เสียงใสร้องเรียก เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยกาแฟที่ถืออยู่ในมือ เอามาวางไว้ตรงหน้าของลุงเมฆอย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกวันที่เคยดูแลเจ้าของไร่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง“ขอบใจจ้ะ… ”เมฆหันมามองสบตาสาวน้อย ส่งยิ้มหวานเชื่อมก่อนจะยกแก้วกาแฟดำขึ้นมาดื่ม “เดือนนึงแล้วสินะที่หนูมาอยู่ที่นี่… คิดถึงบ้านบ้างหรือเปล่า ถ้าวันไหนอยากกลับไปเยี่ยมบ้านก็บอกนะเดี๋ยวลุงจะพาไป… ”เมฆกล่าวแล้วหันไปยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอีกครั้ง ประกายความสุขพราวพร่างอยู่ในดวงตา“ขอบคุณค่ะลุงเมฆ… แต่หนูยังไม่อยากกลับไปบ้านค่ะ… ”ข้าวหอมตอบ แม้ไม่ได้เจอแม่ชบาแต่หล่อนก็โทรหากันทุกวัน“จ้ะ… ไม่เป็นไร ที่ถามก็เพราะลุงเห็นว่าหนูอยู่แต่ในไร่มาเป็นเดือนแล้วกลัวจะเบื่อจะเหงา… ”ลุงเมฆมองหน้าสาวน้อย“ถ้ากลัวหนูจะเบื่อลุงเมฆก็พาหนูไปเที่ยวบ้างสิคะ… ”ข้าวหอมทำเสียงอ้อน ทำเอาใจที่เคยแข็งกับทุกสิ่งของผู้เป็นเจ้าของไร่ ตอนนี้อ่อนระทวยราวกับเหล็กที่โดนไฟเผา“ได้จ้ะ… งั้นเสาร์อาทิตย์นี้ลุงจะพาหนูเข้าเมืองดีไหม… เราเปลี่ยนบรรยากาศไปเที่ยวรีสอร์ตดีไหมจ๊ะ… แถวนี้มีรีสอร์ตสวยๆ อยู่หลายที่”“ดีค่ะคุณลุง… ”ข้าวหอมดีใจจนออกนอกหน้า“งั้นเดี๋ยวตอนเย็นๆ รอลุง
อ่านเพิ่มเติม