บททั้งหมดของ ANG LIHIM NA ASAWA NG BILYONARYO: บทที่ 281 - บทที่ 290

Napasimangot si Tristan dahil sa tanong niya. “Siya ba talaga ang gusto mong tanungin o gusto mong itanong kung bakit ako nandito?” sabi nito sa kaniya.Bigla namang napaisip bigla si Annie dahil sa naging tanong nito. “Ibig bang sabihin ay alam nito ay alam mo na nandito rin si Via? Ibig bang sabihin ay pumunta a rito at sinundan mo siya para aminin mo na ang pagakamali mo?” tanong niya rito ngunit mabilis itong umiling sa kaniya.“Bakit naman ako ang aamin ng pagkakamali ko e wala naman akong ginagawa. Siya lang naman ang—” natigilan si Tristan nang makita niyang lumabas mula sa fitting room si Olivia at hindi na niya naituloy pa ang kanyang sasabihin sana kay Annie dahil napako na ang mga mata niya rito. Totoo ba ang nakikita niya? Nakasuot ito ng kulay pink tulle dress at sa likod nito ay may isang magandang trail na mukha namang normal sa likod, bumagay ito sa maputi nitong balat at ang palda nito ay napakanipis ng telang ginamit at halos mandalim ang kanyang mga mata nang makita

Agad na nagsalubong ang mga kilay ni TRistan nang marinig niya ang sinabi nito ngunit pinilit niya pa ring kumalma. “Ang ganda ng damit na yan at bagay yan sa yo. Makinig ka nga sa akin. Isuot mo na yan.” sabi niya rito.Samantala, pagkatapos na sabihin iyon sa kaniya ni Trista ay hindi nasiyahan si Olivia. “Ang kulay nito au makaluma at ang pangit ng estilo. Tristan naman, alam mo naman kung ano ang trabaho ko at baka mamaya ay may makakilala sa akin? Makikita nila na ganito ang suot ko?” bulalas niya rito.“Ikuha mo ako ng iba pa.” sabi nito sa kaniya. Napaisip din naman siya at tama nga naman ito aya mabilis siyang nag-ikot sa loob ng shop upang mamili ng damit. Ilang sandali pa ay wala siyang nahanap na damit dahil halos pare-pareho lang ang mga design at ang iba ay ang iikli na at mababa ang leeg at halos kita na ang dibdib. Hindi naman siya pumayag na ang mga iyon ang isuot nito. Sa huli ay tiningnan niya ito ng may banta.“Wala na akong ibang damit na mahanap maliban sa damit n

Hindi mapigilang manginig ni Annie nang palapit na ito ng palapit sa kaniya. “Reid ano ba? Tumigil ka. Diyan ka lang, kung hindi ay sisigaw ako.” banta niya rito.“Tatakutin mo pa ako ngayon? Nagpapatawa ka ba? Kahit na sumigaw ka pa ay hindi ka nila maririnig. Alam mo kung bakit? Nag-iisa lang ang opisina ko sa floor na ito.” bulong nito sa kaniya at pagkatapos ay muling iniharang ang mga kamay nito sa kanyang pagitan at sa pinto. Dahil rito ay mas lalo pang natakot si Annie at pagkatapos ay mas lalo ring bumilis ang tibok ng kanyang puso.“Reid—” bago man niya matapos ang kanyang sasabihin ay bigla na lamang itong gumalaw at hinalikan siya sa kanyang mga labi kung saan ay agad na nanlaki ang kanyang mga mata. Mabilis siyang gumalaw at itinulak ito ng buo niyang makakaya at sinampal ito. Pagkatapos niya itong masampal ay nakakabinging katahimikan ang namagitan sa kanilang dalawa at tanging ang malalim lamang nila na paghinga ang maririnig. Nang mga oras na iyon ay pareho silang natig

Napatigil sa pagtakbo si Reid at pinanuod na lamang na makalayo si Annie at pagkatapos napaguhit ang mapait na ngiti sa kanyang mga labi. Sure enough ay takot na takot na ito sa kaniya pero ang totoo ay gusto niya lang sana humingi ng sorry rito dahil sa ginawa. Alam niya kasi sa sarili niya na sobrang mali ang ginawa niya.SA KANYANG pagmamadali ay agad na nakarating si Annie sa kanyang apartment at dali-daling nagtungo sa pinto. Akmang bubuksan na sana niya ang pinto pero napansin niya na bukas na ito dahil nakabukas na ito ng kaunti.“Via? Nandiyan ka ba?” gulat na tanong ni Annie rito at hindi pa pumasok sa loob.Hindi nagsalita si Olivia at naglakad palapit sa kaniya at pagkatapos ay tuluyang binuksan ang pinto at niyakap siya nito. “Loka. bakit hindi mo ako tinawagan na may kung anong problema ka na pala? Kung hindi pa sinabi sa akin ni Lucas ay hindi mo ko pa malalaman.” sabi nito sa kaniya habang yakap-yakap siya nito.Napakagat-labi naman si Annie at pagkatapos ay yumakap na

Nang magmulat ng mga mata si Lucas ay agad niyang nakita si TRisha na nakadukdok sa tabi niya. Sa totoo lang ay medyo nahihirapan pa siyang igalaw ang katawan niya. Nang mga oras na iyon ay sobrang galak ang naramdaman niya dahil buhay pa siya at ang unang pumasok sa isip niya ay makakasama niya pas i Annie. Inabot niya si Trisha na naging dahilan ng pagkagising nito. Naalimpungatan ito at pagkatapos ay kinusot-kusot ang matang tumingin sa kaniya at nang makita siya nitong nakamulat ay bigla itong umiyak, marahil sa sobrang tuwa. “Gising ka na ba talaga? Hindi ba ako namamalikmata lang?” tanong nito sa kaniya. “Hindi ka nagkakamali. Gising na talaga ako.” sagot niya rito at nang mga oras na iyon ay biglang bumalik sa kanyang alaala ang nangyari sa kaniya at masasabi niya na napaka-swerte niya dahil nabuhay pa siya sa kabila ng lahat ng tinamo niyang sugat. Ibig lamang sabihin ay hindi pa siya hinayaan ng Diyos na mamatay dahil hindi pa niya natutupad ang pangako niya kay Annie. I