อ้วกกก!!พลพลรีบวางจานผัดไทยลงทันทีแล้ววิ่งตามน้ำหวานไป เสียงอาเจียนดังออกมาจากห้องน้ำหญิงที่น้ำหวานวิ่งหายเข้าไป พลพลมองซ้ายขวาเมื่อพบว่าหน้าห้องน้ำนี้ยังไม่มีผู้คนผ่านมา เขาจึงเข้าไปอ้วกกก!! แหวะเสียงอาเจียนยังดังออกมาจากปากเรียวเล็กที่ก้มลงตัวลงอยู่บริเวณโถชักโครก“มาฉันลูบหลังให้ อ้วกออกมาให้หมด” ว่าแล้วก็ใช้มือลูบไปบนแผ่นหลังน้ำหวานช่วยให้อ้วกเอาอาหารออกจากจนท้องโล่ง พร้อมกับรู้สึกแสบในลำคอ เหนื่อยจนน้ำตาซึมออกมาจากหางตา เมื่อเริ่มดีขึ้นจึงยกมือให้พลพลหยุดลูบหลังเธอ ก้าวออกมา ยืนนิ่งหน้ากระจกสักพัก แล้วจึงเปิดน้ำล้างกลั้วปากตนเอง“แสบคอไปหมดเลยพล” หันไปมองหน้าพลพลแล้วใช้มือข้างหนึ่งเกาะแขนพลพลเอาไว้ เพราะรู้สึกมึนหัวราวกับเล่นเครื่องเล่นสักอย่างอยู่ รอบข้างโคลงเคลงไปมาจนยืนไม่ไหว“อ้าวๆๆ” น้ำหวานที่รู้สึกมึนหัวซวนเซจะล้มอีกครั้งจนพลพลยึดร่างไว้แน่น“หวานแกเดินไหวไหม ฉันจะพากลับไปที่โต๊ะเดี๋ยวหาน้ำหวานให้กิน”“อืม ไหว” พลพลจึงพยุงน้ำหวานกลับไปที่โต๊ะเดิม น้ำผึ้งมะนาวเย็นๆถูกเสิร์ฟให้น้ำหวานหนึ่งแก้ว ช่วยให้มีแรงขึ้นเยอะ“แกมองหน้าฉันทำไม พล”“ประจำเดือนแกมาหรือเปล่า ไปซื้อที่ตรว
Baca selengkapnya
