All Chapters of พรายเสน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

“นี่คุณพูดอะไรจ่า ผมไม่มีเวลาจะมาล้อเล่นกับคุณหรอกนะ แค่คดีที่ยังปิดไม่ได้ก็เยอะแล้ว ไหนจะเรื่องผีพรายที่พวกคุณกลัวกันอีกล่ะ แค่นี้ยังมีเรื่องปวดหัวให้ผมไม่พอเหรอ คุณจะโยงทุกเรื่องเป็นเรื่องผีสางไปหมดไม่ได้นะ” กฤษณ์ถอนหายใจเสียงดังก่อนจะพูดต่อ“ผมบอกคุณแล้วว่าถ้าคุณพิสูจน์ไม่ได้ว่าผีมันมีจริงในโลก ผมก็ไม่มีทางเชื่อเรื่องผีพรายของคุณหรอกนะ แล้วเป็นยังไง ทั้งคุณ ทั้งผม ทั้งพวกเขาข้างนอกนั่น มีใครเคยเห็นผีพรายสักตัวหนึ่งมั้ย ไม่มีเลย เอาเป็นว่าผมขอบคุณจ่าละกันที่จะช่วยดูในเรื่องของบัว แต่เอาเป็นว่าผมไม่รบกวนดีกว่านะ ให้ผมจัดการเรื่องของผมเองก็แล้วกัน ตราบใดที่ผมยังมาทำงานได้ไม่หยุด ก็แสดงว่าผมมีความสุขดี”จ่านิกรนั่งหน้าซีด เมื่อผู้บังคับบัญชาเสียงแข็งจนเขากลัวใจ หากเขายังยืนยัน อนาคตเส้นทางข้าราชการของเขายังจะสดใสอยู่หรือไม่เล่า แต่เขาก็ไปเห็นมากับตาตัวเองแล้ว ว่าบริเวณเหนือคุ้งน้ำนั้น นอกจากต้นมะกอกใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาทอดตัวลงมาในน้ำจนดูคล้ายกับเป็นกำแพงธรรมชาติ ปิดบังซ่อนเร้นป่าช้าเก่าแก่กับพื้นที่ที่คนอยู่อาศัยแล้วนั้น ก็ไม่มีอะไรอีกนอกจาก...“แต่ผมพูดจริงนะครับผู้กอง และผมก็ไม่ได้

วันคืนที่ผ่านพ้นไปจากวันนั้นจนถึงวันนี้ ดำเนินหมุนเวียนโดยการที่เธอต้องใช้ร่างกายนี้เพื่อดึงดูดชายที่มักมากในกามารมณ์มาเสพสมกับร่างของนางพราย และเมื่อความกระสันอยากของผู้ชายถึงขีดสุดโพรงฉ่ำน้ำที่บีบรัดอย่างรุนแรงจะทำหน้าที่ไม่ต่างจากการซูบหยาดน้ำที่กลั่นออกมาจากความใคร่ จากกามารมณ์ที่จะก่อเกิดเป็นเลือดเนื้อ ให้พุ่งทะยานเข้าสู่ร่างกายของนางพราย เพื่อเป็นอาหารหล่อเลี้ยงร่างกายและจิตวิญญาณทว่าเมื่อความเจริญแทรกซึมไปทั่วทุกคุ้งน้ำ ก็ทำให้เธอและบัวอีกร่างต้องย้าย ‘คุ้งนางพราย’ ทุกๆ 20 ปี เพื่อไม่ให้ถูกรบกวนจากคนที่คิดจะลองวิชา และเพื่อเสาะหาอาหารที่เป็นผู้ชายหื่นกระหายความใคร่ แต่นั่นไม่ใช่พี่กฤษณ์เพราะเธอล่วงรู้ทุกความคิดของเขา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขามันคือ ‘ความรัก’ ก่อนจะตามติดมาด้วย ‘ความปรารถนา’ ต้องการจะครอบครองร่างกายของกันและกัน พี่กฤษณ์ไม่ใช่ผู้ชายพวกนั้น‘เมื่อความกระหายมาเยือน เธอนั่นแหละที่จะกลืนกินพี่กฤษณ์’แว่วเสียงของ ‘บัว’ พรายน้ำ ผู้ที่เป็นครึ่งหนึ่งแห่งตัวตนและเป็นผู้ที่มอบชีวิตที่เหลืออยู่นี้ให้กับเธอยังแว่วอยู่เพื่อตอกย้ำในสิ่งที่เธอต้องตัดสินใจ เมื่อคืนข้างแรมค

“ว่ายังไงล่ะคุณจ่า หรือว่าเราจะกลับ”“เอ่อ... หลวงพ่อครับ เฮ้อ! ผมบอกไม่ถูกครับ ตั้งแต่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่ก็ไม่เคยเห็นอะไรที่จะน่ากลัวได้ขนาดนี้” ภาพของสาวสวยที่ปรากฏขึ้นมาจากกลุ่มเงาดำๆ ก่อนจะเดินหายลงไปในน้ำยังติดตา นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่า ‘ผีพราย’ และหากมีอิทธิฤทธิ์จนฆ่าผู้ชายได้มากมายขนาดนั้น แล้วพวกเขาล่ะจะเอาอะไรไปต่อกรได้ “จะว่าไปพวกเขาก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอกคุณจ่า รูปกายเกิดจากกิเลส เนื้อหนังเกิดจากกามารมณ์ ถ้าคุณจ่าไม่หลงใหลไปกับสิ่งที่มองเห็นเหล่านั้น ก็ไม่มีทางที่จะเข้าไปอยู่ในมนต์เสน่หาของเธอเหล่านั้นได้หรอก” “แปลว่าหลวงพ่อปราบนังผีพรายนี่ได้หรือครับ” “อาตมาปราบไม่ได้หรอกคุณจ่า อาตมาจะเอาอะไรไปปราบเธอได้ เป็นพระไม่ได้เป็นหมอผี อาตมาแค่หมายถึงว่าหากเราไม่หลงไปในกิเลสที่เธอพยายามชักชวน เราก็จะไม่เป็นอันตราย” “แน่นะครับหลวงพ่อ” จ่านิกรถามอย่างไม่แน่ใจ ก่อนจะเหลือบสายตามองนายตำรวจรุ่นน้องที่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นเช่นเดียวกัน และสิ่งที่จ่านิกรตัดสินใจก็ทำให้เรือพาย 2 ลำ มาจอดอ

กฤษณ์ดึงดันจะไปพบบัวให้ได้ แต่เมื่อข้ามไปอีกฝั่งก็ไม่ต่างจากที่มองเห็น เพราะนอกจากต้นไม้และหญ้าที่ขึ้นสูงท่วมหัวแล้วนั้น ในพื้นที่ตั้งของบ้านโบราณก็ไม่มีอะไรอีก ดังนั้นเขาจึงตั้งใจที่จะกลับมาอีกครั้งในเวลานัดพบของเขากับบัวในทุกคืน ท่ามกลางความไม่เห็นด้วยของจ่านิกรและนายตำรวจอีก 2 นายที่รู้เรื่อง แต่เขาก็ไม่ยอมยังยืนยันที่จะไปพบบัวให้ได้ เมื่อไม่มีเรือลำใดยอมพายมาส่ง กฤษณ์ก็เลือกที่จะว่ายน้ำข้ามคลองไปเอง“ไม่ได้นะครับผู้กอง เฮ้ย! ช่วยกันจับผู้กองไว้เร็ว!” “ปล่อยผม! จ่า! ปล่อยผม !” กฤษณ์พยายามดิ้นรนให้หลุดจากท่อนแขนของนายตำรวจ 2 นายที่เข้ามาล็อคไม่ให้เขากระโดดลงคลอง เพราะเขาไม่มีทางเลือกที่จะไปหาบัวได้ด้วยวิธีอื่น มีวิธีนี้เท่านั้นที่จะไปได้ “ปล่อยผมนะ! ผมจะไปหาบัว ปล่อยผม!” “ไม่ได้หรอกครับผู้กอง ผมไม่มีทางปล่อยให้ผู้กองไปตายแน่” “ไม่มีทาง บัวไม่มีวันทำร้ายผม! ปล่อย!” “ผู้กองครับ ผู้กองใจเย็นๆ นะครับ ได้โปรดฟังผมหน่อย ถ้าผู้กองเป็นอะไรไป ทั้งผม ทั้งชาวบ้านพวกนี้ ตำรวจทั้ง สน. จะเป็นยังไงล่ะครับ ผู้กองคิดบ้างมั้ยครับ

“พี่ไม่ปล่อย และไม่มีวันปล่อยแน่” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง“พี่กลับไปซะเถอะ ต่างคนต่างอยู่เถอะพี่ เรื่องของเรามันไม่มีวันเป็นไปได้ บัว... บัวเป็นอะไรพี่ก็รู้”“พี่ไม่สน พี่รู้แต่ว่าพี่รักบัว และบัวก็รักพี่ ไม่อย่างนั้นพี่คงเป็นเหยื่อของบัวไปแล้ว พี่คงไม่ได้มีความสุขกับบัวครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างนั้น”“นั่นเพราะบัวอิ่มอยู่หรอก ถ้าบัวหิว พี่จะไม่มีวันรอดไป”“เช่นวันนี้ใช่มั้ย บัวกำลังจะฆ่าผู้ชายคนนั้น พี่จะไม่มีวันให้บัวทำแบบนั้นแน่”“แต่พี่ห้ามบัวไม่ได้ กลับไปพี่กฤษณ์ก่อนที่บัวจะทนไม่ไหว กลับไป...”บัวสะบัดกายว่ายน้ำหนี แต่กฤษณ์ก็ยังว่ายตามอย่างไม่ลดละ ก่อนจะคว้าร่างของบัวไว้ได้อีก และครานี้เขาจะไม่ปล่อยให้บัวหลุดมือไปอีก“พี่กฤษณ์ ได้โปรดปล่อยบัวเถอะค่ะ ถ้าพี่กลัวว่าบัวจะทำให้พี่เดือดร้อน บัวจะไปอยู่ที่อื่น จะไม่ให้มีคดีในพื้นที่ของพี่อีก ปล่อยบัวเถอะนะ ปล่อยบัว...”เรี่ยวแรงที่มีคล้ายจะหดหายไม่เหลือเพียงแค่ได้รับสัมผัสจากเขา บัวพยายามดิ้นรนไปให้พ้นแต่ก็ทำไม่ได้ แต่ในค่ำคืนนี้เธอกับเขาไม่ควรจะอยู่ด้วยกัน เพราะนั่นคืออันตรายอย่างมหันต์จะบังเกิด เมื่อร่างกายของเธอกำลังเรียกร้องหาอาหาร