ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ의 모든 챕터: 챕터 1031 - 챕터 1040

หลังจากพูดทิ้งท้ายประโยคนี้ หลิงเชียนอี้มองไปทางห้องนอนอย่างลึกซึ้ง ผ่านไปเจ็ดวินาทีเต็มๆ เดินจากไปทั้งน้ำตาในเมื่อถูกลิขิตให้อยู่ด้วยกันไม่ได้ เช่นนั้นเขาก็ปล่อยมือหลังจากวันนี้ เขาปกป้องนางในฐานะเพื่อน ถ้าหากมีใครกล้ารังแกนาง ก็คือเป็นศัตรูกับเขาหลิงเชียนอี้!“แค่ก…”จิ่งอี้ที่สูญเสียแรงยึดกระแอมสองที ร่างกายที่อ่อนแอเซถอยหลังหลายก้าว“จิ่งอี้!”เฟิ่งหรานพุ่งพรวดเข้ามาประคองเขาไว้ “เจ้า…ไม่เป็นอะไรกระมัง?”หลิงเชียนอี้ลงมือหนักมาก ทั้งร่างกายจิ่งอี้มีแต่บาดแผล ทุกที่ที่สามารถมองเห็นเต็มไปด้วยเลือด ตรงจุดที่มองไม่เห็น แม้แต่กระดูกก็ปวดร้าวไปหมดเขาพักหายใจอยู่หลายวินาที จึงจะสามารถยืนอย่างมั่นคง และฝืนส่ายศีรษะ “ไม่เป็นไร…”เทียบกับความเจ็บปวดทางกาย บาดแผลทางจิตใจต่างหากที่รักษาไม่ได้เขาจับกำแพง ก้าวขึ้นบันไดอย่างทุลักทุเล เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูประตูปิดอยู่บนเตียง อวิ๋นอิงนอนอยู่บนเตียงเงียบๆข้างนอกเสียงดังเช่นนั้น เป็นไปไม่ได้ที่นางไม่ได้ยิน ความเงียบของนาง ก็เพราะผิดหวังไม่ใช่หรือ?จิ่งอี้เม้มปากที่ขมขื่นและมีกลิ่นคาวเลือด ยืนอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน จ้องนางอยู่

ตอนพูดช้า แต่จังหวะนั้นเร็วมากพริบตาที่กระบี่แทงไปหาเยว่เอ๋อร์ หนามน้ำแข็งแท่งหนึ่งถูกเหวี่ยงเข้ามา ตีคมกระบี่พลาดเป้า กระบี่ที่เดิมทีเล็งไปที่หัวใจ แทงโดนมือเยว่เอ๋อร์แทนฉึก…เลือดสาดกระเซ็น“เกิดอะไรขึ้น!”“พระชายาช่วยด้วย!”เมื่อเยว่เอ๋อร์เห็นกำลังเสริม ไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวดที่แขน พุ่งพรวดเข้าไปราวกับบิน “พระชายา ช่วยบ่าวด้วย คุณชายจิ่งอี้จะฆ่าข้า!” ฉู่เชียนหลีมาอย่างเร่งรีบเสื้อผ้าจิ่งอี้ยุ่งเหยิง มุมปากแตก ใบหน้าฟกช้ำ แม้แต่ที่ครอบผมก็เอียง ตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่เคยเห็นเขาสะบักสะบอมเช่นนี้หานเฟิงเก็บกระบี่ กล่าวรายงาน“พระชายา จิ่งอี้บอกว่าตอนนั้นที่บ้านตระกูลกู้ การตายของจางเฟยเกิดจากเยว่เอ๋อร์ ภายใต้ความโกรธจึงบุกมา ข้าน้อยห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง”ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้ว เหตุใดจึงโยงไปถึงเรื่องที่ไกลเช่นนั้น เรื่องนั้นเป็นฝีมือของตระกูลกู้ และคลี่คลายแล้วไม่ใช่หรือ?เหตุใดโยงกลับมาที่ตัวเยว่เอ๋อร์อีก?นางเชื่อในตัวของจิ่งอี้ เขาไม่ใช่คนประเภทชอบหาเรื่องขณะเดียวกัน นางก็เชื่อเยว่เอ๋อร์ เยว่เอ๋อร์เป็นสาวใช้ที่ติดตามนางมาตอนแต่งงาน ใช้ชีวิตร่วมกับนางเกือบสิบปี นางซื่

ทั้งหมดนี้เป็นความผิดอวิ๋นอิงใช่!ล้วนเป็นเพราะนาง…บาปมีผู้ก่อ หนี้มีเจ้าหนี้ จะหาก็ไปหาอวิ๋นอิง อวิ๋นอิงที่ยั่วยวนท่านโหวน้อย และยั่วยวนคุณชายจิ่ง นางจึงจะเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้เยว่เอ๋อร์ซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มอย่างสั่นเทา เมื่อปลอบใจตนเองเช่นนี้ ความหวาดกลัวในใจจึงจะค่อยๆ บรรเทาลง ประกอบกับเป็นไข้ ก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัวไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร…นางรู้สึกเจ็บที่แขนเจ็บจัง…“อ๊ะ…”นางเจ็บจนลืมตา ทันใดนั้นก็เห็นใบหน้าเปื้อนเลือดที่ข้างหมอน“อ๊า!”ผี!เยว่เอ๋อร์ตกใจจนกระโดดลุกขึ้น ร่วงตกจากเตียงพร้อมกับผ้าห่ม ล้มจนข้อเท้าหัก แต่ความเจ็บปวดที่ข้อเท้า สู้ความหวาดกลัวในเวลานี้ไม่ได้ภายในห้องมืดสลัว เห็นเพียงบนเตียงนอน ผู้ชายคนหนึ่งที่เสื้อผ้าฉีกขาด และผมเผ้ายุ่งเหยิงนั่งอยู่ตรงนั้น บนร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด มือ ร่างกาย ใบหน้า…มีแต่บาดแผล ในค่ำคืนที่อึมครึม มองเห็นหน้าตาเขาไม่ชัด แต่สามารถมองเห็นดวงตาคู่หนึ่งห้อยตกลงมาที่แก้มอย่างคลุมเครือแกว่งไปแกว่งมา…มีเลือดหยดเขาขยับเท้าที่หักแล้ว ก็ตกจากเตียงเช่นกันเลือดกระเซ็นออกมา!คลานไปหาเยว่เอ๋อร์ ปากก็ส่งเสียงที่แหบแห

“ข้าก็ไม่อยากทำให้จางเฟยตาย แต่…แต่เรื่องราวมันกลายเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย นำขลุ่ยไม้ไผ่อวิ๋นอิงไปทิ้งไว้บนศพจางเฟย สร้างหลักฐานเท็จอวิ๋นอิงมีความผิด ข้าเองก็ถูกบีบคั้นเช่นกัน!”“ข้าก็ไม่อยากทำเช่นนี้!”“เยว่เอ๋อร์ เจ้าบ้าไปแล้ว”ฉู่เชียนหลีไม่อยากเชื่อ เยว่เอ๋อร์ที่ครั้งหนึ่งเคยนิสัยดีมีน้ำใจ จะกลายเป็นคนเช่นนี้“ตอนที่อวิ๋นอิงคบกับหลิงเชียนอี้ มีความผิดอะไร? พวกเขาสองคนมีใจให้กัน เหตุใดจึงกลายเป็นความผิดของอวิ๋นอิง?”“อวิ๋นอิงนางยั่วยวนคุณชายจิ่ง! นางหน้าไม่อาย!”“เจ้า!”ฉู่เชียนหลีหายใจเข้าลึกๆ “เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าอวิ๋นอิงยั่วยวนคุณชายจิ่ง หรือเจ้าเห็นกับตา?”บอกตรงๆ เยว่เอ๋อร์ไม่เคยเห็นภาพที่อวิ๋นอิงโปรยเสน่ห์ใส่จิ่งอี้แต่นางกล่าวอย่างมั่นใจ“ต้องเป็นเพราะอวิ๋นอิงยั่วยวนคุณชายจิ่งแน่ ไม่เช่นนั้นอวิ๋นอิงที่มีฐานะเป็นสาวใช้ คุณชายจิ่งจะชอบนางได้อย่างไร?”“อวิ๋นอิงไม่เพียงยั่วยวนคุณชายจิ่ง และยังยั่วยวนท่านโหวน้อย นางพฤติกรรมเหลวไหล ประพฤติตนในทางเสื่อม พระชายา หรือท่านไม่รู้สึกว่าทั้งหมดนี้เป็นความผิดของอวิ๋นอิง?”เยว่เอ๋อร์กล่าวอย่างมั่นใจหน้าอ

คนที่นางเชื่อใจที่สุด กลับแทงข้างหลังนาง นี่ยังจะให้นางเก็บเยว่เอ๋อร์ไว้ข้างกายอย่างวางใจได้อย่างไร?นางไม่เพียงแทงอวิ๋นอิง และยังแทงนางด้วย!นางทรยศนางเพื่ออ๋องหลี!ฉู่เชียนหลีสูดลมเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์ หมุนกาย“เจ้าไปเถอะ!”“พระชายา!”เยว่เอ๋อร์กระโจนเข้าไปอย่างตื่นตระหนก “อย่าไล่ข้าไปเลย อย่านะ! ข้าโตมาพร้อมกับท่าน ท่านก็คือคนในครอบครัวของข้า ข้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ ข้ามีเพียงท่านคนเดียว!”นางกอดต้นขาฉู่เชียนหลี จับชายเสื้อของนาง อ้อนวอนอย่างตื่นตระหนก“ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ว่าผิดแล้ว ท่านตีข้าก็ดี ด่าข้าก็ดี ลงโทษข้าก็ดี ข้ายอมรับทุกอย่าง ท่านอย่าไล่ข้าไปเลย…”นางลนลานแล้ว นางกลัวแล้วถ้าหากไปจากพระชายา แผ่นดินที่กว้างใหญ่นี้ นางไม่มีกระทั่งที่ซุกหัวนอนถ้าหากไปจากพระชายา ความหมายในการมีชีวิตคืออะไร?“พระชายา ได้โปรด! ข้าไม่กล้าอีกแล้ว! ต่อไปข้าจะไม่เลอะเลือนอีก ได้โปรดท่านให้อภัยข้าครั้งนี้ ได้โปรดพระชายา!”นางจับเสื้อของฉู่เชียนหลี ร้อนใจจนร้องไห้ฟูมฟายเสียงที่แหบ คำพูดที่อ้อนวอน การร้องไห้ที่ไม่สามารถอดกลั้น ใบหน้าที่ซีดขาวตอนที่จางเฟยตาย นางลนลานแค่ครู่เดียวเมื่อครู