All Chapters of เครื่องบรรณาการของเทพงู: Chapter 51 - Chapter 60

“ในกระท่อมอันคับแคบของข้ามีสัตว์เลื้อยคลานในป่ามารบกวนข้าบ่อย ๆ ข้าไม่ชอบพวกมัน แมงมุมแมงป่องไม่เท่าไร แต่สำหรับงูตะขาบ ข้ารู้สึกขยะแขยงพวกมันนัก มันซ่อนเร้นกายอยู่บนเตียงข้า ลอบกัดข้าจนป่วยหนักซมพิษไข้ไปหลายวัน ข้า... แพ้พิษของสัตว์ร้ายเหล่านั้นแทบทุกชนิด ข้าอาจเสียชีวิตได้”“เจ้าแพ้พิษพวกนี้หรือ? ตัวข้าก็มีร่างเป็นสัตว์มีพิษ เช่นนั้นข้าคงเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเจ้า อาเป้ย”“ข้ามิได้หมายถึงอสรพิษบนเทวโลก เกล็ดสีนิลสนิทเหล่านั้นช่างงดงาม ข้าลุ่มหลงรักใคร่ในครึ่งปีศาจอสรพิษ ต่อให้กายข้าถูกเผาผลาญจนเป็นเถ้าธุลี ข้าคงแสนบันเทิงใจในเปลวเพลิงของท่าน”“คารมมากมายของเจ้ามีความจริงเพียงสองส่วน ข้าไม่เชื่อใจเจ้า”ในถ้อยคำว่าไม่เชื่อใจเอ่ยอย่างแน่วแน่เด็ดขาด ดวงตาดุดันกำลังจ้องมองแก้มแดงระเรื่อของนาง ซึ่งยอมกลับมาพักอาศัยในห้องใต้ดินแห่งนี้เช่นเดิมอาจเป็นเพราะสติปัญญาของนางก็เป็นได้ อย่างไรเสียนางก็หนีไปไหนไม่พ้น“เจ้าปวดแผลหรือไม่?”“ข้าอดทนได้เทพอู่เฉิน ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงข้า ข้านอนพักสักหน่อยก็คงจะหายดี ว่าแต่ท่านเถอะ ควรพักผ่อนเสียบ้าง ท่านฝึกวิชามาหลายราตรีโดยมิได้พัก”“เจ้าไม่ควรต้องมา

ทั้งเทวโลก โลกมนุษย์ หรือแม้แต่นรกภูมิ ไม่มีผู้ใดบ้าดีเดือดเท่าสตรีนางนี้!บุรุษเทพปีศาจถูกขโมยจุมพิตไปซึ่ง ๆ หน้า ทั้งที่ร่างอสรพิษอันน่ากลัวสยดสยองถึงขั้นว่ามนุษย์เหล่านั้นยังไม่กล้าที่จะมองท่าน ต่างปิดประตูหน้าต่างหนี เหลือเพียงสตรีนางหนึ่งบนเรือไม้กลางลำน้ำ และยามนี้...“เจ้าเสียสติไปแล้วรึไงอาเป้ย!”เสียงเกรี้ยวกราดตะคอกนาง เทพอู่เฉินกางอุ้งมือมังกรคว้านางเข้าเรือนแล้วจึงกลับร่างเดิม ร่ายเวทกำบังรายล้อมรอบอาณาเขตของเรือนท่านด้วยการสะบัดชายอาภรณ์เพียงครั้ง เรียกให้บ่าวลองไปลอบดูแขกเสียหน่อยว่าเป็นผู้ใด โดยไม่ได้บอกนางว่ารู้สึกได้ถึงผู้มาเยือน สั่งให้นางนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อพูดจา“... อาเป้ย เจ้าคิดบ้างหรือไม่ว่าหากพิษจากน้ำลายหรือเขี้ยวอสรพิษของข้ายังฝังติดอยู่บนเกล็ด เจ้าจะสลายไปในทันทีด้วยจุมพิตเดียวของเจ้า”“ข้ามิได้คิดคำนึงถึงข้อนั้น ข้าเพียงอยากมอบจุมพิตให้ท่าน”“ข้าไม่ต้องการ” ปลายเสียงนั้นแผ่วเบาลง เมื่อสีหน้าของนางซีดเจื่อน เทพอู่เฉินไม่อยากทำร้ายจิตใจนางเหมือนแต่ก่อนนั้นท่านไม่เคยยั้งคิดในคำพูดตน ทว่าการใช้สายตาและน้ำเสียงดุดันเช่นนี้ ก็ไม่ต่างจากดุว่านางกระทำการแสนโง่เขลา

“ข้าไม่คิดว่าเป็นปู หากมันจะมา ควรมาเสียตั้งแต่ตอนนั้น มิใช่ปล่อยให้ล่วงเลยเวลามาตั้งเนิ่นนาน... ตั้งแต่ที่เจ้า...”‘ข้าให้เต็มที่ไม่เกินหนึ่งร้อยราตรีกาล...’เทพอู่เฉินพลันนึกขึ้นได้ถึงคำพูดของบิดามังกร และอาเป้ยก็อยู่บนเทวโลกมาได้สักพัก จึงหลับตาลงสงบสติอารมณ์ อาเป้ยเห็นว่าท่านโมโหอะไรสักอย่าง โมโหนางแน่ ๆ ล่ะ นางจึงรีบเอ่ย“ข้าจะออกไปช่วยบ่าวในเรือนท่านอีกแรง ครานี้ข้าจะต่อสู้อย่างเต็มกำลัง”“เหตุใดตอนนั้นเจ้าจึงไม่สู้? กับตะขาบนั่น...”“เป็นการฝึกวิชาครั้งสำคัญของท่าน ข้ายินดีเอาชีวิตเข้าแลก ในเมื่อข้าก็ต้องตายอยู่แล้ว ข้าจะกลัวอะไร”นางรีบเดินไปแต่ถูกรั้งเอาด้วยน้ำเสียงเข้มเครียดที่ออกคำสั่งกับนาง “เจ้าไม่ต้องไปอาเป้ย เจ้าลงไปอยู่ในห้องใต้ดินจนกว่าข้าจะกลับมา”“ข้าไม่อยากให้ท่านสังหารผู้ใด เกิดท่านทำแล้วหนึ่งครั้ง การแก้แค้นก็อาจตามมา วิบากกรรมจะเกิดกับตัวท่าน ไหนจะการที่ท่านได้รับภาระหน้าที่สำคัญคือสงบศึกระหว่างเทพและปีศาจอสูร”“ข้ารับปากเจ้าว่าข้าจะไม่สังหารมัน”เทพอู่เฉินยอมผิดกับพูดกับบิดามังกร ครานั้นเขาเอ่ยไปเพราะความหึงหวงในตัวนางก็ต้องยอมรับจริง ๆ ในครานี้ เพียงสบดวงตาใส

การนั่งรอคอยในห้องนอนคับแคบเป็นเรื่องขี้ขลาด 胆小 สตรีกล้าหาญอย่างนางไม่เคยหลบซ่อนตัวเยี่ยงนี้มาก่อนเลยสักครั้ง ครั้นจะพังประตูออกไปก็ไม่ได้ นางถูกขังเอาไว้อย่างแน่นหนาจิตใจของนางเป็นห่วงทั้งสอง ทั้งเทพปีศาจและพยัคฆ์อัคคีตัวน้อยของนาง นางชุบเลี้ยงมันมาตั้งแต่เป็นลูกพยัคฆ์จนเติบโตเป็นหนุ่มเต็มวัยในระยะเวลาไม่นาน นางสอนให้มันรู้จักหาอาหารกินเอง รู้จักช่วยเหลือตัวเอง ให้ร่ำเรียนวิทยาอย่างหลากหลาย ตราบจนกระทั่งสอนหลักธรรมแห่งชีวิตให้กับมัน แต่นางก็ยังเป็นห่วงมันอยู่วันยังค่ำบ่าวในเรือนนางก็ห่วง นางไม่อยากให้ผู้ใดต้องมาเดือดร้อนเพราะนางเมื่อหยิบอาภรณ์สีขาวเนื้อผ้าเบาบาง ลักษณะเป็นเสื้อที่ผูกไขว้กันมาสวมใส่ นางนั่งลงจัดแจงเรือนผมนุ่มหอมด้วยหวีไม้สลักลายมีพู่แดงห้อย โดยไม่ได้รวบผมแต่อย่างใด นางนึกถึงเจ้าของหวีไม้สลักและอาภรณ์มากมายผู้แสนเอาใจใส่นาง แม้กระทั่งปิ่นปักผมมากมายบนโต๊ะเครื่องแป้ง ล้วนแล้วแต่มีคุณค่าราคา มีทั้งหยกและทองคำ หากเป็นบนโลกมนุษย์คงมีเพียงคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ นางสนมใหญ่ พระมเหสีเท่านั้นที่จะได้ครอบครองสมบัติล้ำค่านางได้รับสมบัติมากมายจากเทพอู่เฉิน จนไม่สามารถตีเป็นมูลค่

พิษของอสูรราตรีครานี้ทำให้ร่างกายของนางอ่อนกำลังลงมากใบหน้าขาวนวลซีดเผือดไร้เม็ดสีหล่อเลี้ยง ริมฝีปากคู่อิ่มงามเริ่มแห้งแตกเพราะร่างกายขาดน้ำ มวลน้ำทั้งหมดถูกดูดซึมไปเพิ่มพิษสงในการทำลายยิ่งขึ้นไปอีก แม้แต่ผิวกายบริเวณหัวไหล่ยังปรากฏเส้นเลือดสีแดงแตกแยกออกโดยเฉพาะปากแผล“บททดสอบของท่านพ่อยังไม่จบสิ้น ข้าต้องรักษาชีวิตเจ้าเอาไว้ให้ได้อาเป้ย เจ้าต้องไม่ตายอย่างไร้ศักดิ์ศรีเพียงเพราะตะขาบโง่เง่าตัวหนึ่ง อาจารย์ของเจ้ากำชับสั่งกับเจ้าเอาไว้ จำได้หรือไม่?”“มัน... ใช่ตะขาบหลังกระท่อมข้าที่ไหนกัน... มันโอ้อวดว่ามันอายุมากกว่าท่านเสียอีก”อาเป้ยพอจะมีสติรับรู้ว่านางอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษเทพปีศาจ เมื่อท่านอุ้มพานางกลับมาในห้องพักของตน รักษานางด้วยการใช้เวทสลายพิษ กลุ่มควันดำจำนวนมากลอยขึ้นจากผิวเย็นเฉียบของนาง แต่ไม่เป็นผลเท่าใดนัก นางเป็นเหยื่อของอสูรราตรีโดยสมบูรณ์แบบหลังถูกกัดครั้งที่สอง ทว่าเป็นเพราะนางยังอยู่ใต้อาณัติของเทพอู่เฉิน มีตราประทับอันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอัคคีปีศาจ จึงยังรักษากายทิพย์บนเทวโลกเอาไว้ได้“ข้าเพียงปรารถนาจะสิ้นใจลมในอ้อมอกท่าน...”“เจ้าจะไม่สมปรารถนาเพราะเจ้าต้องอดท