Lahat ng Kabanata ng He Hates Me But He Loves Me: Kabanata 21 - Kabanata 30

(Third Person POV) Nakakapanlambot ang titig ni Sebastian kay Marina, parang sinisiyasat kung paano niya nagawang sumuway sa bilin nito. Nakaramdam ng kaba si Marina habang dahan-dahang naglakad pabalik sa direksyon ni Sebastian, pilit na iniisip kung anong paliwanag ang ibibigay. “Kailangan bang sunduin pa kita dito?” malamig na tanong ni Sebastian nang makalapit si Marina. Nagkibit-balikat si Marina, pilit na pinapakalma ang sarili. “Naglakad lang naman ako. Hindi naman ako nawala.” “Hindi iyon ang usapan,” sagot ni Sebastian, mas matalim ang tono. “Sabi ko, huwag kang gumala.” Napabuntong-hininga si Marina. “Ang OA mo naman, Sebastian. Hindi naman ako bata para bantayan.” Tumawa si Sebastian nang walang humor. “Mukhang kailangan nga kitang bantayan, dahil kahit simpleng instructions hindi mo masunod.” Napairap si Marina at tumalikod, naglalakad pabalik sa hotel. “Bahala ka sa buhay mo. Ayoko na makipagtalo.” Hindi siya sumagot si Sebastian pero mabilis itong humabol

POV ni Marina Tahimik akong nakatingin kay Sebastian habang nilalabas niya ang bigat ng kanyang kwento. Hindi ko akalaing may ganoong klaseng sugat na tinatago sa likod ng malamig at masungit niyang mukha. Paano kaya kung ako ang nasa sitwasyon niya? Paano kung mawalan ako ng mga magulang? Sa simpleng pag-iisip pa lang, parang may humigpit na sakal sa dibdib ko. "Sebastian…" Mahina ang tawag ko sa kanya. Hindi ko alam kung anong tamang sasabihin. Parang lahat ng salita ay kulang para damayan siya sa sakit na nararamdaman niya. Tumayo siya at lumingon sa bintana, pinilit itago ang kanyang emosyon. Pero hindi ko na hinayaan. Lumapit ako at mahigpit ko siyang niyakap mula sa likod. “Alam kong hindi sapat ang mga salitang ito,” bulong ko, nararamdaman ang panginginig ng katawan niya. “Pero salamat, Sebastian. Salamat dahil, sa kabila ng sakit mo, nandito ka para sa akin. Hindi ko makakalimutan ‘to.” Tahimik lang siya, pero ramdam ko ang init ng yakap niyang bumalik sa akin. Pa

Third Person POV Kinabukasan, maagang naghanda si Marina sa hindi inaasahang lakad nila ni Sebastian. Tahimik lang siya habang papunta sila sa isang lugar. Habang nasa biyahe, napansin niyang hindi katulad ng dati, seryoso si Sebastian. Wala itong sarkastikong komentaryo o pilyong ngiti. Tahimik lang itong nakatingin sa bintana, tila malalim ang iniisip. “Sebastian, saan ba talaga tayo pupunta?” tanong ni Marina, hindi na matiis ang bigat ng katahimikan. Hindi agad sumagot si Sebastian. Tumigil muna ito bago binitiwan ang isang mahinang buntong-hininga. “Sa puntod ng mga magulang ko.” Napatigil si Marina, bahagyang nabigla. Hindi niya inakala na dadalhin siya ni Sebastian sa ganoong lugar, lalo na’t bihira itong magpakita ng emosyon. Pagdating nila sa sementeryo, tahimik na lumakad si Sebastian papunta sa isang mausoleum. Napansin ni Marina ang pangalan ng mag-asawa sa marmol: Eduardo at Sylvia Monteclaro. Malinis at napakaelegante ng paligid, halatang inaalagaan ng mabuti.

Third Person POV Kinagabihan, matapos maghapunan, nagpasya si Marina na maglakad-lakad sa garden ng mansyon upang magpalipas ng oras. Napakaganda ng gabi—ang malamig na simoy ng hangin at ang maliwanag na buwan ay nagbibigay ng aliwalas sa kanyang pakiramdam. Ngunit hindi pa man siya nakakadalawang hakbang, narinig na niya ang pamilyar na boses ni Sebastian mula sa likuran. “Bakit mag-isa ka rito? Hindi ka ba natatakot sa dilim?” tanong nito, may bahagyang ngisi habang naglalakad papalapit. “Hindi naman ako bata para matakot, Sebastian,” sagot ni Marina, nagkukunwaring hindi siya naiilang. “Gusto ko lang mag-unwind.” Pagkatapos ng kanilang maikling usapan sa terrace, bumalik si Marina sa kanyang kwarto, ngunit hindi pa rin mawala sa isip niya ang mga sinabi ni Sebastian. Inilapag niya ang tasa ng kape sa bedside table at napahiga, pilit na binabalewala ang kilig na nararamdaman. "Anong problema ng lalaking 'yun? Bakit parang bigla nalang may mga pakulo?" tanong niya sa sarili

Marina’s POV Pasukan na naman. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis. Sa isang banda, masaya akong babalik sa normal na buhay ko bilang estudyante. Pero sa kabilang banda, parang ang bigat sa pakiramdam na iiwan ko ang Hacienda at... si Sebastian. Tumayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang uniporme ko. Napabuntong-hininga ako. "Marina, tama na ang kakaisip. Mag-focus ka na lang sa pag-aaral," bulong ko sa sarili. Paglabas ko ng kwarto, sinalubong ako ni Ana. “Ma’am Marina, ihahatid ka raw ni Sir Sebastian papunta sa school. Nasa sasakyan na siya, naghihintay.” “Ha? Bakit kailangan pa niya akong ihatid? Kaya ko namang mag-commute,” sagot ko, pero parang bumilis ang tibok ng puso ko. “Eh, baka gusto ka lang niyang siguraduhin na makakarating ka nang maayos,” sagot ni Ana na may halong ngiti. Napailing na lang ako at lumakad papunta sa labas ng mansyon. Nandoon na si Sebastian, nakasandal sa kanyang itim na sports car. Suot niya ang simpleng white polo shirt na