บททั้งหมดของ The Billionaire's Sweet Psycho: บทที่ 381 - บทที่ 390

Simula kasi magkaisip ako, at sa mga alaala ko noong bata ako, kahit kailan hindi naging mabait sa akin si Mommy. Puro yaya lang ang kasama ko noon, I have no memories of her being there while I was growing up. Her voice wasn't even something I always heard when I tried to fall asleep; madalas kong

"C-Catalina, anak," pagkatawag sa akin ni dad ay napaiyak akong lalo."Bakit? Bakit ninyo itinago sa akin 'to? B-Bakit ninyo hinayaan na mabuhay ako araw-araw sa kasinungalingan?! Bakit?! B-Bakit?!""Catalina..." Luther was kissing my head. Pinakakalma niya ako. Umikot na rin si Tita Cynthia para al

Thria... m-my mother's name.Pero sa bahay ampunan?Napatingin ako sandali kay Luther Rico, because he too, went to the orphanage. Sandali lang akong napatingin sa kaniya at ibinalik ko rin ang atensyon ko kay mommy."Hindi ko alam ang kwento ng totoong pangyayari noon sa amin ng kakambal, Therese.

"Nangako ako kay Thria na babalikan ko siya na palagi ko siyang dadalawin. Susulat rin ako madalas sa kaniya. Iyak lang siya non ng iyak habang yakap ako ng mahigpit. I n-never heard anything from her aside from, 'Babalik ka, ha?' 'Mag-iingat ka, Thessa... mahal na mahal kita.' sa isip ko non, ayoko

"Thria told me that she met her man at the orphanage, a-anak ng isa sa mga sponsor ng bahay ampunan. At nakilala niya ito nang sampung taong gulang pa lang siya. Madalas na rin silang nagpapalitan ng sulat simula noon. I was so happy for her, kinikilig ako sa mga kwento niya pero hindi niya pinapang