“หึหึหึ... อยากให้ปล่อยจริงๆ เหรอ ลูกแมวน้อย”“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ! ออกไป!” อีกครั้งแล้วที่เขาถือวิสาสะมาเรียกเธอแบบนั้น คำเรียกแบบนี้มีแค่คุณยายคนเดียวเท่านั้นที่เรียกได้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์“นายไม่มีสิทธิ์จะเรียกฉันแบบนั้น”“จริงเหรอ... ไม่มีสิทธิ์ แคท... ลูกแมวน้อยของผม อยากให้ผมออกจริงๆ เหรอ แน่ใจนะ หึหึหึ... ผมจะออกก็ต่อเมื่ออยากออกเท่านั้น ออกแต่ละครั้งมันต้องคุ้ม”“ออก... คุณหมายความว่ายังไง ฉันบอกให้คุณออกไปจากตัวฉัน ไม่ใช่...”ดวงตาคมเข้มสื่อความหมายแตกต่างกันทำให้คาลิโอน่าอยากจะกรีดร้องซ้ำๆ เพราะเขากำลังสื่อคำนั้นผ่านตัวตนที่ขยับทักทายอยู่ภายในโพรงดอกไม้“ไม่ใช่ออกในร่างกายของคุณใช่มั้ย”“อื้อ... อย่านะ ออกไปจากตัวฉัน...”เสียงหวานเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ฝ่ามือที่ดันแผงอกกว้างอ่อนแรงในทันที เมื่อความแข็งขืนที่ค้างคาอยู่ภายในพยายามแสดงตัวตนชัดเจนมากขึ้น และความอึดอัดคับแน่นที่ค่อยๆ ทวีเพิ่มขึ้นทำให้เธอต้องตะครุบริมฝีปากตัวเองเอาไว้ก่อนที่จะปล่อยให้เสียงแห่งความน่าละอายใจเล็ดลอดออกมา ทั้งที่เธอคงหมดความลับใดๆ กับเขาแล้ว“อย่านะ... ได้โปรด... ฉัน... ฉันยังเจ็บ...”
Ler mais