All Chapters of วางใจเถอะ ข้าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น: Chapter 61 - Chapter 70

เด็กสาวที่เมื่อครู่ยังหน้าแดงอยู่เปลี่ยนเป็นหน้าซีดแล้วรีบก้าวเร็ว ๆ จนเกือบจะเป็นวิ่งออกไปทันที เหมยซิงมองร่างเล็กจนสุดสายตา มุมปากจึงยกยิ้ม ท่าทีอ่อนแอเมื่อครู่ก็ผ่อนคลายลงกลายเป็นเหมยซิงคนเดิม ‘โธ่! เป็นสตั๊นต์เกิร์ลก็ต้องเรียนการแสดงด้วยนะยะ เรื่องแค่นี้ยากตรงไหน!’ นางยกนิ้วโป้งปัดปลายจมูกตัวเอง ชื่นชมผลงานที่ทำไปเมื่อครู่แต่พอหันกลับมาเจอสายตาขบขันของเขาแล้ว นางพลันหุบยิ้มในทันที “มีอะไร!” ซุนเว่ยหมินโน้มหน้าลง แววตายั่วล้อยื่นจมูกของตนไล่ดมใบหน้าซอกคออีกฝ่าย เหมยซิงรีบยกมือปัดเขาไปมาด้วยกลบความเขินอายที่ทำใบหน้าแดงระเรื่อ “เจ้าอาบน้ำ?” “อืม” นางพยักหน้ารับ นึกได้ว่าเขาเตือนไม่ให้นางอาบน้ำ “อาบน้ำแล้ว ไยข้าได้กลิ่นน้ำส้มเหม็นทั่วตัวเช่นนี้” “น้ำส้ม?” ดวงตาหญิงสาวเต็มไปด้วยความฉงน แต่ชายหนุ่มเงยหน้าหัวเราะอารมณ์ดียิ่ง ไม่ยอมอธิบายสิ่งใดเพิ่มเติม เขาฉวยเสื้อผ้าชุดเดิมของนางมาถือไว้อย่างไม่รังเกียจ พานางเข้าไปในบ้านของหูพาน เจ้าของบ้านเตรียมอาหารให้แล้ว ทั้งสี่คนกินอาหารร่

นางประท้วงแล้วหวีดร้องออกมาเมื่อมือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนมาคลึงเนื้อนุ่มที่กึ่งกลางอิสตรี นางก้มมองมือใหญ่ที่สอดเข้าไปในกางกางชั้นในตัวน้อย นิ้วเรียวยาวแทรกเข้าไปเบิกช่องทางกลีบบุปผา คราวนี้นางไม่อาจอยู่นิ่งได้ ร่างเล็กดิ้นเร่าด้วยความทรมาน กลีบบุปผาของนางเปียกชุ่ม นิ้วแกร่งยังขยับเข้าออกเรียกร้องให้นางพร้อมรับสิ่งที่ใหญ่โตกว่านี้ “ทรมาน” นางสารภาพอย่างสิ้นอาย เอี้ยวมองใบหน้าของชายที่อยู่ด้านหลัง ยามนี้เสื้อผ้าของนางหลุดรุยแต่ของเขายังอยู่ครบ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยไฟราคะแผดเผา เหมยซิงรู้สึกถึงร่างกายที่เกร็งกระตุก และน้ำหวานหลั่งออกมาจนเปียกชุ่ม เขาถอนปลายนิ้วออก พลิกร่างที่อ่อนระทวยลงนอนอีกครั้ง และขยับตัวลุกขึ้นถอดเสื้อของตนออกอย่างรวดเร็ว แสงเทียนทำให้นางเห็นเรือนร่างกำยำ หญิงสาวหลุบตาลง ประคองลมหายใจของตนให้เป็นปกติ “ดับเทียนได้ไหม” “แต่ข้าอยากเห็นเจ้า” เขาปีนขึ้นเตียงอีกครั้ง เตียงเล็กและแข็ง แต่ยามนี้ความสนใจอยู่ที่ร่างขาวผ่องเบื้องหน้า “หรือเจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้า” เหมยซิงรีบส่ายหน้าไปมา นางสบตาเขาเห็นแววตากึ่งขบขันของเข

“หัวเราะอะไร” “เจ้าจะไม่ถามหรือว่าข้าจะไปไหน” “ก็เจ้าสัญญาแล้วว่าจะไม่ปิดบังข้า ข้าไม่จำเป็นต้องถามอะไรอีก” ซุนเว่ยหมินยิ้มที่มุมปาก เขาสูดลมหายใจลึกก่อนพูดออกไป “มันไม่ใช่หินถล่มธรรมดา” “เจ้าถูกลอบทำร้าย?” “ย่อมเป็นเช่นนั้น” เขาถอนหายใจกระตุ้น ม้าไปยังจุดหมายที่นัดไว้ “การเป็นคนซื่อตรงเช่นข้าย่อมขัดแข้งขัดขาผู้อื่น” จู่ ๆ หญิงสาวก็นึกถึงเด็กชายวัยสิบสองขวบที่นางเคยช่วยไว้ผู้นั้น “องค์รัชทายาท...” “ทำไมรึ?” ซุนเว่ยหมินก้มหน้าลง ความสนใจของเขาอยู่ที่กำไลหยกเรียบง่ายทว่าเขามั่นใจว่าเมื่อคืนมันเปล่งแสงได้ “เรื่องของเจ้าเกี่ยวกับองค์รัชทายาทหรือไม่” นางถามตรงไปตรงมา “ที่ถามนี่เพราะเจ้าเป็นห่วงข้าหรือเจ้าเด็กนั่น!” ในสายตาเขา ไม่เห็นเป็นองค์รัชทายาท มองอย่างไรก็เป็นแค่เด็กชายคนหนึ่ง ซึ่งไม่เกี่ยวกับที่พี่สาวของเขาเป็นเต๋อเฟยแต่อย่างใด เหมยซิงหัวเราะเสียงใส “แบบนี้เรียกว่าเหม็นน้ำส้มได้หรือไม่” ซุนเว่ยหมินเลิกคิ้ว นางย้อนเขาด้วยเรื่องที่เขาเคยล้

“ดาว...” “ขอบใจนะศรัณย์” เธอยื่นหน้าไปประทับริมฝีปากกับหน้าผากของชายหนุ่ม “ปล่อยดาวไปเถิดนะ” พันดาวสบตาศรัณย์พลันนึกถึงชายอีกคนที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกันนี้ แต่แววตาที่จ้องมองเธอนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ใช่แล้ว แววตาของคนที่เธอรัก เธอไม่ได้หวั่นไหวไปกับใบหน้าพิมพ์เดียวกันนี้ แต่เพราะเจ้าของดวงตาคู่นั้นต่างหากที่ทำให้เธอรักเขาจนหมดหัวใจ “เหมยซิง!” หญิงสาวสะดุ้งเฮือก เหลียวมองรอบตัว ใครกันนะ ใครกันที่เรียกชื่อเธอ ในห้องเต็มไปด้วยพยาบาลและคุณหมอ มารดาของพันดาวเดินตามนายแพทย์ท่านหนึ่งเข้ามา เท้าของหญิงวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนเห็นร่างของลูกสาวเป็นเงาจาง ๆ อยู่เหนือร่างที่นอนอยู่บนเตียง “ยัยดาว!” “แม่” พันดาวหันกลับมาแล้วส่งยิ้มกว้าง “ดาวรักแม่นะคะ” แม้จะไม่ได้เลี้ยงดูเธอ แต่อย่างน้อยแม่ก็เข้าใจว่าลูกสาวคนนี้ต้องการอะไร เพียงแค่นี้พันดาวก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว “เหมยซิง!” หญิงสาวหันไปตามทิศทางของเสียงที่ได้ยิน พยายามนึกว่าเป็นเสียงของใคร

ราวสี่เดือนที่เหมยซิงเดินทางจากไป ชายคนคนนี้ก็มาปรากฏเบื้องหน้าพร้อมคำเชิญให้ไปอยู่ที่เมืองหลวงด้วยกัน “ข้ารักมั่นใจตัวเหมยซิง ตั้งใจแต่งนางเป็นภรรยาเพียงผู้เดียว แม้นางเป็นกำพร้าแต่พวกท่านเสมือนเป็นคนในครอบครัวของนาง ข้ายินดีดูแลท่านและน้อง ๆ ของนาง ให้พวกท่านได้อยู่ใกล้ ๆ เหมยซิงและให้น้อง ๆ ได้ศึกษาร่ำเรียน ท่านอย่าได้กังวลไป เหมยซิงเองก็ยังพยายามทำการค้าเพื่อปูเส้นทางให้น้อง ๆ หากท่านได้ไปอยู่ในเมืองหลวงก็จะได้ช่วยเหลือนางและเด็ก ๆ ที่เหลือ ตลอดจนรักษาสุขภาพของท่านให้แข็งแรงอีกด้วย” ติงเชานั้นไม่อินังขังขอบต่อสิ่งใด แต่เมื่อคิดถึงถึงติงหยี่ ติงเกา ติงปิง และเด็กหญิงตัวน้อยวัยหกขวบ เหมยลี่ เด็กพวกนี้ยังมีอนาคตที่ดีรออยู่ และดูท่าทางเหมยซิงก็รักเด็ก ๆ มากไม่เห็นพวกเขาเป็นภาระ ไม่ว่าจะเป็นเหมยซิงคนใด ก็ล้วนแล้วแต่เป็นคนดีที่รัก และห่วงใยคนรอบกายเสมอ “เช่นนั้นข้าก็จะไป” “ขอบคุณท่านมาก” ติงเชาและเด็ก ๆ ไม่ได้เข้าพักในจวนจวิ้นอ๋อง เรื่องนี้เพราะติงเชาเองก็ไม่อยากวุ่นวายกับคนในราชสำนัก และไม่ต้องการให้ลูกบุญธรร