa ng gatas, Ya, magpahinga ka na lang.'' I said. Ngumiti lang siya at sumenyas na uupo sa isang couch paharap sa'kin. ''Nakainom ka na ba ng gamot mo, Ya?'' I asked, she nodded

CHAPTER 24 ''Shy!'' tawag ni Ate Nora mula sa labas. I opened my eyes half way. ''Mamaya na ako kakain, Ate,'' sigaw ko at ipinikit ulit ang mga mata. Tumahimik naman ang paligid dahil narinig ko ang mga yakap ni Ate Nora na umalis. Ilang linggo na rin simula ng mangyari 'yon. At ilang linggo na rin akong parang tangang nakakulong sa kwarto. Hindi ko naman dapat damdamin lahat e, but I can't help it! All this time si Queen pa rin? All this time mahal niya pa rin si Queen? Paano naman ako? I wasn't there when he needs me, but I was there to heal him. Makakaidlip na ulit sana ako habang umiiyak nang biglang may kumatok ng malakas. ''Hoy! Tanginaka! Bumangon ka na jan!'' boses ni Zara. ''Be! Bumangon ka na jan sisirain ko 'tong cheap mong door,'' sambit naman ni Sily. Hindi na lang ako umimik dahil wala ako sa mood ngayon. Leave me alone! ''Hoy Shy! Pag hindi ka lumabas jan sasabihin ko kila Tito na niloko

CHAPTER 26Mabibilis at mabibigat ang paghinga naming dalawa ng matapos, kapwa kami nahiga sa kama habang nakatingin sa puting ceiling ng kwarto. Tyaka ko lang talaga naisip na ang tanga ko dahil pumunta ako rito para lang sa gano'ng bagay.'You are so stupid!'' bulong ko sa sarili.Ilang minuto na kaming tahimik ng maisipan kong bumangon para umalis na, kinuha ko ang kumot upang ipangtakip sa aking katawan at kinuha ko ang damit ko na nasa sahig at papasok na sana ng cr nang bigla siyang magsalita.''She has stage 4 cancer, Shy...'' sambit nito, ni hindi ko na makuhang gumalaw marinig ko pa lang ang boses niya. ''That's when I thought na kailangan niya ako.''Parang may kung anong tumusok sa puso ko dahil sa kaniyang sinabi ngunit hindi ako lumingon. ''Kailangan din naman kita pero hindi ako pinili mo.'' Somehow I managed to tell what's on my mind. Bahagya kong iniangat ang ulo ko upang mapigilan ang mga luha sa pagpatak pagkatapo

CHAPTER 28 ''Shit! I thought it's only been 2 days,'' hindi makapaniwalang tugon ko sa kanila. ''Tanga! Anong two days? Ilang buwan ka kayang nakahimlay jan,'' singhal ni Tina sa'kin na sinundan naman ng masaamng tingin nila Zara at Sily na umakto pang sasapakin ako. Napangiti ako sa isipin na sobrang nag-alala sila sa'kin. Hindi ko naman din sila masisi, masyado akong maganda para mamamatay ng maaga. Ang akala ko talaga ay ilang araw lang ako rito sa hospital kaya nga't akala ko ay naiistorbo ang tulog ko maya-maya. Ngayong araw ako madi-discharge dahil ayon kila Mom and Dad ok na ang condisyon ko matapos akong magising no'ng nakaraang araw. Awit nga, binuka ba naman ng doctor mata ko tas tinutukan pa ko ng flashlight, it's good din naman dahil ngayon alam ko na ang pakiramdam ng magiging future patients ko. Sumenyas na si Mom na aalis na kami kaya dali-dali akong inalalayan ni Sily. Habang hawak naman nila Mommy ang mga gami