All Chapters of Not Ordinary Love: Chapter 11 - Chapter 20

Nakabalik na muli si Emman sa trabaho. Habang naglalakad siya sa hallway ng building, napansin niyang may kausap na babae ang ex niya. Hindi na siya tumigil umiwas na lamang siya ng tingin at ipinagpatuloy ang paglalakad. Noon, simpleng makita lang na may kausap itong ibang babae sapat na para makaramdam siya ng selos. Ngayon, pilit niyang sinasabi sa sarili na wala na itong epekto sa kanya. At least, 'yon ang gusto niyang paniwalaan. Binilisan niya ang lakad hanggang sa makarating siya sa dressing room. Doon, nadatnan niya itong mahimbing na natutulog sa couch hindi niya napigilang mapatigil. Tahimik niyang pinagmasdan ang maamong mukha nito. Kahit tulog, may kakaibang ganda pa rin. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya—isang reaksiyong hindi na niya inaasahan mula sa sarili niya. Napahawak siya sa dibdib pilit kinokontrol ang sarili niya. Lumapit siya at naupo sa sahig halos sa tapat nito, parang ayaw niyang magising ito pero ayaw ding lumayo. "Hello, welcome back!" biglang bat

Pagbalik ni Emman sa rehearsal room, halos wala nang tao. Nag-break pala nang mas mahaba kaysa inaasahan. The sound of his footsteps echoed against the empty floor, pero may dalawang boses ang naririnig niya mula sa kabilang side ng hall. Si Clyde. At si Alexie. Hindi niya gustong makinig pero tumigil siya nang marinig ang pangalan niya. "Ayokong magpaka-epal," sabi ni Clyde ang niya boses mababa pero malinaw. "Pero Alexie...you need to take care of yourself lalo na when he—" "Please don't," Alexie interrupted softly. "Wag mo na lang siyang idamay, hindi niya kasalanan." "Tama," sagot ni Clyde. "Hindi niya kasalanan pero kasalanan niya kung paano ka nasasaktan." Napahigpit ang hawak ni Emman sa pinto. Parang may malamig na sumiksik sa pagitan ng mga tadyang niya. "Clyde..." Alexie whispered, sounding tired so tired. "I don't want drama." "This isn't drama," giit ni Clyde kay Alexie. "It's you trying to protect the feelings of a man who won't even acknowledge his own." Nagbuk

Late night, malamig ang hallway ng condo floor ni Emman. Tahimik pero pagpasok niya sa unit niya may nakaupo sa sofa. Comfortable. Relaxed. Like he still lived there. Vhen Jhon. Emman stopped dead. "Anong ginagawa mo dito?" he asked, voice sharp, controlled but tired. VJ smiled—not sweet, but knowing. "Relax, babe may spare key pa ako, remember?" Emman pinikit ang mata—frustrated, exhausted. "Huwag mo na kong tawaging 'babe', we're done." VJ stood slowly, walking toward him with that same confident charm na dati niyang hinahangaan but now felt like a trap. "Really?" VJ's finger brushed Emman's chin, lifting it lightly. "Kung tapos na tayo...bakit nanginginig ka?" Emman stepped back immediately. "I'm tired, VJ, I don't want a scene." VJ laughed, a low, bitter sound. "A scene? Eh ikaw itong gumawa ng pelikula sa sarili mong buhay." Lumapit pa siya. "You left me, for a girl?" Emman's jaw tightened hard. "This isn't about her." "Then bakit avoid ka ng avoid sa akin?"

Gabi na nang matapos ang lahat ang studio na kanina lang puno ng ingay at ilaw naging tahimik parang humihinga pagkatapos ng isang mahabang araw. May iilang ilaw na lang ang bukas sapat lang para makita ang hallway na paulit-ulit nilang dinaanan araw-araw. Alexie was about to leave when she noticed Emman still there, nakaupo sa gilid ng set, elbows resting on his knees, staring at nothing in particular. Hindi siya mukhang lost, he looked like someone who was finally allowing himself to think. She hesitated, then approached slowly. “You’re still here,” she said softly. Emman looked up, a faint smile tugging at his lips. “Yeah, I needed… a minute.” She nodded, standing beside him hindi siya umupo. Hindi rin siya lumayo just close enough to feel each other’s presence. “About earlier,” Emman began, voice careful, “what you said in the dressing room, I’ve been thinking about it.” Alexie crossed her arms loosely, a protective gesture she didn’t even realize she was making. “I don’t

Nagpunta si Alexie sa isang restaurant kasama si Emman. Gusto nila mag-date ng walang nakakaalam sa kanilang mga kaibigan at fans hindi sila nag-disguise. Gusto nila maging malaya pansamantala. Tanong niya sa katabi nang umupo sila mahang batuhan sa seaside ng MOA. "Kinukulit ka pa rin ba ni VJ?" "Hmm.." sabi ni Emman nang hindi nagsasalita maraming tao doon pero hindi sila pinapansin may nakakakilala pero nilalampasan lang sila. May bumabati pero hindi sila lumalapit. "Sinabi mo sa akin kaya mo na magmahal ng totoo ba?" banggit niya ng hindi tumitingin sa kanya. "Yeah, kaya na kitang mahalin ng walang iniisip kung ano o kung paano...kasi hindi ko rin naman alam," sagot ni Emman, "Basta ang alam ko sa puso ko na nahulog na ako hindi ko rin alam kung paano mo ako nabago, ginayuma mo ba ako?" Nailing naman siya sa kanya bago tumawa na lang bigla. "Hoy, hindi kita ginayuma, ano! Hindi nga tayo close saka nagkita na pala tayo noon? Hindi kita nakilala msraming nagbago sa'yo." sabi