Masuk“พ...พอได้แล้ว...อึก...ท...ท่านกำลังข่มขืนเราอยู่นะ” “ข่มขืนแล้วมันยังไง!” ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! “โอ๊ย!อ๊ะๆๆๆ ถึงเราจะเป็นภรรยาของท่าน อึก ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ทำกับเราแบบนี้” “มีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์พี่เป็นคนตัดสิน!”
Lihat lebih banyak“...!!!” ไฟชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างยียวนราวกับไม่ได้ใส่ใจคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย ราชินีเพียงหันมาสบตากับจีซ่าแวบหนึ่ง สีหน้าดุและนิ่ง เชิงเตือนให้จีซ่าหยุดพูด เพราะเธอรับมือเองได้ แม้ในใจจะรับรู้ว่าคำพูดของไฟนั้นแทงใจอย่างจงใจ “เราไปคุยกันเถอะ คุยตรงนี้ไม่สะดวก” ไฟเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในน้
ทุกระยะยี่สิบเมตรมีหน่วยพลซุ่มยิงแนบตัวอยู่กับต้นไม้ใหญ่ พร้อมคำสั่งเพียงคำเดียวจากหัวหน้าหน่วยก็พร้อมเหนี่ยวไก “เชิญทางนี้ครับ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มต่ำของเอดดังขึ้นเบื้องหน้า เอดยืนอยู่ข้างรถลีมูซีนกันกระสุนสีดำทึบ ประตูเปิดออก พร้อมกลิ่นหนังภายในที่โชยมาตามลมเย็น ๆ ราชินีแอนเจลีก้ามองไปรอบทิศ เธอกวา
“....” กษัตริย์คาร์ลอสไม่ตอบในทันที เขาเพียงเหลือบตามองเธอชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองพระโอรสอีกครั้ง “แล้วลูกล่ะ? ลูกต้องการนมแม่” ประโยคนั้นแฝงคำตำหนิไว้ชัดเจน แต่กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าหวาดกลัว สายตาที่มองเธอคาดเดาไม่ได้เลย แต่เธอกลับไม่ทันได้เอะใจ “เราไปแค่ห้าวันเอง…แล้วเราจะรีบกล
ตอนพิเศษ 3 “ระ…เราทำไม่ได้…ต่อให้อยากทำมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้…” เสียงของราชินีแอนเจลีก้าสั่นเครือ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความสับสน (…รักมันเหรอ?) ไฟกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ สีหน้าแข็งกร้าวจนเซนขนลุกซู่ “…เราให้คำมั่นกับคาร์ลอสแล้ว…เราจะไม่ผิดต่อเขาไปจนชั่วชีวิต…” (…พระองค์รักมันแล้วใช่ไหม
จ้องนิ่ง ๆ ตรง ๆ มองแรง ราวกับกำลังตำหนิ สายตานั้นไม่ใช่สายตาของทารกแรกเกิด แต่มันคือแววตาคมกริบ เยือกเย็น และแฝงความไม่พอใจบางอย่างอยู่ในนั้น ทำเอาเบรย์เดนพลันชะงักกับสายตาคู่นั้น ไม่ใช่เพราะความน่ารัก แต่เพราะโดนมองแรง “กระหม่อมไม่เข้าใจ พระโอรสลืมตาอยู่ หายใจเป็นปกติทุกอย่าง แต่กลับไม่ร้อง ไม่
ยิ่งไปกว่านั้น ดวงตาคู่นั้นไม่มีความตื่นตกใจ ไม่มีแม้แต่ความเปราะบางแบบเด็กแรกเกิด มีเพียงความนิ่งขรึม คล้ายกับผู้ที่รับรู้มาแล้วทุกอย่าง ไม่ใช่เด็กเพิ่งลืมตาดูโลก แต่เป็นผู้มีสติสัมปชัญญะอันเก่าแก่ ที่หลับใหลมานานนับพันปีแล้วเพิ่งตื่นขึ้นมา ไม่ต้องเปล่งเสียง ไม่ต้องขยับกาย การปรากฏตัวของเขาเพียงเท
“เปิดห้องผ่าคลอดเดี๋ยวนี้!” เสียงสั่งของกษัตริย์ดังเฉียบขาดราวฟ้าฟาด ทำเอาข้าราชบริพารที่อยู่หน้าห้องตกใจจนต้องรีบเปิดทาง “เตรียมห้องผ่าตัดด่วน! เปิดช่องทางฉุกเฉิน! เตรียมเครื่องช่วยหายใจสำหรับทารกทุกราย! สั่งให้ทีมแพทย์ทารกแรกเกิดเข้าประจำตำแหน่งโดยด่วน!” หัวหน้าแพทย์ออกคำสั่งทันที กษัตริย์คาร์ลอ
บทที่ 172 เสียงไม่ได้ดังแบบปรกติ แต่กลับมีจังหวะพ้องกันอย่างน่าประหลาด ราวกับจิตใจของทารกทั้งห้าองค์เชื่อมโยงกันอยู่ภายในครรภ์เดียวกัน ตึก…ตึก…ตึก…ตึก… แต่แล้วจู่ๆ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เสียงเตือนดังขึ้นจากเครื่องตรวจสัญญาณชีพ จังหวะชีพจรเริ่มขาดห้วง เครื่องกราฟชีพจรที่เคยพุ่งนิ่งกลับสั่นและตกวูบ