Lahat ng Kabanata ng เด็กดื้อของคุณป๋า Nc20+: Kabanata 111 - Kabanata 120

ฉันไปรอคุณป๋าที่บริษัทเพราะคุณป๋าให้ฉันกลับไปบ้านพร้อมกัน แต่ไม่นานคุณป๋าก็โทรมาบอกว่าให้ฉันกลับไปที่บ้านก่อนโดยให้ลูกน้องคนสนิทมาส่งฉัน ส่วนตัวคุณป๋าเองติดธุระ คงจะได้กลับดึกๆ มาถึงบ้านว่างๆ ไม่รู้จะทำอะไรฉันเลยพับเสื้อผ้าและพวกของใช้ที่จำเป็นแพ๊คกระเป๋า เพราะต้องย้ายไปอยู่คอนโดที่กรุงเทพเลยต้องเ

ฉันค่อนข้างงุนงงในสิ่งที่คุณป๋าบอกว่า ‘จะไม่มีงานหมั้น’ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ดีและฉันก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรต่อ “ยิ้มอะไร” คุณป๋าถามเสียงเข้ม ฉันแทบหุบยิ้มไม่ทันเมื่อได้ยินเสียงของคุณป๋าท้วง “ปะ เปล่าค่ะ” “เมื่อคืน...หลับสบายดีมั้ย ?” คำถามของคุณป๋ามันทำให้ใจดวงน้อยของฉันมันเต้นรัว ใบหน้าเห่อร้อ

ฉันหมุนตัวไปมองคุณป๋า ใบหน้าตอนนี้มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะกลัวถูกจับได้ว่าโกหก “มะ ไม่ได้นะคะ คุณป๋าไปไม่ได้” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ พอคุณป๋าเห็นว่าฉันรีบปฏิเสธมันยิ่งทำให้คุณป๋ามองฉันแบบจับผิดมากกว่าเดิม “ทำไมฉันถึงไปด้วยไม่ได้” คุณป๋าถามพร้อมกับขมวดคิ้วเป็นปมยุ่งเหยิง “อะ

ในตอนนี้สีหน้าและท่าทางของคุณป๋าน่ากลัวมาก ฉันไม่เคยเห็นคุณป๋าเป็นแบบนี้ นี่คือครั้งแรกมันทำให้ฉันกลัวจนตัวสั่น ฉันลุกขึ้นแล้วถอยหนีไปอยู่ตรงขอบเตียง ในขณะที่คุณป๋ากำลังปลดกระดุมเสื้อลงทีละเม็ด ๆ “คะ คุณป๋าจะทำอะไรคะ” ฉันถามคุณป๋าด้วยน้ำเสียงที่เสียงสั่นระริกๆ “ถ้าอยากรู้ว่าฉันจะทำอะไร ก็อย่าถอ

“อื้ม ถ้าเธอต้องการแบบนั้นฉันก็จะไม่ห้าม ถ้าไม่เจอหน้าฉันแล้วมันทำให้เธอลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้” จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเย็นวูบที่หน้าท้อง เพราะคุณป๋าสอดแขนเข้ามาใต้ผ้าห่มและโอบเอวฉันเอาไว้ ไอร้อนจากลมหายใจของคุณป๋ามันเป่าลดอยู่ตรงต้นคอของฉัน ฉันค่อยๆ ขยับหนีโดยไม่พูดอะไร แต่กลับถูกคุณป๋ากระตุกแขนแล้วฉ