Lahat ng Kabanata ng KING CARLOS (V) นกน้อยในกรงทองของกษัตริย์คาร์ลอส: Kabanata 471 - Kabanata 480

บทที่ 172 เสียงไม่ได้ดังแบบปรกติ แต่กลับมีจังหวะพ้องกันอย่างน่าประหลาด ราวกับจิตใจของทารกทั้งห้าองค์เชื่อมโยงกันอยู่ภายในครรภ์เดียวกัน ตึก…ตึก…ตึก…ตึก… แต่แล้วจู่ๆ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เสียงเตือนดังขึ้นจากเครื่องตรวจสัญญาณชีพ จังหวะชีพจรเริ่มขาดห้วง เครื่องกราฟชีพจรที่เคยพุ่งนิ่งกลับสั่นและตกวูบ

ยิ่งไปกว่านั้น ดวงตาคู่นั้นไม่มีความตื่นตกใจ ไม่มีแม้แต่ความเปราะบางแบบเด็กแรกเกิด มีเพียงความนิ่งขรึม คล้ายกับผู้ที่รับรู้มาแล้วทุกอย่าง ไม่ใช่เด็กเพิ่งลืมตาดูโลก แต่เป็นผู้มีสติสัมปชัญญะอันเก่าแก่ ที่หลับใหลมานานนับพันปีแล้วเพิ่งตื่นขึ้นมา ไม่ต้องเปล่งเสียง ไม่ต้องขยับกาย การปรากฏตัวของเขาเพียงเท

คำพูดนั้นหนักเกินจะรับฟัง กษัตริย์คาร์ลอสยืนนิ่ง ไม่มีคำพูดใดหลุดจากริมฝีปาก เสียงหายใจของกษัตริย์คาร์ลอสถี่และหนักขึ้นเล็กน้อยในลำคอ แต่ใบหน้ากลับไร้ซึ่งแววสะเทือนใจอย่างเปิดเผย มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นดวงตาจ้องมองลูกชายทั้งสี่ที่ไม่เคยได้ยินเสียงร้อง ไม่เคยได้เห็นแสงของโลกนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ท

“ทำไมพวกเขาต้องตาย…ฮึก…พวกเขายังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ…ยังไม่ทันได้ร้องไห้…ยังไม่ทันเรียกเราว่าแม่เลยด้วยซ้ำ…ฮือๆ” ราชินีสาวกอดลูกน้อยแน่นยิ่งขึ้น “พระเจ้าทำไมต้องใจร้ายกับเราแบบนี้...ฮืออออออ!!” @วันต่อมา กลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดภายในวัง ห้องโถงด้านนอกเงียบสงัด ทหาร

แล้วเธอก็รู้สึกถึงแรงอุ่นที่ประคองเข้ามาจากด้านข้างกษัตริย์โน้มกายเข้าหาอย่างช้า ๆ กดจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนของเธอ จูบที่ไม่มีคำขอโทษ ไม่มีคำอธิบาย แต่สื่อชัดว่าหัวใจของเขาเองก็มีรอยร้าวไม่ต่างกัน หน้าผากของเขาแนบกับเธอ กายเขาโอบรอบทั้งเธอและลูกไว้ด้วยอ้อมแขนที่แน่นแต่ไม่บีบรัด ราวกับจะกักโลกทั้งใบ