“Who's there?” kinakabahan kong tanong.“It's me. Open this.”Suminghap ako nang marinig ko ang boses ni Soren. Hindi niya nasabi sa akin na pupunta siya ngayon kaya nagugulat ako.Nang buksan ko nga ang bintana, mabilis siyang lumusot doon at saka pumasok sa loob ng kwarto ko. Ngumisi siya nang makita niyang nagugulat ako sa ginagawa niya.“What? I told you I will sneak out to your room.”He closed the window gently. Naupo ako sa kama habang pinapanood siya.“Hindi mo sinabi na pupunta ka.”Humarap siya at saka humilig sa bintana. Humalukipkip siya.“Well, after what happened in the woods, I have to make sure you're okay.”“I'm okay.”Ngumisi siya. “You're not sore?” There was a hint of playfulness in his voice.Ngumuso ako at pinanliitan siya ng mata. There's no way I'm going to admit that I am. But yes, I'm still sore to my core! Yung sa katawan naman, nakapagpahinga na ako kaya hindi na gaano kasakit.He chuckled when I didn't answer him.“I'm fine, Soren. You don't have to worry,
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
