All Chapters of หลินชิงชิงนางร้ายพลิกชะตา(รัก)ยุค70: Chapter 41 - Chapter 50

ภายในบ้านไม้หลังเล็กๆ ทุกคนกำลังนั่งล้อมวงทานอาหารเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อยหลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทันใดนั้นหลินเจิ้งเทียน ผู้เป็นพ่อ กระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามลูกสาวคนเดียวด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เอ็นดู“ชิงชิง…ลูกคิดยังไงกับพ่อหนุ่มหลี่คนนั้น”หลินชิงชิงถึงกับชะงัก หยุดมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นมาทันที แม้จะพอรู้มาบ้างว่าหลี่เหว่ยจะให้แม่สื่อมาสู่ขอ แต่พอพ่อของเธอเอ่ยถามตรงๆ ความรู้สึกเขินอายก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจนยากจะควบคุม“พี่เหว่ย…ก็เป็นคนดีค่ะ” หลินชิงชิงตอบเสียงเบา พลางแสร้งทำเป็นสงสัย “พ่อถามทำไมเหรอคะ”หลินเจิ้งเทียนมองลูกสาวด้วยสายตาที่อ่านความรู้สึกออก อาการเขินอายของลูกสาวของเขานั้นบ่งบอกชัดเจนว่า เธอคงมีใจให้พ่อหนุ่มยุวชนปัญญาคนนั้นไม่น้อย เขาถอนหายใจเบาๆ อย่างใช้ความคิด“อีกวันสองวันนี้ พ่อหนุ่มหลี่เขาจะให้แม่สื่อมาขอหมั้นหมายกับลูกไว้ก่อน ลูกคิดเรื่องนี้ยังไงบ้างล่ะ”หลินชิงชิงเงยหน้าขึ้นมองบิดา ดวงตาใสแป๋วเป็นประกาย "หมั้นหมายเหรอค

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเสร็จหลินชิงชิงก็ได้ยินแม่ของเธอเอ่ยขึ้น"ชิงชิง วันนี้แม่สื่อหวังจะมาคุยเรื่องหมั้นหมายของลูกกับพ่อหนุ่มหลี่นะ"หลินชิงชิงเมื่อได้ยินในสิ่งที่แม่เอ่ยเธอถึงกับแก้มแดงระเรื่อ "แม่คะ..." เธอรู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก ทันใดนั้น เธอก็เห็นบิดาเดินออกมาจากห้องนอนในชุดกางเกงสแล็คสีน้ำตาล เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ผมเผ้าหวีเรียบร้อย ผิดกับทุกวันที่ท่านมักจะแต่งตัวเรียบง่าย"พ่อคะ วันนี้แต่งตัวหล่อจะไปที่ไหนเหรอ" เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย"วันนี้ผิงผิงแต่งงานนะลูก" หลินเจิ้งเทียนเอ่ยตอบ "พ่อว่าจะไปช่วยเพิ่มสินสอดให้ผิงผิงซะหน่อย""พ่อ" หลินชิงชิงร้องเสียงหลง "พ่อไม่ต้องไปเลยนะ ยัยผิงผิงทำกับหนูจนเกือบตาย พ่ออย่าไปให้เขาดูถูกเลย" ความโกรธแค้นจากเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจเธอหวังจื้อเหยา วางชามลงกับโต๊ะ "ใช่แล้วคุณ  ผิงผิงมันร้ายกาจ อย่าไปยุ่งกับคนบ้านใหญ่ ไหนๆ พวกเราก็แยกตัวออกมาจากตระกูลหลินแล้ว""แต่ผิงผิงก็เป็นหลานของพวกเรา" หลินเจิ้งเทียนพูดเสียงอ่อน"หลานอะไรกัน" หล

เข้าวันรุ่งขึ้น หลินชิงชิงลุกขึ้นจากเตียงด้วยความสดใส วันนี้เธอมีแผนจะนำสมุนไพรที่ตากแห้งไว้ไปขายที่ตลาดมืด ซึ่งเป็นแหล่งค้าขายที่ไม่ถูกกฎหมายแต่เป็นที่นิยมในยุคนี้เนื่องจากสินค้าหายากหลายชนิดสามารถหาได้จากที่นี่"พ่อคะ เดี๋ยววันนี้หนูจะไปตลาดมืดนะคะ หนูจะเอาสมุนไพรตากแห้งที่เก็บมาขายค่ะ" หลินชิงชิงเอ่ยกับหลินเจิ้งเทียนผู้เป็นพ่อขณะนั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับครอบครัวหลินเจิ้งเทียนมองลูกสาวด้วยแววตาเป็นกังวล "ลูกก็ระวังตัวด้วยนะ พ่อกลัวจะเกิดเรื่องเหมือนครั้งที่แล้วอีก ถึงแม้พวกอันธพาลจะโดนจับไปแล้ว แต่ว่าตอนนี้ทางตำรวจยังหาคนบงการเรื่องนี้ไม่ได้เลย ไหนจะฆาตกรที่ฆ่าคนแปลกหน้าทั้งสองคนอีก""พ่อไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ฉันไปกับพี่เหว่ย" หลินชิงชิงยิ้มหวานให้บิดาเพื่อคลายความกังวลก่อนจะหันไปหา น้องชายคนเล็ก "เสี่ยวหลง เดี๋ยวตอนเย็นๆ พี่สาวจะซื้อของอร่อยๆ มาฝากนะ"หลินเสี่ยวหลงดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อได้ยินพี่สาวพูดถึงของอร่อย "จริงเหรอครับพี่"หลินชิงชิงยิ้มพลางพยักหน้า "จริงสิ พี่สัญญา"หลินเจิ้งเทียนมองลูกๆ ทั้งสองด้วยความรักใคร่ แม้จะยั

ทันใดนั้นหลี่เหว่ยก็เอาตัวมาบังหลินชิงชิงเอาไว้ก่อนจะตะโกนใส่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า "หวังอ้ายหลิน..อย่าทำอย่างนั้นเธอไม่กลัวติดคุกบ้างหรืออย่างไร"หวังอ้ายหลินแสยะยิ้มอย่างเย็นชา "พี่เหว่ย...หลีกไป ฉันไม่สนใจเรื่องติดคุกหรอก แค่ได้ฆ่านังหลินชิงชิงฉันก็พอใจแล้ว" เสียงตวาดของหล่อนดังก้องไปทั่วบริเวณ ปืนพกในมือสั่นเทิ้มด้วยโทสะ"หวังอ้ายหลิน ใจเย็นๆ ก่อน อย่าทำอะไรบ้าๆ " หลี่เหว่ยพยายามเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่ดูเหมือนคำพูดของเขาจะไร้ความหมาย หวังอ้ายหลินในตอนนี้ถูกความแค้นครอบงำจนหมดสิ้น"ไม่" หวังอ้ายหลินตัดบทเสียงดังลั่น "ฉันจะฆ่ามัน ฉันจะฆ่ามัน" เธอตะโกนซ้ำๆ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลอาบแก้มหลินชิงชิงมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะหยัน "คิดจะยิงฉันเหรอ? หึ ก็ลองดูสิ" เธอเอ่ยท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว ก้าวเท้าเข้าหาหวังอ้ายหลินช้าๆ "คิดว่าปืนกระบอกเล็กๆ นั่นจะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ? ""อย่านะ" หลี่เหว่ยพุ่งตัวเข้าขวางหลินชิงชิงเอาไว้อีกครั้ง "ชิงชิง อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้เลย""หลีกไป" เธอหันปากกระบอกปืนไปทางหลินชิงชิงอีก

เมื่อหลินชิงชิงออกมาจากสถานีตำรวจ เธอเอ่ยกับคนรัก"พี่เหว่ยคะ เดี๋ยวฉันขอแวะซื้อขนมไปฝากทุกคนในบ้านก่อนนะคะ"หลี่เหว่ยพยักหน้ารับ "ได้สิ" เขาพาหญิงสาวเดินเลียบถนนไปตามทางเท้าแคบๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงแผงลอยที่ตั้งเรียงราย ขายของสารพัดอย่างตั้งแต่ของใช้ประจำวัน เสื้อผ้า ไปจนถึงอาหารนานาชนิด เสียงพ่อค้าแม่ค้าโหวกเหวกเรียกลูกค้าดังแข่งกันไปหมด"พี่เหว่ยคะ..ฉันว่าจะซื้อขนมไข่เต่า ของโปรดแม่ของฉันค่ะ" หลินชิงชิงชี้นิ้วไปที่ร้านขนมโบราณเจ้าหนึ่ง ควันสีขาวลอยกรุ่นจากเตาถ่าน ส่งกลิ่นหอมหวานของขนมอบอวลไปทั่วคนร่างสูงพยักหน้าเห็นด้วย "โอเค งั้นเอาขนมไข่เต่าสี่ห่อ แล้วก็..." เขามองไปรอบๆ "เอาขนมเปี๊ยะไส้ถั่วอีก3 กล่องแล้วกัน"เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ทำท่าจะควักเงินจ่าย แต่หลินชิงชิงรีบคว้าแขนเขาไว้"พี่เหว่ยคะ วันนี้ฉันทำการค้าได้เงินมาเยอะ เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงเองค่ะ" หลินชิงชิงกล่าวอย่างใจป้ำ ดวงตากลมโตเป็นประกายหลี่เหว่ยยิ้มให้อย่างเอ็นดู "เก่งมาก รู้จักทำมาหากินแล้ว" เขาเอ่ยชม "แต่พี่เลี้ยงเองดีกว่า น้องชิงชิงเก็บเงินไว้เถอะค