Semua Bab Not Ordinary Love: Bab 1 - Bab 10

After 3 years (2005) Mula sa Canada umuwi na siya nang Pilipinas para sa bagong yugto ng kanyang career. Iniwan niya ang kanyang ama sa panganga-alaga ng caregiver at nang kasambahay. Ang kanyang manager ang kasama niya sa pagpunta sa bagong network na magiging parte ng buhay niya masaya siya sa kanyang desisyon na pumirma ng kontrata. "Busy silang lahat hindi ko maiisip na tutungtong ako sa network na kalaban natin dati," pahayag ng kanyang manager habang naglalakad silang dalawa may kasama sila papunta sa opisina ng mga may-ari ng network. Hindi talaga nila maiisip nabanggit na lang niya sa kanyang sarili. Network war ang meron sa dalawang network na ngayon unite na ang relasyon dahil sa isang pangulo na nangungurakot sa kaban ng bayan. Huminga lang siya at kinakabahan siya kahit may kakilala siya dito sa network. "Nakausap mo ba si Sazzy?" Umiling kaagad siya hindi niya makontak ang kanyang kaibigan naisip niya busy ito sa trabaho. "Hindi ko pa nasasabi sa kanya nakabalik na a

Hindi pa artista noon si Emman Villa. Nag-audition-audition lang siya sa network, hoping for a bit role, kahit isang linya lang. Bitbit niya ang lumang backpack, may baon na bottled water, at script na ilang beses niyang paulit-ulit na pinag-aralan. He was nervous, pero determined isa sa napakaraming hopefuls na dumagsa sa network that summer. Mainit ang hallway, puno ng amoy ng makeup, anxiety, at mga katok ng heels sa sahig. Kahit hindi pa siya artista, sanay na siya sa pagiging invisible staff ang mas pinapansin, celebrities binibigyan ng VIP space, habang siya...isa lang sa background. Pagliko niya mula sa waiting area, halos mabangga niya ang isang girl. Isang tahimik, simple, pero sobrang nakakasilaw ang presence. Fresh. Natural. Walang makeup, naka-white blouse at denim pants. Parang trainee, pero hindi niya sigurado. May hawak itong envelope at maliit na notebook, may post-it pa na may sulat: "Speech practice." Nagka-eye contact silang dalawa mabilis pero malak

After 2 years (2007) Mainit at maingay ang loob ng restaurant, puno ng clinking utensils at low conversations pero sa corner booth sa pinakalikod, may sariling mundo ang dalawa isang mundong minsang inakalang forever pero natapos sa biglaang hiwalayan. Si Alexie, naka-neutral colors, calm ang mukha pero stiff ang shoulders. Si Yazzi, naka-clean cut polo, wedding ring glinting under the lights isang paalala ng nakalipas na hindi niya naibalik. At doon na pumasok si Emman sa restaurant hindi nila napansin ang bawat isa. Tumigil siya sa pintuan nang makilala niya ang dalawang mukha hindi dapat sila magkasama pero naroon sila, at mukhang mabigat ang usapan. Umupo si Emman sa malayong side table, kunwari nag-aantay ng order, pero totoo hindi niya maalis ang tingin sa dalawa. Sa mesa hindi agad nagsalita si Alexie mas pinili niyang obserbahan ang ex na minsang sinaktan siya beyond repair. Si Yazzi ang unang nag-break ng silence. "Hindi ko akalaing darating yung araw na kail

Maaga si Alexie sa studio kinabukasan hindi para magtrabaho agad, kundi para iwasan ang isipin ang nangyari kagabi. Pero pagpasok niya nandoon agad si Sazzy at Alenah sa hallway. Agad silang natigil nang makita siya. "Ano nangyari kagabi?" tanong ni Sazzy sa kanya malakas ang kutob. "Parang may naramdaman akong lindol na hindi galing sa lupa ha." Napangiti si Alexie nang pilit. "Nag-usap kami ni...someone from the past." "Yong past na dapat nasa archive na at hindi nire-replay?" dagdag ni Alenah. Nag-shrug lang siya. "I handled it." Pero bago pa niya maidagdag ang iba may aninong huminto sa likuran nila. Tahimik. Malinis ang puting polo. May long hair na naka-pony at may mata na diretso lang nakatingin sa kanya— Si Emman. "Good morning," casual niyang bati sa kanila pero hindi casual ang tingin. May alertness. May Concern. Parang naka-focus sa kanya. Tumigil ang mundo niya ng konti. Sazzy and Alenah exchanged looks. "Oh?" Sazzy whispered to Alenah. "May something?

Hindi agad napansin ni Emman ang pagbabago hanggang sa napansin niya. Sa gitna ng rehearsal biglang lumapit si Clyde kay Alexie may dalang bottled drink. Inabot niya 'yon na parang natural lang parang matagal na nilang ginagawa. “Drink ka muna,” sabi ni Clyde napaka-relaxed ng boses. “Kanina ka pa pagod.” “Thank you,” sagot ni Alexie, bahagyang nagulat pero mabilis na ngumiti. “Timing ka ah.” Tumawa si Clyde. “Syempre, dapat marunong umalalay.” Sa gilid ng stage natigilan si Emman hindi niya namalayan na tumahimik na pala siya at titig na titig sa dalawa. “Okay ka lang?” tanong ni Alenah. “Ha? Oo,” sagot niya agad masyadong mabilis niyang pahayag niya. Pero hindi niya inalis ang tingin sa dalawa. Napansin ni Clyde ang mata ni Emman. Isang segundo lang pero sapat. Lumapit pa siya kay Alexie at bahagyang inilapit ang ulo. “May sasabihin sana ako,” bulong niya, sapat lang para marinig ni Alexie. “Ano?” tanong nito. “Later na lang,” sagot ni Clyde sabay ngiti sa katabi niya. H