บททั้งหมดของ สิงห์เสน่หา: บทที่ 11 - บทที่ 20

เมื่อมุ่ยให้ข้อมูลของคุณหญิงขวัญชีวา สีหราชก็เริ่มแผน ‘ล่อสิงห์สาวเข้าถ้ำ’ ในทันที เวลาที่มีจำกัดทำให้เขาต้องวางแผนอย่างแยบยลที่สุด งานนี้จะพลาดไม่ได้เพราะหากพลาด เขามั่นใจว่าตัวเองต้องบุกไปฉุดคาลิโอน่าจากตรงไหนก็ได้ที่มีโอกาสแน่ๆ ความทรมานที่เขาได้รับไม่ธรรมดา คาลิโอน่ากำลังทำให้เขา ‘คลั่ง’ เพราะปรารถนาความสวยงามอย่างระงับไม่อยู่ และเพียงแค่คิด เขาก็ต้องทนทรมานกับความตื่นตัวที่เกิดได้โดยไม่เลือกเวลาอีกครั้ง หรือนี่จะเป็นสัญชาตญาณในการเรียกหาคู่ของ... สิงห์ระยะเวลา 1 สัปดาห์ที่คุณหญิงจะพาหลานสาวมาพักที่รีสอร์ทสุดหรูที่เพิ่งก่อสร้างเสร็จ เขาจะต้องใช้ทุกวิธีที่จะทำให้คุณหญิงแยกกับหลานสาวให้ได้ และทางเดียวที่จะแยกได้สำเร็จก็คงไม่พ้นเรื่องเสี่ยงคุกเสี่ยงตะราง ในเมื่อคุณหญิงโปรดปรานเกมการเล่นของคาสิโนเป็นพิเศษ และกว่า 2 เดือนแล้วที่คุณหญิงต้องหยุดเดินสายเพื่อพาหลานสาวคนสวยที่เพิ่งเรียนจบจากอังกฤษออกงานสังคมไฮโซต่างๆ ทำให้คุณหญิงไม่ได้ปลีกตัวไปไหนเลย ตามนิสัยคนเคยเล่นก็คงใกล้จะลงแดงเต็มที และเขาจะหาสิ่งนั้นมาบริการคุณหญิงถึงที่ “อาภุชงค์คะ ทำไมป่านนี้คุณยายยังไม่กลับมาอีก นี่มันเ

“อยากมองตรงๆ มั้ย ฉันจะได้จอดให้มองจนชุ่มปอด แอบมองอย่างนั้นระวังคอจะเคล็ดเอานะ”เสียงทุ้มที่เอ่ยปนเยาะยิ่งทำให้คาลิโอน่าคอแข็งมากขึ้น ดวงตามองตรงไปข้างหน้า ไม่พูด ไม่ร้องโวยวาย มีสติดีอย่างไม่น่าเชื่อ“ฮึ! คนรวยนี่ก็แปลกเนอะ ตอนแรกคิดว่าจะร้องโวยวายที่โดนปล้นโดนฉุด แต่นี่อะไรนั่ง... นิ่งเป็นเป่าสาก หรือว่าชอบ ใฝ่ฝันมานานแล้วว่าจะได้เจออะไรแบบนี้ นี่เธอ! ว่าไง... หรือว่าคุยกับฉันแล้วดอกพิกุลมันจะร่วง หรืออยากเปลี่ยนจากคุยเป็นร้องคราง”“ไม่นะ!” คาลิโอน่าร้องเสียงหลง ไม่กล้าเงียบไว้ได้อีก เมื่อไอ้โจรทำท่าจะจอดรถข้างทาง“แล้วนี่จะพาฉันไปไหน”“อ้าว! พูดได้แล้วเหรอ คิดว่าจะนิ่งจนน้ำลายบูดเสียอีก”คำถามจากคนสวย แม้จะเรียบแต่ก็รู้ว่าเธอคงพยายามสะกดเก็บอารมณ์กราดเกรี้ยวเต็มที่ คาลิโอน่าเป็นผู้หญิงที่พิเศษมากจริงๆ ไม่เสียแรงที่ลงทุนทำถึงขนาดนี้ แม้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้เธอยังคงสงบอยู่ได้“ฉันต้องรีบเอาเงินไปที่บ่อน นายต้องการเงินเท่าไร นายบอกมา ฉันจะให้เท่าที่นายต้องการ ขอแค่พาฉันไปที่บ่อน เอาเงินไปให้คุณยายก่อนเท่านั้น ท่านต้องใช้เงินด่วน!”คาลิโอน่าพยายามพูดด้วยเหตุผล รู้สึกหงุด

คาลิโอน่าได้ยินที่เขาพูดแต่เธอไม่สนใจอะไรมากกว่าพาตัวเองให้ห่างไกลเขามากที่สุด แม้จะเพียงสุดประตูรถก็ตาม เพราะความหวั่นไหวมันกำลังพุ่งเข้าจู่โจม อาการวูบวาบก่อเกิดไปทั่วทั้งเนื้อตัว ไม่เพียงแค่ใบหน้าแต่เป็นทุกอณูผิวที่รู้สึกได้ถึงความร้อนวูบวาบที่วิ่งพล่านไปทั่ว‘แคท... นี่เธอเป็นอะไร เธอเป็นอะไร อย่าบ้านะ! อย่าคิดอะไรบ้าๆ นะ โอว... ไม่ ทฤษฎีบ้าๆ นั่นใช้ไม่ได้กับเธอนะ แคท!’คาลิโอน่าสั่นสะท้านในหัวอก ทฤษฎีน้ำเน่าที่มีคนพิสูจน์แล้วว่ามันจริงแต่เธอกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อเกินจะบรรยาย ‘ผู้หญิงชอบคนเลว’ ศีรษะส่ายไปมาจะไม่มีวันยอมรับทฤษฎีบ้าๆ นั่นแน่นอน คนอย่างเธอจะมองเพียงคนระดับเดียวกันเท่านั้น ผู้ชายที่สามารถสร้างความพึงพอใจให้ ผู้ชายที่มีเงินบันดาลทุกความสุขให้กับเธอ ไม่ใช่... แบบนี้“ทำไมคุณ มองผมทำไม หรืออยากให้ผมทำแบบเมื่อกี้อีก”“ไม่นะ!”“หึหึ... ไม่ก็นั่งไปเฉยๆ อย่าคิดอะไรกับผมล่ะ แม้มันจะทำใจยากสักหน่อย แต่คุณก็ต้องทำใจนะ เพราะผู้หญิงร้อยทั้งร้อยอยู่ใกล้ผมเมื่อไร เสร็จทุกราย ถ้าคุณยังไม่อยากเป็นหนึ่งในนั้นก็สงบใจไว้ อย่ามองผมบ่อยๆ ไม่งั้นผมก็ไม่รับรองความตื่นตัวของผมเหมือน

“อะ!”คาลิโอน่าสะท้านเฮือกในทันทีที่ปลายลิ้นสากอุ่นแตะสัมผัสที่ยอดอกสีหวานขณะที่ฝ่ามือข้างหนึ่งของเขาช้อนประคองด้านหลัง ส่วนอีกข้างหนึ่งก็กำลังครอบครองเต้าอวบของเธอไว้อย่างเป็นเจ้าของ ดวงตาสวยหวานเบิกกว้างด้วยความตกใจ สติสัมปชัญญะกลับคืนมาเกือบครึ่ง ความกระดากอายพุ่งชนความหฤหรรษ์ครั้งแรกในชีวิต นี่เธอกำลังปล่อยกายและปล่อยใจให้ผู้ชายแปลกหน้าได้เชยชม สิ่งมีค่าที่สุดในชีวิต เธอกำลัง... บ้า!“ไม่นะ... ปล่อยฉัน... ยะ... อย่า... อื้อ...”ความคิดมากมายที่จะต่อต้านแต่ความเป็นจริงทำได้เพียงใช้ฝ่ามือปะป่ายอยู่ข้างลำตัว พยายามผลักดันท่อนแขนใหญ่ให้ขยับออกพร้อมส่งเสียงร้องห้ามสั่นไหว เขาไม่เพียงไม่หยุดแต่กลับลงลิ้นหนักและรัวเร็วราวกับจะสั่งสอนให้เธออยู่นิ่งๆคาลิโอน่าสั่นสะท้านในทุกครั้งที่ปลายลิ้นสัมผัสไปมาก่อนจะห่อกายเหน็บหนาว ส่ายใบหน้าไปมาเมื่อปลายลิ้นนั้นหยุดเคลื่อนไหวแต่ริมฝีปากร้อนๆ กลับครอบครองทับทิมเม็ดสวยพร้อมดูดดึง ไม่ต่างจากเขากำลังกระหายน้ำอย่างหนัก“อื้อ... ไม่นะ ปะ... ปล่อยฉัน... อื้อ... ไม่... ไม่นะ...”ร่างกายร่ำร้องตรงกันข้ามกับหัวใจหรือว่าจะตรงกันนั้นคาลิโอน่าไม่สามารถรู้ได้ รู้

“แคท... จะร้องไห้ไปทำไม คุณ... ยังไม่ได้เสียหายอะไรสักนิด”“อย่ามาเรียกชื่อฉันแบบนั้น ชื่อนั่นไว้สำหรับคนที่คุ้นเคย” น้ำเสียงตวัดตอบแต่ก็ยังไม่กล้าสบสายตา“อ้าว... ก็ผมเห็นคุณคราง... แคทไม่ไหว... แคทไม่ไหว... นั่นไม่ใช่ว่าผมเป็นคนคุ้นเคยแล้วเหรอ”“บ้า! ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้! ออกไปนะ! ออกไป!”คาลิโอน่าตวาดแว้ด พยายามดิ้นรนผลักไสเขาไปให้พ้นตัวมากที่สุด เพราะผู้ชายบ้าคนนี้ทำเสียงกระเส่าแบบนั้นมาล้อเลียนเธอ ความน่าอับอายที่เธอสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง สิ่งที่กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้“อ้าวๆ พอพูดเรื่องจริงก็ทำพาล ผมพูดผิดตรงไหน ใครที่ร้อง... ช่วยแคทด้วย... ช่วยแคทด้วย...”“ไอ้บ้า! นายมันบ้า! ออกไปจากตัวฉัน! ออกไป! นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย นายรังแกฉัน นายก็รู้ นายมัน... นายมันบ้า... ออกไปจากตัวฉันนะ ออกไป... ฮือ...”ฝ่ามือที่ทุบทึ้งไปบนแผงอกแกร่งอ่อนแรงลงกลายเป็นเสียงตัดพ้อและเสียงสะอื้นสลับไปมา เพราะไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่สามารถผลักร่างหนาให้พ้นไปจากกายได้ และยิ่งเธอดิ้นรนก็เป็นเธอเสียอีกที่สั่นสะท้านไปทั้งกาย เพราะอะไรบางอย่างที่แข็งขืนอยู่ตรงนั้นไม่ต่างจากสัญญาณเตือนว่าสิ่งที่พบเจอนี้ยังไม่สิ้น