All Chapters of สามีข้า เป็นหมีแพนด้าผู้คลั่งรัก : Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 . ความลับของแม่ทัพเสิ่น/1เสิ่นมู่ฉือรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขามองไปรอบกายด้วยความแปลกใจ เมื่อพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ตอนที่เขากระโดดตามเจ้าหมีลงมา แสงจ้านั้นทำให้เขาหมดสติไป คิดว่าตัวเองคงตกเขากระแทกพื้นตายไปแล้วแน่นอน "นี่ข้ายังไม่ตายหรือ แล้วข้าอยู่ที่ใดกัน"เขาขยับลุกจากเตียง ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกวิงเวียนขึ้นมา ทรุดตัวลงกับพื้นอีกครั้ง แล้วก็เห็นร่างอ้วนกลมคุ้นตาของหลิวชิวเยว่เข้ามาประคองเขาเอาไว้"ท่านพี่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"หลังจากหลิวชิวเยว่คารวะหลิวเฝิ่นเป็นอาจารย์แล้ว นางก็ตามผู้เป็นอาจารย์ไปสำรวจรอบๆ ถ้ำ หลิวเฝิ่นได้มอบตำราการหมักสุราให้นางไปศึกษา จากนั้นก็ปล่อยให้นางกลับมาดูแลเสิ่นมู่ฉือ นางกลับมาถึงก็พบว่าเขาฟื้นขึ้นมาพอดี"ฮูหยิน นี่เจ้าปลอดภัยดี แล้วเจ้าหมีตัวนั้นล่ะ ที่นี่คือที่ใดกัน เหตุใดเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้"เสิ่นมู่ฉือยิงคำถามเป็นชุดราวกับยิงลูกธนู "ที่นี่คือถ้ำใต้ผาที่เราตกลงมา ท่านผู้อาวุโสเจ้าของถ้ำได้ช่วยเราทั้งสองเอาไว้ ท่านพี่ขึ้นไปนอนพักผ่อนเสียก่อน เดี๋ยวข้าจะนำยามาให้ท่านดื่ม"หลิวชิวเยว่ประคองเสิ่นมู่ฉือไปนอนบนเตียงอีกครั้ง นางยังไม่ได้เ

ตอนที่ 24. ศิษย์พี่หมีเสี่ยวเฮย/1คำกล่าวว่าเป็นอาจารย์ดุจบิดา เช่นนั้นแล้วเป็นศิษย์ร่วมสำนักก็คงเหมือนเป็นพี่น้องคลานตามกันมา ศิษย์พี่หมีเสี่ยวเฮยก็คิดเช่นนั้น เดิมทีเสี่ยวเฮยถูกหลิวเฝิ่นเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เล็ก ทั้งสองอยู่ร่วมกันในถ้ำแห่งนี้ด้วยความเงียบเหงา หลิวเฝิ่นจึงคลายเหงาด้วยการสอนให้เสี่ยวเฮยช่วยงานเขา รวมถึงสอนให้มันเรียนรู้สิ่งต่างๆ จนมันมีความสามารถไม่ต่างจากมนุษย์คนหนึ่ง ดังนั้นเมื่อเขารับหลิวชิวเยว่เป็นศิษย์ จึงต้องนับเจ้าเสี่ยวเฮยเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของนาง"ศิษย์พี่ ท่านอยู่กับอาจารย์มานานแล้วหรือ"หลิวชิวเยว่เอ่ยถามศิษย์พี่หมี ขณะเดินตามอีกฝ่ายไปสำรวจบริเวณด้านหลังถ้ำ ท่านอาจารย์พานางเดินไปสำรวจถ้ำด้านในแล้วเหลือเพียงด้านหลังถ้ำที่นางยังไม่เคยไป ศิษย์พี่หมีจึงพานางไปดูรอบๆ"ข้าจำความได้ก็อยู่ข้างกายท่านอาจารย์มาโดยตลอด ท่านอาจารย์เคยเล่าให้ข้าฟังว่า ท่านแม่ของข้า ถูกเจ้าเสือใหญ่บนภูเขาฆ่าตาย โชคดีข้ารอดชีวิตมาได้ท่านอาจารย์จึงรับข้ามาดูแล เฮ้อ เจ้าเสือตัวนั้น มันดุร้ายมาก ข้าคิดหาโอกาสสังหารมันเพื่อแก้แค้นให้ท่านแม่ของข้า แต่ข้าก็ไม่กล้าลงมือสักที"ศิษย์พี่หมี เล่าเรื่องรา

ตอนที่26 . ใต้เงาจันทร์/1เมื่อดวงตะวันลับขอบฟ้า ความมืดมาเยือนในช่วงแห่งรัตติกาล ดวงจันทร์กลมโตเคลื่อนขึ้นมาอยู่บนท้องฟ้า ทอแสงสว่างนวลอาบไปทั่วขุนเขาสาดทอลงมาเหนือน้ำพุเยว่จินหลิวเฝิ่นเดินนำเสิ่นมู่ฉือมายังด้านหลังถ้ำ ก่อนออกจากถ้ำได้กำชับหลิวชิวเยว่ว่า"เจ้านอนพักผ่อนอยู่ภายในห้อง คืนนี้ข้าจะช่วยรักษาอาการป่วยของสามีเจ้า อย่าได้ไปยุ่มย่ามใกล้น้ำพุเยว่จินเด็ดขาด""เจ้าค่ะท่านอาจารย์"หลิวชิงเยว่รับคำอาจารย์ แล้วหันไปอวยพรให้สามีว่า"ท่านพี่ขอให้ท่านหายในเร็ววันนะเจ้าคะ สู้ๆ"นางกำหมัดชูขึ้นให้กำลังใจเขา อีกฝ่ายมองท่าทางของนางแล้วพยักหน้ารับ "เจ้านอนให้สบาย ไม่ต้องห่วงข้า"ทั้งสองเดินออกไปแล้ว ปล่อยให้หลิวชิวเยว่นอนจ้องเพดานถ้ำเพียงลำพัง นางลองนับหินงอกหินย้อยร่องหลืบภายในถ้ำจนหมด ก็ยังนอนไม่หลับ "ข้าต้องระงับความสอดรู้สอดเห็นให้ได้ จะสนใจใคร่รู้เรื่องของชาวบ้านไปทำไมกัน"นางพยายามหักห้ามความอยากรู้ของตัวเอง ร่างกลมพลิกตัวนอนตะแคงซ้ายก็แล้ว ขยับเปลี่ยนท่ามานอนตะแคงขวาก็ยังข่มตานอนไม่หลับ สุดท้ายต้องลุกขึ้นมานั่ง "แต่ท่านพี่เป็นสามีของข้า ไม่นับว่าเป็นคนอื่น ข้าก็เป็นศิษย์ของท่านอ

ตอนที่ 28. สามีข้าเป็นหมีแพนด้าคลั่งรัก/1ราตรีนี้ช่างยาวนาน ดวงจันทร์กลมโตสาดแสงลงมาอาบผืนโลก ท่านอาจารย์และแม่ทัพใหญ่แห่งชิงเป่ยได้กลายร่างเป็นหมีแพนด้าตัวใหญ่สองตัว ต่อหน้าหลิวชิวเยว่ "เสี่ยวเยว่ เหตุใดเจ้าไม่อยู่ในห้อง รู้หรือไม่ว่าไม่ควรมาที่นี่"อาจารย์แพนด้ายืนเท้าเอวอบรมศิษย์ ใบหน้ากลมแม้พยายามทำสีหน้าให้เคร่งเครียดเท่าใด ก็ดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด"ข้าขออภัยด้วยท่านอาจารย์ ข้าแค่เพียง อยากจะรู้ ว่าพวกท่านมาทำอะไรกัน ถึงได้ห้ามข้าออกมา ไม่คิดว่าพวกท่านสามารถกลายร่างได้"หลิวชิวเยว่มองดูอาจารย์หมีแพนด้า แล้วทอดสายตาไปยังน้ำพุ ก็ยิ่งห้ามริมฝีปากตัวเองให้แย้มกว้างขึ้นไม่ได้ เมื่อเห็นร่างตุ้ยนุ้ยของท่านแม่ทัพเสิ่นในร่างหมีแพนด้า กำลังใช้อุ้งเท้าวักน้ำมาดื่ม ท่านพี่ น้ำตรงนั้นรสชาติอาจจะเค็มๆ สักนิดนะเจ้าคะ นางนึกถึงตอนตัวเองวักน้ำจากแอ่งใต้น้ำพุมาดื่มแล้ว ก็รู้สึกผะอืดผะอมขึ้นมา "นี่เป็นความลับของพวกเราเผ่าจินสวง คนที่มีสายเลือดเผ่าจินสวงจะกลายร่างเป็นหมี ในตอนจันทร์เต็มดวง ที่ข้าห้ามเจ้ามิใช่ว่าเรื่องนี้เท่านั้น แต่หลังจากกลายร่างแล้ว จะควบคุมตัวเองไม่ได้"หลิวเฝิ่นเอ่ยความลับอี

ตอนที่ 30. อุ่นเตียงสามวันสามคืน มิเลิกรา/1แม่ทัพใหญ่แห่งชิงเป่ยวิ่งหนีฮูหยินไปจนมุมใต้แอ่งน้ำพุเยว่จิน "ฮูหยิน เจ้าเป็นอะไรไป เหตุใดถึงวิ่งไล่ล่าข้าเช่นนี้"เสิ่นมู่ฉือหอบหายใจแรง ปกติเขาแข็งแรง มีวรยุทธสูง มิใช่คนเหนื่อยง่าย แต่คราวนี้แค่วิ่งหนีภรรยา แต่ทำไมรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว หอบหายใจแทบไม่ทัน ในกายเหมือนมีอะไรกำลังปั่นป่วนอยู่ "แล้วเหตุใดท่านพี่ ต้องวิ่งหนีข้าด้วย"หลิวชิวเยว่เอ่ยเสียงหอบ นางจ้องมองร่างกำยำน่าหม่ำของสามีด้วยอาการน้ำลายสอ เนื้อตัวคันยุบยิบไปหมด ราวกับมีอะไรมารุมกัด ร้อนรุ่มไปทั้งกาย ยิ่งวิ่งออกแรงแบบนี้ก็ยิ่งร้อน เสื้อผ้าเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ "ก็เจ้าทำท่าแปลกๆ เหมือนอยากกัดกินข้า"กัดกินอย่างนั้นหรือ ใช่นางอยากกลืนกินเขาทั้งตัว กินตั้งแต่หัวบนยันหัวล่าง... หลิวชิวเยว่กลืนน้ำลายที่กำลังสอลงคออย่างยากลำบาก สุราวสันต์รัญจวนกำลังทำให้นางปั่นป่วนอีกแล้ว "แล้วท่านพี่ล่ะ ไม่อยากกินข้าบ้างหรือเจ้าคะ"หลิวชิวเยว่เอ่ยเสียงหวาน ความร้อนในกายเพิ่มขึ้นจนนางทนไม่ไหวแล้ว ขยับเข้ามาใกล้เสิ่นมู่ฉือทีละนิดๆ "หากเจ้าร้อนก็... ก็อาบน้ำเลยสิ"เสิ่นมู่ฉือตัดสินใจ กระชากร่างเ