“ข้าถอดไม่ออกจริง ๆ” นางเข้าใจสายตาของเขา ตั้งแต่กลับมาจากจวนของซุนเว่ยหมิน นางพยายามถอดกำไลวงนี้ออก ทั้งใช้สบู่ ทั้งใช้น้ำมันหมู ทำอย่างไรก็ถอดไม่ออกเสียที“บางทีกำไลอาจเลือกเจ้าของด้วยตัวของมันเองก็เป็นได้” เขาถือโอกาสคลึงกำไลในข้อมือนาง เท่าที่ลูบไล้สัมผัสเนื้อหยกดูหลายครั้ง เขาไม่เห็นสิ่งผิดปกติใด จึงไม่ได้เป็นกังวลนัก“กลัวถูกทวงคืนแล้วข้าถอดออกไม่ได้จะโดนตัดข้อมือทิ้งนะซิ” นางเบ้ปาก “องค์รัชทายาทมอบให้เจ้าเอง คงไม่เอาคืนหรอก” เขายิ้มให้นาง“ยังไงก็แค่เด็กชายอายุสิบขวบ” “ข้าเข้าใจว่าอายุสิบสองแล้วนะ” เหมยซิงเบิกตาจ้องมองอีกฝ่าย “ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เจ้าก็อยู่แต่ในห้องหับ ไยเรื่องภายนอกกลับรู้ดียิ่ง” “ข้าก็กระหายใคร่รู้เช่นเดียวกับเจ้านั้นแหละ” หานหงปิงหัวเราะน้อย ๆ เอ็นดูหญิงสาวตรงหน้า เขาเลื่อนมือจากกำไลหยก ใช้ปลายนิ้วแตะที่กึ่งกลางทรวงอกของนางเบา ๆ “เมื่อครู่เจ้าล้มทับข้า แผลปริมีเลือดซึมหรือไม่”เหมยซิงก้มมองปลายนิ้วของเขาที่ไม่ได้มีท่าทีล่วงเกินนาง แม้จะไม่เหมาะสมแต่นางรู้ว่าเขาแค่เป็นกังวล นางส่ายหน้าไปมา หลายวันมานี่ หานหงปิงให้หมอประจำตระกูลมาตรวจนางทุกวัน แม้
Read more
LOGIN
