All Chapters of No Strings Attached:The Zillionaire Alluring Surrogate Woman: Chapter 141 - Chapter 150

Tatlong linggo ang lumipas mula nang harapin ni Izzy ang lihim na mensahe ni Amanda—tatlong linggong puno ng tahimik na pakikipaglaban sa sarili. Sa panlabas, tila maayos na ulit ang lahat. Pumapasok siya sa trabaho, nakakatawa paminsan-minsan kasama sina Yanna at Darius, at nakakatulog nang mas mahimbing kaysa dati. Ngunit sa tuwing sumasapit ang gabi, kapag tahimik na ang paligid at wala nang ibang maririnig kundi ang sariling paghinga, doon muling bumabalik ang bigat.Hindi na lang ito tungkol sa pang-aapi sa lumang trabaho. Hindi na lang tungkol kay Amanda. Unti-unti niyang napagtanto na may mas malalim pang sugat—isang sugat na nag-ugat sa mismong pamilya niya.Isang hapon, habang nag-aayos siya ng gamit sa apartment, tumunog ang telepono. Nang makita niya ang pangalan ng kapatid niyang si Noel, saglit siyang nag-alinlangan bago sumagot.“Izzy, kailangan nating pag-usapan ‘to,” bungad ni Noel. May halong pag-aalala ang boses nito, ngunit ramdam din ang pag-iingat. “Alam kong may

Ilang buwan na rin mula nang magsimula si Izzy sa bagong buhay niya. Sa papel, marami na siyang nagawa—may trabaho, may mga bagong kaibigan, at may direksyon na kahit paano. Ngunit sa loob niya, hindi pa rin ganap ang katahimikan. Ang nakaraan ay parang anino na ayaw siyang iwan. Sa bawat hakbang pasulong, may bulong sa isip niya na nagsasabing paano kung mabigo ka ulit?Paano kung hindi ka talaga sapat?Tuwing umaga, bitbit niya ang parehong takot habang papasok sa opisina. Kahit may mga sandaling masaya—tawanan, simpleng kwento, at mga plano sa weekend—may bahagi pa rin ng sarili niya na nagdadalawang-isip sa lahat ng bagay.Isang umaga, habang magkatabi silang nagkakape ni Yanna, bigla itong nagtanong, “Izzy… bakit hindi ka nag-apply sa mas mataas na posisyon?”Natigilan siya. Matagal na niyang iniwasan ang tanong na iyon. Dahan-dahan niyang inilapag ang tasa, parang mas mabigat pa iyon kaysa sa dapat.“Hindi ko alam,” sagot niya sa wakas. “Takot ako.”Tumawa siya nang pilit, pero

Matapos ang art exhibit, unti-unting nagbukas ang mundo ni Izzy—parang isang pintuang matagal nang nakapinid at ngayo’y marahang tinulak ng liwanag. Hindi na lang pintura at canvas ang bumubuo sa araw-araw niya. May puwang na para sa pamilya, para sa mga kaibigang hindi siya iniwan, at—pinakamahirap sa lahat—para sa posibilidad ng pag-ibig. Ngunit kahit unti-unting gumagaan ang dibdib niya, may mumunting kaba pa ring naninirahan sa puso niya. Isang takot na pamilyar: ang muling masaktan, ang muling sumugal ng damdamin, at ang posibilidad na ang pagbibigay ng puso niya kay Lee ay mauwi sa parehong pagkawasak na minsan na niyang naranasan.Isang gabi, habang naglalakad sila ni Lee sa tabi ng ilog, tahimik ang paligid. Ang hangin ay malamig, at ang ilaw ng mga poste ay lumilikha ng mahahabang anino sa semento—parang mga alaala ng nakaraan na pilit sumusunod. Tahimik silang naglalakad, magkatabi ngunit may distansya, parehong may iniisip na hindi agad masabi.Para silang nagkakahiyaan, na

Limang buwan na ang lumipas mula nang hinarap ni Izzy ang lihim na katotohanan—ang panahong minsang muntik nang sumira sa lahat ng pinaghirapan niyang buuin. Sa paglipas ng mga araw, unti-unti niyang natutunan na hindi pala isang iglap ang paghilom. Isa itong serye ng maliliit na hakbang: ang pagtanggap sa sarili, ang pagpapatawad sa nakaraan, at ang pagpiling magtiwala muli kahit may takot pa ring kasamang kaba.Ang bawat umaga ay may bagong simula. May mga araw na tahimik lang—nagpipinta siya sa studio, pinagmamasdan ang paghalo ng mga kulay, at hinahayaang magsalita ang emosyon sa bawat brush stroke. May mga araw ding puno ng halakhak—kasama si Yanna sa kapehan, nagkukuwento tungkol sa maliliit na pangarap at malalaking plano. At sa bawat araw, palaging naroon si Lee—hindi bilang tagapagligtas, kundi bilang tahimik na presensya na nagpapaalala sa kanya na hindi siya nag-iisa.Sa wakas, naramdaman ni Izzy na may lugar na siyang puwedeng tawaging tahanan. Hindi lang ito isang espasyo

Maagang umaga sa Japan. Banayad ang lamig ng hangin, sapat lang para mangiliti sa balat at magpaalala na buhay ang bawat sandali. Dahan-dahang bumubukas ang liwanag ng araw, at sa malayo, unti-unting lumilitaw ang hugis ng Mount Fuji—matayog, payapa, at tila tahimik na saksi sa lahat ng pangarap na minsang inakala ni Izzy na hindi niya maaabot.Nakatayo siya sa balkonahe ng maliit nilang inuupahang bahay, yakap ang kanilang anak. Nakasandal sa dibdib niya ang munting ulo, mahimbing ang tulog, habang ang maliliit na kamay ay bahagyang nakapulupot sa kanyang damit—parang takot na bitawan ang mundo kahit nasa panaginip pa lamang.Sa likod niya, tahimik na lumapit si Lee. Walang salita, walang pagmamadali. Isang simpleng yakap mula sa likuran, sapat na para maramdaman ni Izzy ang init at katiyakan na matagal niyang hinanap noon.“Maganda,” mahina niyang sabi, hindi malinaw kung ang tinutukoy niya ay ang tanawin… o ang buhay na hawak niya ngayon.Ngumiti si Lee. “Oo,” sagot niya, nakatingi