All Chapters of ชาติใหม่ข้าจะไม่หวนคืนชะตาเดิม: Chapter 11 - Chapter 20

"ได้สิ ข้าจะเตรียมตัวไว้" ท่าทางเขาราวกับสุนัขที่กำลังสะบัดหางรัว ๆ แต่พอพ้นหน้านางไปสั่งงานพวกบ่าวก็กลับไปทำหน้าเคร่งขรึมอย่างเดิม สวี่ซือเหยาป้องปากหัวเราะด้วยความเอ็นดูอย่างมีจริต ด้วยการวางตัวที่ถูกพร่ำสอนยังแทรกซึมอยู่ทุกการเคลื่อนไหวทำให้ทุกทวงท่าของนางยังคงความเป็นลูกผู้ดีเอาไว้ เท่าที่นางจำได้ หลังเปลี่ยนคนของตัวเองเข้ามาดูแล ฮูหยินรองก็ไล่น้าชายของนางไปอยู่กระท่อมในป่าชนบท ที่ก็ขนาดไม่เล็กกว้างพอให้อยู่ได้ครอบครัวหนึ่งโดยไม่เบียดเสียดกัน พรุ่งนี้นางคงต้องเตรียมของเยี่ยมไปด้วย ไม่รู้ว่าหากขอร้องให้กลับมาดูแลงานในตระกูลต่อจะยอมใจอ่อนหรือไม่ เพราะตอนที่ฮูหยินรองถือวิสาสะล้ำเส้นนางก็ไม่ได้ออกตัวปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง และทำให้ครอบครัวน้าชายเขาใจนางผิดไปด้วย เมื่อคิดว่าต้องมีของดี ๆ ติดมือไปฝากสวี่ซือเหยาจึงเดินไปสั่งคนครัวให้จัดกระเช้าผลไม้อย่างดีให้นางหนึ่งอันก่อนยามสายพรุ่งนี้"ไปสำนักคุ้มภัยมาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" เมื่อมีเวลาอยู่ร่วมกันสวี่ซือเหยาจึงเอ่ยถามสามีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ผ่านมาเป็นวัน ๆ ตั้งแต่เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง แต่แทบไม่ได้คุยกันเลย แบบนี้ความสัมพันธ์จะ

 เย็นวันนั้นก็มีเกวียนมารับถึงหน้าชานเรือนถึงสองเล่ม ขนของไปรอบเดียวก็หมดแล้ว เพราะเฉินรุ่ยเซียงไม่ได้มีอะไรให้ต้องแบกไปมากนัก บ้านหลังนี้ก็ตั้งใจจะปล่อยเช่าต่อหากหลานสาวจะให้เขาพักด้วย เฉินเมิ่งหยางลูกชายของเขาบึ้งตึงต่อน้องสาวเป็นอย่างมาก อาจเพราะเข้าใจผิดคิดว่านางไล่พวกเขาออกมาเมื่อครั้งก่อน แต่เห็นสวี่ซือเหยาไม่ว่าอะไรเขาก็ปล่อยเลยตามเลย คงต้องใช้เวลากว่าจะเข้ากันได้ เพราะไม่ได้เจอกันมาหลายปี และไม่ได้โตมาด้วยกัน หากเร่งรัดไปเกรงจะห่างเหินยิ่งกว่า หลังเฉินรุ่ยเฉียงมาถึงเขาก็ขอสมุดบัญชีทั้งหมดตั้งแต่ตนถูกไล่ออกมาตรวจสอบใหม่ รวมถึงแบ่งงานให้คนในปกครองเป็นสัดส่วน ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมและขยับขยายค่อยนำมาเบิกจ่ายทีหลัง ซึ่งสวี่ซือเหยาต้องใช้เงินส่วนตัวออกไปก่อน "ข้าจะเข้าเมืองไปดูบรรยากาศเสียหน่อย ท่านน้าต้องการอะไรเพิ่มหรือไม่เจ้าคะ" "วันนี้น้าสะใภ้ตั้งใจจะแสดงฝีมือเองน่ะ ถือว่าฉลองให้เจ้า ไปถามนางดูเองเถิด" "ทราบแล้วเจ้าค่ะ" สวี่ซือเหยาตอบรับน้าชายแล้วก็หันมามองสามีที่ยืนรออยู่เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง พอเห็นนาง

โจวเยี่ยนเฉินกลับมาจากทำงานตอนหัวค่ำพอดี ทำให้นางได้ทานมื้อเย็นพร้อมเขา อีกฝ่ายเนื้อตัวมอมแมมเหมือนลงไปนอนคลุกฝุ่นมาหลายตลบ ตอนแรกเขาตั้งใจจะไปอาบน้ำก่อนมาร่วมโต๊ะ แต่สวี่ซือเหยาไม่ถือ และนี่ก็เลยเวลาอาหารเย็นมาพอสมควรแล้ว หากกินไม่เป็นเวลาอยู่เรื่อย ๆ แบบนี้จะป่วยเอาได้ ข้าทำข้าวกล่องให้เขาไปทำงานด้วยดีหรือไม่นะ? "ฮูหยินคิดอะไรอยู่หรือ?" "เปล่าเจ้าค่ะ แค่สงสัยว่าคืนนี้ข้าควรย้ายไปนอนห้องอื่นดีหรือไม่" "ทะ ทำไมล่ะ? ข้าเผลอทำอะไรไม่ดีไปหรือเปล่า?" ผู้เป็นสามีถามกลับเสียงร้อนรน สวี่ซือเหยามองท่าทางของเขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ "เปล่าเจ้าค่ะ" นางหัวเราะเสียงใสอย่างไม่เก็บอารมณ์ใด ๆ "ข้าแค่กลัวว่าท่านจะนอนตัวเกร็งทั้งคืนอีก แบบนั้นข้าคงเป็นภรรยาที่บกพร่องค่ะ" "ไม่นะ ไม่ใช่ เป็นข้าผิดเอง ข้าขอโทษ" โจวเยี่ยนเฉินหน้าหงอยลงทันตา "เช่นนั้นคืนนี้ก็นอนดี ๆ เถอะนะเจ้าคะ" สวี่ซือเหยารู้ว่าหลังนางหลับลึกไปแล้ว สามีมักจะแอบย่องไปนอนที่ตั่งตัวยาว ซึ่งมันไม่สบายตัวเอาเสียเลย เขาคงนึกถึงและรู้สึกผิดกับคืนแรกของกันและกันอยู่จึงทำเช่นนั้น แต่ตัวนางไม่ได้กังวลอะไรแล้ว อาจเพราะผ่านชีวิตมาถึงสองครั้

"ท่านน้าจะไม่ตีข้าใช่ไหมขอรับ" "ข้าจะตีเจ้าทำไมกัน มาเถอะ ข้าจะอุ้มเจ้าเอง" โจวเจิ้นหรานตาเบิกโพลงรีบโบกมือปฏิเสธ "ตัวข้าสกปรกขอรับ ให้อุ้มไม่ได้ขอรับ" "ไม่เป็นไรหรอก รองเท้าเจ้าก็ไม่มี เดินเท้าเปล่าอย่างนี้มิเจ็บหรือ" นางไม่ฟังคำทัดทาน ถือวิสาสะเดินเข้าไปหาแล้วจับเขาอุ้มขึ้นมาแนบเอวทันทีเด็กชายที่โตพอสมควรทั้งเขินอายทั้งตกใจทำสีหน้าไม่ถูก ได้แต่เอามือปิดหน้าไว้แล้วพูดเสียงอุบอิบอยู่คนเดียว สวี่ซือเหยาหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู ในชีวิตที่แล้วนั้นนางแทบไม่มีโอกาสได้แสดงความรักกับเด็กคนนี้เลย แม้นางจะรักเขาเหมือนลูกอีกคน แต่เจ้าตัวกลับรักษาระยะห่างและวางตัวต่ำต้อยกว่าเสมอ ทั้ง ๆ ที่อายุเพียงสามสี่ขวบเท่านั้น ทั้งเป็นเด็กดีและรู้ความเป็นอย่างมาก การหวนกลับมาครั้งนี้ไม่แย่เลย ไม่แย่เลยจริง ๆ นางมีโอกาสชดเชยและได้ทำสิ่งที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำมากมาย รวมถึงการเอาคืนผู้ที่ทำให้ชีวิตของนางตกต่ำเหมือนต้องฝ่าด่านเคราะห์กรรมจนวันตายนั่นก็ด้วยสวี่ซือเหยาพาหลานชายมาซื้อขนมในตลาดเล็ก ๆ ของหมู่บ้านแล้วซื้อขนมให้เขาสองสามถุง อยากให้มากกว่านี้ แต่หากทำเช่นนั้นเด็กน้อยคงเกรงใจนางจนไม่กล้ารับแน่ "ข้า

ตลอดสองวันที่นอนค้างอยู่บ้านสามี โจวเจิ้นหรานติดนางมากมานอนด้วยทุกคืน นางเคยไปดูห้องนอนเขาครั้งหนึ่งซึ่งนอนรวมกับลูกพี่ลูกน้องคนอื่น เป็นเช่นนั้นคงไม่แคล้วถูกรังแกแม้แต่ในห้องนอนของตัวเอง สวี่ซือเหยาไม่คิดปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่นาน บ้านนี้ไม่ต่างอะไรกับขุมนรกเลยจริง ๆ คืนที่สองของการนอนค้างแรม สวี่ซือเหยาลุกขึ้นมาหลังจากเด็กน้อยหลับลึกไปแล้ว "ท่านพี่" "หือ?" พอถูกสะกิดเรียกเขาก็ตื่นขึ้นมาโดยง่ายตามสัญชาติญาณระวังภัยที่เวลานอนจะไม่ยอมหลับลึก ยิ่งตอนไปทำภารกิจสัญชาตญาณยิ่งตื่นตัว "ฮูหยินมีเรื่องอะไรหรือ?" พอเห็นนางทำเสียงเบา เขาก็เบาเสียงตาม "ข้ารู้สึกถูกชะตากับโจวเจิ้นหราน เด็กคนนี้อยู่ที่นี่ก็ไม่มีใครดูแล ท่านคิดว่าอย่างไร?" "ฮูหยินอยากรับเขาไปอุปถัมภ์หรือ?" “ใช่ ท่านมีความเห็นอะไรหรือไม่” สวี่ซือเหยาพูดขึ้นและเอ่ยถามความเห็นจากเขาเพราะอย่างไรก็เป็นสามีภรรยากัน โจวเยี่ยนเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้าเห็นด้วยกับนาง "พรุ่งนี้ข้าจะไปคุยกับท่านแม่" "ข้าเชื่อใจท่าน" เรื่องนี้ให้สามีเป็นคนเอ่ยปากคงดีกว่า แต่ถ้าแม่สามีไม่ยอมจริง ๆ นางจะต่อรองเอง จูเจียซินเป็นหญิงโลภมากไม่เคยเปล