All Chapters of พรายเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

กฤษณ์คิดตามที่บัวบอก ไม่มีบันทึกว่ามีคนเคยเห็นจระเข้ในคลองนี้จริงตามที่บัวบอกนั่นแหละ แต่เขาก็ยังไม่วางใจ“พี่ไม่แน่ใจนะบัว แต่เรารีบไปกันเถอะ”บัวได้แต่ยิ้มไม่พูดอะไรต่อ แล้วรีบพายเรือตรงไปยังบ้านที่อยู่เลยคุ้งน้ำด้านหน้าไปในทันที ดวงตากลมโตสวยหวานทอดมองผู้กองหนุ่มที่มองซ้ายมองขวา มองหน้ามองหลัง เพื่อระแวดระวังภัยให้กับเธอทุกจังหวะที่ไม้พายกระทบพื้นน้ำไม่ต่างจากแรงขับไล่สิ่งที่อยู่ใต้น้ำที่พากันจมลงเพื่อไม่ให้มนุษย์บนเรือมองเห็น ทว่าเงาดำที่มีดวงตาแดงวาบเหล่านั้นก็ยังคงจับจ้องมองมนุษย์หนุ่มรูปหล่อที่นั่งอยู่ด้านหน้าเรือของบัวไปตลอดทางบ้านไม้ริมน้ำที่น่าจะมีอายุมากกว่า 100 ปีที่มองเห็นผ่านความสลัวของแสงจันทร์อยู่ด้านหน้า เมื่อบัวหักฝีพายนำพาเรือลำใหญ่ให้ตรงเข้าไปทำให้กฤษณ์ต้องมองอย่างแปลกใจปนชื่นชมกับความใส่ใจของเจ้าของบ้านที่ช่างอนุรักษ์ตัวบ้านที่มีอายุให้อยู่ร่วมสมัยมาได้จนถึงปัจจุบัน“บ้านของบัวค่ะ เก่ามากไปหน่อยนะคะ แต่รับรองว่าไม่ผุไม่พังแน่ค่ะ แค่ไฟเสียเท่านั้น” เจ้าของบ้านหันมาบอกกับแขกที่มาเยือน เพราะเห็นท่าทางชื่นชมของเขาฉายชัดออกมาจากแววตา“เก่านี่แหละดี บ้านของบัวสวยมาก ส

ใบหน้างดงามหงายไปด้านหลังด้วยความปรารถนากำลังก่อเกิดความหฤหรรษ์มากมายพุ่งตรงสู่ร่างกายของเธอ บัวส่ายใบหน้าบิดกายไปมาด้วยความซ่านเสียว เมื่อริมฝีปากอบอุ่นนั้นแตะสัมผัสเธอไปจนทั่วทั้งใบหน้า ก่อนจะค่อยๆ ลากไล้ลงมาที่ซอกหู ต้นคอ และไหล่ลาดเนียน มันคือความประหม่า ความสั่นไหวที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้น ‘ความรัก’ ที่อ่อนหวาน ไม่เคยเลยสักครั้งที่ได้สัมผัสทั้งตัวและหัวใจเยี่ยงนี้“อา... พี่กฤษณ์คะ... พี่กฤษณ์... พี่กฤษณ์...”“ครับ... บัวจ๋า... ขอให้พี่กฤษณ์ได้ชื่มชมดอกบัวเถอะนะ พี่รักบัวเหลือเกิน”เสียงกระซิบสั่นพร่ายามที่จมูกโด่งค่อยๆ ซอกซอนไปตามสาบเสื้อผ้าลูกไม้เนื้อดี พร้อมๆ กับนิ้วมือที่ทำหน้าที่ปลดรังดุมออกอย่างเบามือ เขาอยากให้เธอได้รับความรักที่อ่อนหวานจากเขา ไม่ใช่ความใคร่ที่รุกเร้ารุนแรง อยากให้บัวได้รับความสุขมากที่สุดในชีวิต“พี่กฤษณ์... บัว... อื้อ... พี่กฤษณ์ขา...”ฝ่ามือเกาะกุมที่ไหล่แกร่งเมื่อใบหน้าของเขากำลังซุกซอนอยู่บนเนินหน้าอกอวบอิ่ม เธอไม่ได้ร้องห้ามเพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่ปรารถนาเช่นเดียวกันเนื้อเนินอกที่เปิดเผยแก่สายตาทำให้กฤษณ์ทอดสายตามองอย่างกระหาย เพราะความอวบอิ่มขนาด

ริมฝีปากอุ่นๆ ก้มลงสัมผัสที่กลางหน้าผากก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก การสะกดกลั้นความปรารถนาไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายเลย เพราะนั่นมันต้องแลกมาด้วยอาการจุก จนทำให้เขาแทบจะเดินไม่ไหว แต่เขาต้องผ่านมันไปให้ได้“พี่กฤษณ์คะ”ทว่าเสียงหวานที่ร้องเรียก พร้อมกับฝ่ามือนุ่มนิ่มแต่เย็นชื้นราวกับเปียกน้ำของเธอที่รั้งข้อมือของเขาเอาไว้ไม่ให้ลงจากเตียงก็ทำให้กฤษณ์ต้องหันมองเจ้าของบ้านคนสวยด้วยความสนเท่ห์บัวที่ชันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงกระชับผ้าแพรผืนบางไว้แนบอกอวบอิ่มกำลังทอดสายตามองเขาด้วยแววหวาน รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้างดงามก่อนที่ฝ่ามือจะละออกจากหน้าอก ปลดปล่อยให้ผ้าแพรผืนงามลงมาละเล่นอยู่ที่บั้นเอวคอดกิ่วให้มองเห็นดอกบัวคู่งามสีชมพูนวลเนียนล้อเล่นกับแสงไฟ“บัวต้องการพี่กฤษณ์ค่ะ ช่วยทำให้บัวมีความสุข ได้มั้ยคะ”กฤษณ์ยิ้มรับเสียงหวานๆ ของเธอ เมื่อทั้งหมดนั้นคือบัวอนุญาต“อา... พี่กฤษณ์ขา... อา... โอว... ซี้ด... ซี้ด... โอว... พี่กฤษณ์ขา... อา... โอว... บัวเสียว... พี่กฤษณ์ขา...” หูแว่วได้ยินเสียงหวานๆ ร้องครางด้วยความซ่านเสียวอย่างที่สุด แต่กฤษณ์ก็ไม่สนใจเพราะบัวกลีบซ้อนที่เขากำลังชอนชิมน้ำหวานอ

กฤษณ์ยิ้มพลางจูบซับน้ำตาที่ไหลอาบเป็นสายของบัว แม้เธอจะบอกว่าไม่ต้องการอะไรจากเขา แต่เขาก็จะให้ จะให้ทั้งความสุข ความรัก และความถูกต้อง ยังไงเสียเขาก็จะรับผิดชอบบัวในฐานะของเมียให้ได้กฤษณ์ละเลงปลายลิ้นไปตามเนื้อตัวของบัวทุกอณูเนื้อ เริ่มตั้งแต่หน้าผากโหนกนูนเรื่อยลงมาจนถึงปลายเท้า ไม่เว้นแม้สักจุดและตั้งใจจะเน้นย้ำในจุดที่บัวต้องดิ้นพล่านเพราะปลายลิ้นที่ตวัดเลียไล้และเรือนร่างอวบอิ่มที่ถูกเขารั้งลงมายืนอยู่ข้างเตียงก็ต้องอ้าต้นขาออกจากกันจนกว้าง ฝ่ามือจนถึงข้อศอกทาบอยู่บนเตียงนุ่ม เมื่อปลายลิ้นของเขาตวัดแทรกชอนชิมความหวานของน้ำดอกไม้จากทางบั้นท้าย ยิ่งปลายลิ้นแลบออกและสอดแทรกไปตรงๆ บัวยิ่งกดร่างลงกับเตียงพร้อมกับเผยอกลีบดอกไม้ให้เบ่งบานรับปลายลิ้นของเขามากขึ้นทุกท่าที่จะทำให้บัวครวญครางด้วยความซ่านเสียวเขาไม่คิดรั้งรอที่จะทำ และเมื่อเขาส่งเธอไปเยือนสวรรค์ด้วยปลายลิ้นจนสำเร็จ ก็ถึงคราวที่เขาจะได้ขึ้นสวรรค์ด้วยปลายลิ้นของเธอบ้างเมื่อเมียสาวป้ายแดงรั้งกายแกร่งของเขาให้นอนราบลงบนที่นอน ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะจูบทักทายลูกชายตัวใหญ่ของเขาเล่นอย่างสนุกปากและสนุกปลายลิ้น แม้จะไม่คล่องแคล

“อื้อ... พี่กฤษณ์ขา ใจเย็นๆ สิคะ บัวไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย อืม... พี่กฤษณ์ใจเย็นๆ ค่ะ”บัวพยายามยั้งใบหน้าของผู้กองหนุ่มเอาไว้ เพราะแค่จอดเรือเทียบศาลาท่าน้ำและนำเชือกคล้องไว้ที่ต้นเสาบันได ยังไม่ทันได้ขึ้นจากเรือด้วยซ้ำ ผู้กองกฤษณ์ก็คว้าร่างเธอมานั่งบนตัก พลางพร่ำจูบรัวเร็วแบบไม่อายฟ้าอายน้ำ“อืม... ก็พี่คิดถึงบัวนี่ครับ คิดถึงบัวที่สุด จนพี่อยากจะรักบัวเสียตรงนี้”“ไม่ได้ค่ะ อื้อ... พี่กฤษณ์ขา... ไม่ได้นะ ขึ้นบ้านก่อนนะคะ บัวทำกับข้าวไว้ให้พี่กฤษณ์กินหลายอย่างเลย”ฝ่ามือร้อนๆ ของผู้กองยังคงซุกซนล้วงควักไปตามเนื้อกายอวบอัดของสาวแรกแย้ม ยิ่งอยู่ใกล้กฤษณ์ก็ยิ่งรับรู้ได้ถึงกระแสไออุ่นจากตัวของบัวมากยิ่งขึ้น ผิดจากวันวานที่ร่างกายของเธอเย็นเฉียบ และหากคิดไม่ผิดเธอเองก็กำลังร้อนรนอยากรองรับสัมผัสจากเขาเหมือนกัน“พี่ไม่อยากกินอะไรนอกจากบัว นะครับเมียจ๋า... ผัวอยากกินเมียที่สุด”และคำพร่ำพรอดพร้อมดวงตาเว้าวอนร้องขอก็ทำให้บัวต้องพยักหน้าอนุญาตอย่างเอียงอาย“อุ้ย! ตรงนี้ไม่ได้นะคะ เข้าบ้านก่อนนะ”“ได้ครับ เข้าบ้านก่อนก็ได้”ผู้กองสุดหล่อรับคำก่อนจะให้ร่างอรชรจับจูงเขาก้าวขึ้นบันไดท่าน้ำ และเพ