All Chapters of เกิดใหม่เป็นภรรยาของท่านแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

เกิดใหม่เป็นฮูหยินของแม่ทัพ(อสูร)นั้นไม่ง่าย บทที่ 22อยู่ร่วมอย่างปองดอง ช่วงนี้ดูเหมือนว่ามู่ฉีหลินจะพกถุงหอมติดเอวอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็จะหยิบขึ้นมานั่งมอง ก่อนจะถึงนำไปผูกที่เอวด้วยความบรรจง ราวกับถุงหอมใบนั้นเป็นสิ่งของล้ำค่าที่ตระกูลมู่มอบให้บุตรหลานสืบทอดต่อกันมาก็ปาน ทว่า เฉินเจี๋ยซูรู้ดีว่าไม่มีเรื่องแบบนั้นในตระกูลมู่ ถุงหอมใบนั้นก็หาใช่สมบัติล้ำค่าที่สืบทอดต่อในตระกูลแต่อย่างใด ตระกูลมู่เป็นตระกูลของผู้ฝึกวรยุทธ์ คนในตระกูลไม่พกของสวยๆ งามๆ ต่อให้เป็นมู่เฟิงไป๋ ธิดาคนสุดท้อง ตอนนี้แม้อายุแปดขวบ ชื่นชอบของน่ารัก แต่เมื่อโตขึ้นนางก็จะเหมือนกับพวกพี่ชายของนาง ดังนั้น เฉินเจี๋ยซูเดาอีกว่าถุงหอมนั่นคงเกี่ยวข้องกับฉางสุ่ยเซียนไม่มากก็น้อย “ไม่คิดว่าการแต่งงานจะทำให้แม่ทัพมู่ฉีหลินซึ่งขึ้นชื่อความดุร้าย กลายเป็นคนละเอียดอ่อนไปได้” เพราะเป็นทั้งสหายร่วมรบและเป็นสหายสมัยเด็กของมู่ฉีหลิน ปัจจุบันเฉินเจี๋ยซูยังทำหน้าที่เป็นรองแม่ทัพ จัดการงานด้านเอกสารและการสื่อสารแทนมู่ฉีหลินเสียส่วนใหญ่ นับว่าสนิทสนมกันยิ่งก

เกิดใหม่เป็นฮูหยินของแม่ทัพ(อสูร)นั้นไม่ง่าย บทที่ 24สุ่ยเซียนกำลังสูญเสียพื้นที่สงบ ข้างศาลาคือต้นหอมหมื่นลี้ กลิ่นหอมรวยรื่น ใบไม้หนาทึบช่วยกรองแสงแดดจากดวงอาทิตย์อีกชั้นหนึ่ง ต่อให้เป็นวันที่อบอ้าว ถึงอย่างนั้น สุ่ยเซียนที่หลับกลางวันอยู่ในศาลากลับไม่ได้รู้สึกร้อนแต่อย่างใด ตรงข้าม กระแสลมที่พัดเบาๆ และต่อเนื่องให้รู้สึกเย็นสบาย หลังจากนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม นางจึงค่อยๆ ลืมตาตื่นด้วยความรู้สึกสดชื่น แต่ทันใด กลับพบว่าแก้มของตนแนบอยู่กับแผงอกกว้างอันแข็งแรง ทั้งมือนั้นยังถือพัดกลมคอยพัดวีให้ อย่าบอกนะว่าเป็นมู่ฉีหลิน? ถึงว่าล่ะ ทั้งที่วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน หากนางกลับรู้สึกว่าหลับสบายมาก ที่แท้ มู่ฉีหลินก็เป็นทั้งหมอนและพัดลมให้กับนางนี่เอง สุ่ยเซียนยิ้มบาง ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาซาบซึ้ง นางต้องสำนึกในบุญคุณและเกรงใจเขาถึงจะถูก หลังจากคิดได้ สุ่ยเซียนก็ผละตัวออกมา “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าหลับไปนานหรือเปล่า ทำให้ท่านชาตรงไหนไหม” “เจ้าหลับไปสักพักเชียวละ แต่ไม่ได้ทำให้ข้าชาตรงไหน”

เกิดใหม่เป็นฮูหยินของแม่ทัพ(อสูร)นั้นไม่ง่าย บทที่ 26รักครั้งแรกมักเกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ความวุ่นวายที่มาเยือนถึงหน้าบ้านไม่ได้เกิดขึ้นเพียงแค่วันสองวันแล้วจบ แต่สุ่ยเซียนต้องปวดหัวไม่เว้นวัน ซึ่งติดต่อยาวนานเกือบจะหนึ่งสัปดาห์แล้ว ทั้งความช่างตื้อของเซี่ยงจวิ้น ทั้งความชอบยุของแม่สามีกับลูกสะใภ้แซ่หม่าที่อยู่ข้างบ้าน หม่าฮูหยินกับลูกสะใภ้ของนาง ภายนอกเหมือนแสดงความปรารถนาดีกับสุ่ยเซียน แต่ความเป็นจริง แต่ละเรื่องที่ชวนคุยก็เพื่อสอดแหนม และท้ายที่สุด พวกนางจะนำเรื่องต่างๆ ที่ได้ยินไปบอกต่อกับฉางฮูหยินที่จ้างวานมาอีกทีหนึ่ง นอกจากนี้ แม้ลูกสะใภ้ของหม่าฮูหยินจะพูดจากับสุ่ยเซียนดีนักดีหนา ปากยิ้มแย้ม หากสายตาคู่นั้นกลับหาความจริงใจไม่ได้เลยสักนิด ดังนั้น สุ่ยเซียนจึงพอเดาออกว่าสะใภ้ของหม่าฮูหยินผู้นี้ เป็นคนประเภทปากหวานก้นเปรี้ยว และชอบนำเรื่องคนอื่นไปพูดขยายความต่อ ต้องขอบคุณความล้มเหลวจากชาติที่แล้ว รวมถึงบทเรียนจากการได้พบเจอผู้คนหลากหลายประเภท ทำให้สุ่ยเซียนไม่เผลอพูดเรื่องโง่เขลาออกไป มากสุดแค่แสร้งยิ้มไร้เดียงสาโดยให้อีกฝ่ายตีคว

เกิดใหม่เป็นฮูหยินของแม่ทัพ(อสูร)นั้นไม่ง่าย บทที่ 28สุ่ยเซียนออกหน้าปกป้องคน ไหนๆ มู่ฉีหลินก็ซื้อของมาให้เยอะแยะ จะปล่อยทิ้งกองพะเนินไว้เฉยๆ ก็น่าเสียดายแย่ สุ่ยเซียนจึงถามชื่อร้านจากชายหนุ่ม และนำผ้าแพรสีสันฉูดฉาดบางส่วนไปเปลี่ยนเป็นผ้าสีพื้นๆ สำหรับบุรุษ ยามว่าง นางจะนำผ้าเหล่ามาตัดเป็นเสื้อคลุมให้กับมู่ฉีหลิน ปักลายตรงชายเสื้อนิดหน่อย โดยอาศัยความทรงจำของฉางสุ่ยเซียนซึ่งเป็นเจ้าของร่างเดิม ลำพังแค่ความพยายามของตัวเองคงทำงานยากๆ แบบนี้ไม่ได้ ต้องยอมรับว่างานฝีมือของผู้หญิงในยุคนี้ใช้ความอดทนสูง เพราะกว่าจะตัดเย็บเสื้อผ้าได้แต่ละตัวทั้งใช้เวลาและน่าเบื่อมากจริงๆ ทว่า สุ่ยเซียนที่มีความตั้งใจว่าจะตอบแทนมู่ฉีหลิน ไม่ได้คิดว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้เป็นเรื่องน่าเบื่อ ระหว่างกำลังนั่งเย็บเสื้อคลุมให้มู่ฉีหลินอยู่ในสวน เสี่ยวเถาก็เข้ามาบอกว่า หม่าฮูหยินกับลูกสะใภ้มาขอพบ คราวนี้ก็ยังอ้างว่ามีขนมอร่อยๆ มาฝาก นางแอบกรอกตามองบนด้วยความเอือมระอา ก่อนจะสั่งให้เสี่ยวเถาเก็บของเข้าบ้าน และอนุญาตให้พวกนางมาพบที่สวน “

เกิดใหม่เป็นฮูหยินของแม่ทัพ(อสูร)นั้นไม่ง่าย บทที่ 30การตัดสินใจของมู่ฉีหลิน เสียงหัวเราะของเฉินเจี๋ยซูดังลั่นออกมาจากภายในส่วนประจำการที่มู่ฉีหลินรับผิดชอบ ส่วนอะไรทำให้เขาหัวเราะครื้นเครงได้มากขนาดนี้ ย่อมเป็นเรื่องอื่นไปไม่ได้ นอกเสียจากเรื่องของมู่ฉีหลินกับสุ่ยเซียนที่ตนให้ความสนใจในช่วงนี้นั่นเอง “ฮะๆ คิดแล้วเชียว เรื่องของพวกเจ้าทำให้ข้าสนุกและฆ่าเวลาได้ดี” เฉินเจี๋ยซูพูดพลางกุมท้องหัวเราะไปด้วย “เรื่องในบ้านข้า ถูกเจ้ามองว่าเป็นความสนุกส่วนตัวไปแล้ว ช่างไร้มารยาทเสียจริง” “ก็สนุกจริงๆ ไม่ใช่หรือ อีกอย่าง ข้าไม่อยากได้ยินคำนั้นจากปากคนตายด้านอย่างเจ้าหรอกนะ” เฉินเจี๋ยซูหาได้ปฏิเสธ แม้จะถูกมู่ฉีหลินมองค้อนด้วยความไม่พอใจ มิหนำซ้ำ ยังกล่าวในสิ่งที่คิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง “ฟังจากสาวใช้ในคฤหาสน์ตระกูลฉาง ตอนที่ฉางสุ่ยเซียนพูดเข้าข้างเจ้า ฉางฮูหยินนี้หน้าเสียไปเลย ขอโทษที่ข้าหัวเราะแม่ยายของเจ้านะ ฉีหลิน แต่ฉางฮูหยินทำกับพวกเจ้าขนาดนี้ ข้ามองว่าสมควรที่นางจะโดนบุตรสาวหักหน้าแล้วละ” สมกับเป็นเฉินเจี๋