บททั้งหมดของ เป็นของคุณโดยสมัครใจ: บทที่ 31 - บทที่ 40

บริเวณพิธีมีเวทีเตี้ยยกลอยพื้นไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร ด้านหลังมีฉากไม้ที่พันด้วยเถาของต้นและผลองุ่นเจ้าบ่าวอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวล้วน สวมกางเกงยีนสีดำและเจ้าสาวอยู่ในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวนวล“อาธรรศคิดเองหมดเลยเหรอคะ” ไม่คิดเลยว่าธรรศจะเลือกเอาต้นองุ่นกับผลของมันใช้ประดับงานแต่ง เดิมทีคิดว่าเขาคงจ้างออแกไนซ์มาจัดตกแต่งให้แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิดไว้ ธรรศทำเองทั้งหมดโดยได้แรงซัปพอร์ตจากลูกน้องเป็นการประดับประดาที่ไม่ได้สวยงามมากมาย แต่มันมีความหมายและแฝงไปด้วยความอบอุ่น แสดงถึงความอ่อนโยนและใส่ใจของเจ้าบ่าว“ครับ หนูม่านชอบไหม”“ชอบมากค่ะ ไอเดียดีมากค่ะ”“เจ้าของไร่องุ่นแต่งงานทั้งที ก็ต้องใช้ของในไร่ให้เป็นประโยชน์หน่อย เสร็จงาน ผลองุ่นพวกนั้นก็เอาไปกินต่อได้” ธรรศแย้มยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ ผลองุ่นที่เด็ดเอามาประดับอยู่ในงาน ล้วนเป็นผลผลิตจากไร่จบงานแล้วก็ยังเอากลับไปทำไวน์ได้ ไม่ได้คิดจะเอาทิ้งให้เสียของ“เหมือนไม่ได้ควักเงินเลยนะคะ”“ก็หนูม่านบอกอาว่าไม่อยากจัดงานให้สิ้นเปลือง อาก็พยายามที่จะเซฟงบที่สุด แต่ก็มีจ่ายไปบ้างหรอกนะ”ที่ต้องควักเงินจ่ายก็พวกอาหาร ไหนจะดอกไม้ที่ซื้อมาประ

ริมฝีปากหยักแย้มยิ้ม เมื่อคนใต้ร่างพยักหน้า กายหนายัดตัวขึ้นอีกเล็กน้อย จับที่ตัวตนรูดขึ้นลง เปิดส่วนปลายหัวที่ฉ่ำเยิ้มให้คนที่กำลังอยากรู้อยากเห็นได้มองอย่างเต็มสองตา“ตรงนี้จะทำให้อาเสียวมาก”กดปลายนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ลงบนปลายหัวแฉกเพื่อบอกเคล็ดลับมัดใจชายให้มือใหม่รู้“ค่อย ๆอมจากหัวลงไป ดูดและเลียมันเหมือนหนูม่านกินไอติม”ม่านมุกลุกขึ้นนั่ง มองเจ้านั่นของธรรศด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำ ธรรศยังกล้าใช้ปากกับตรงนั้นของเธอแล้วทำไมต้องกลัวเซ็กส์เป็นเรื่องของคนสองคนในเมื่อต่างคนต่างยินยอมพร้อมใจให้มันเกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องที่ต้องอายและตอนนี้ เธอกับธรรศก็แต่งงานเป็นผัวเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วม่านมุกสูดหายใจเข้าลึกยาว พร้อมที่จะลงสนามสู้ศึก มือขาวเล็กจับที่ท่อนเอ็นร้อนแล้วกำจนรอบกำแน่นขึ้นแค่เพียงอุ้งมือนุ่มนิ่มสัมผัส ธรรศก็ระบายความกระสันซ่านผ่านลมปากที่ร้อนผะผ่าวกายบางโน้มตัวลง ยื่นใบหน้าเข้าหา แนบท้องนิ้วหัวแม่มือลงกับส่วนปลายหัว หมุนวนไปมาเล่นกับน้ำเยิ้มสีขุ่น ธรรศแขม่วหน้าท้องจนกล้ามท้องขึ้นลอนชัดยิ่งขึ้นม่านมุกจะรู้ไหมว่าการทำแบบนั้น ยิ่งทำให้เขาอยาก ความอยากไต่ระดับมากขึ้นเรื่อย

“จะมาทำไมไม่โทร.บอกลุงล่ะครับนายหญิง ลุงจะได้ขับรถไปรับ” ลุงสุขทิ้งงานที่ทำอยู่เดินมาหานายหญิงแล้วถามด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล“ม่านอยากเดินมาเองค่ะ ไม่ไกลด้วย”เพราะรู้ว่าธรรศมีงานต้องรับผิดชอบ ม่านมุกก็เลยตั้งใจว่าจะมาช่วยคนงานเก็บกวาดพื้นที่ที่ใช้เป็นที่จัดงานแต่ง แต่พอมาถึงทุกอย่างก็ถูกเก็บกวาดจนเรียบร้อยเหลือแค่ต้นองุ่นที่ยังไม่ได้ย้ายไปปลูกที่ไร่“นายหญิงจะเอาอะไรบอกลุงนะครับ นายธรรศสั่งไว้ว่าให้ลุงดูแลนายหญิง”“ขอบคุณค่ะ ทำไมเก็บของเสร็จเร็วจังเลยค่ะ ม่านเลยไม่ได้ช่วยเลย”“คนงานเยอะครับ ช่วยกันแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว”ธรรศสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าเช้านี้ต้องเข้าไปทำธุระในเมือง ให้เขาพาคนงานมาช่วยกันเก็บกวาดเคลียร์พื้นที่ให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม แสงพระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้น พวกคนงานก็พากันมาจัดการจนเสร็จในเวลาไม่ถึงชั่วโมง“แล้วต้นองุ่นจะเอาไปปลูกในไร่เหรอคะ”“ครับ นายหญิงอยากเอาไปปลูกตรงไหนไหมครับ”“ม่านขอไปปลูกที่ข้างบ้านได้ไหมคะ”นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ม่านมุกก็บอกลุงสุข อยู่ ๆก็อยากเอาต้นองุ่นที่ถูกใช้ในงานแต่งทุกต้นไปปลูกที่บ้าน เธออยากดูแลมันให้สมกับที่ธรรศเลือกที่จะให้ต้นองุ่นพวกน

“ไม่รู้ว่ามันจะรอดรึเปล่านะ”“ม่านไม่รู้วิธีดูแล อาธรรศสอนม่านด้วยนะคะ”“ได้สิ เดี๋ยวอาช่วยหนูม่านดูแลพวกมันเอง”ธรรศพูดแบบไม่คิดอะไรมาก น้ำเสียงของเขาฟังดูธรรมดา แต่ไม่พอที่จะช่วยกลบความรู้สึกที่อัดแน่นในใจของม่านมุกได้“ประชุมเป็นยังไงบ้างคะ” กลัวที่จะถามเอาความจริงจากธรรศ ม่านมุกจึงเลือกที่จะคุยเรื่องอย่างอื่นก่อน“ไม่มีอะไรมาก แค่ประชุมเรื่องกำหนดงานและข้อกำหนดในการเข้าร่วมประมูลประกวดราคาไวน์น่ะ” ยกมือลูบที่เส้นผมของเมีย ทำไมวันนี้รู้สึกว่าแววตาของเมียไม่สดใสกว่าทุกวัน “หนูม่านรู้ไหมไวน์ของไร่เรา ชนะประกวดราคาทุกปีเลยนะ ช่วงนี้อาต้องเข้าไปที่โรงบ่มบ่อยหน่อย ถ้าหนูม่านไม่อยากไปกับอาก็รออาอยู่ที่บ้านนะ”“ค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางพยายามหลบสายตาของธรรศ รู้ดีว่าหากสบตากับเขา ความรู้สึกสงสัยทั้งหมดอาจจะทะลักออกมาจนควบคุมไม่ได้ม่านมุกลอบมองธรรศจากหางตา เขาที่กำลังพูดคุยถึงเรื่องที่ไปเข้าร่วมประชุมวันนี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ แต่การที่ธรรศทำเหมือนไม่มีอะไรปิดบังเหมือนเข็มที่แทงลงกลางใจของเธอทีละนิด ม่านมุกกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลบความกดดันที่ค่อย ๆเพิ่มขึ้น แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ปล่อยผ่

“อาไม่เคยคิดร้ายกับครอบครัวหนูม่าน แต่ถ้าหนูม่านคิดว่าอาเป็นคนเลว อาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้หนูม่านเชื่อว่าที่อาทำไปทั้งหมดอารักหนูม่านจริง ๆ”ธรรศลงไปจากบ้านด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เขาไม่ควรเป็นแบบนี้ เขาควรที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ม่านมุกรู้อย่างแจ่มแจ้ง แต่ไม่รู้ว่าทำไม แค่เห็นแววตาที่แสดงออกว่าผิดหวังและน้ำเสียงเย้ยหยันเหยียดหยามของอีกฝ่ายเขากลับไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้นความน้อยใจถาโถมจนอยากพาตัวเองไปที่ไหนสักแห่ง ไปให้พ้นหน้าของม่านมุกคำพูดของธรรศยังคงดังสะท้อนอยู่ในห้องรับแขกที่เงียบงัน ม่านมุกนั่งนิ่งเหมือนคนที่หัวใจแตกสลาย ดวงตาเหม่อลอยมองไปยังความว่างเปล่าตรงหน้าความเงียบเข้าครอบงำราวกับโลกกำลังหยุดหมุน มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่ดังแผ่วเบาย้ำเตือนว่าเวลาไม่ได้หยุดรอ มีแต่จะเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวภายในใจวุ่นวายเหมือนพายุที่กำลังโหมกระหน่ำ แม้ธรรศออกไปจากบ้านแล้วแต่คำพูดของเขายังดังก้องอยู่ในหู ทุกประโยค ทุกน้ำเสียงสะท้อนให้เห็นถึงความผิดหวังและเจ็บปวดของเขาเธอควรจะเชื่อเขาหรือเปล่า ?หรือเขาเพียงแค่พูดเพื่อปกป้องตัวเอง ?ม่านมุกยกมือขึ้นกุมขมับ ความรู้สึกตอนนี้สับ