Masuk“พ...พอได้แล้ว...อึก...ท...ท่านกำลังฝืนใจเราอยู่นะ” “ฝืนใจแล้วมันยังไง!”
Lihat lebih banyak“...!!!” ไฟชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างยียวนราวกับไม่ได้ใส่ใจคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย ราชินีเพียงหันมาสบตากับจีซ่าแวบหนึ่ง สีหน้าดุและนิ่ง เชิงเตือนให้จีซ่าหยุดพูด เพราะเธอรับมือเองได้ แม้ในใจจะรับรู้ว่าคำพูดของไฟนั้นแทงใจอย่างจงใจ “เราไปคุยกันเถอะ คุยตรงนี้ไม่สะดวก” ไฟเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในน้
ทุกระยะยี่สิบเมตรมีหน่วยพลซุ่มยิงแนบตัวอยู่กับต้นไม้ใหญ่ พร้อมคำสั่งเพียงคำเดียวจากหัวหน้าหน่วยก็พร้อมเหนี่ยวไก “เชิญทางนี้ครับ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มต่ำของเอดดังขึ้นเบื้องหน้า เอดยืนอยู่ข้างรถลีมูซีนกันกระสุนสีดำทึบ ประตูเปิดออก พร้อมกลิ่นหนังภายในที่โชยมาตามลมเย็น ๆ ราชินีแอนเจลีก้ามองไปรอบทิศ เธอกวา
“....” กษัตริย์คาร์ลอสไม่ตอบในทันที เขาเพียงเหลือบตามองเธอชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองพระโอรสอีกครั้ง “แล้วลูกล่ะ? ลูกต้องการนมแม่” ประโยคนั้นแฝงคำตำหนิไว้ชัดเจน แต่กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าหวาดกลัว สายตาที่มองเธอคาดเดาไม่ได้เลย แต่เธอกลับไม่ทันได้เอะใจ “เราไปแค่ห้าวันเอง…แล้วเราจะรีบกล
ตอนพิเศษ 3 “ระ…เราทำไม่ได้…ต่อให้อยากทำมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้…” เสียงของราชินีแอนเจลีก้าสั่นเครือ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความสับสน (…รักมันเหรอ?) ไฟกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ สีหน้าแข็งกร้าวจนเซนขนลุกซู่ “…เราให้คำมั่นกับคาร์ลอสแล้ว…เราจะไม่ผิดต่อเขาไปจนชั่วชีวิต…” (…พระองค์รักมันแล้วใช่ไหม
“ใช่! ทัพเรือของเรายังไม่ถูกใช้หมดด้วยซ้ำ ขีปนาวุธก็ยังเหลืออีกเพียบ แต่ไม่มีใครสั่งการ!” “เขาเป็นคนจุดไฟสงครามนี้กับมือ แต่กลับหายไปหลังโจมตีบริทแลนด์ พวกเราก็เลยกลายเป็นทัพไร้แม่ทัพ!” “ลองคิดดูสิ ถ้าองค์ชายยังอยู่ ทัพหน้าคงตีทะลุแนวป้องกันไปแล้ว เราน่าจะได้เห็นธงซากุระปักอยู่กลางกรุงบริทแลนด์!”
“อ๊า!” เลือดซึมออกจากแผลที่หัวเข่าและข้อศอก น้ำตาเอ่อเต็มดวงตา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว “ฉะ…ฉัน…ไม่ได้อยากทำร้ายใคร…” เธอเอ่ยเสียงสั่น กษัตริย์คาร์ลอสหันกลับมา ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับจะฉีกกลืนร่างบางนั้นด้วยสายตา “มันสายไปแล้ว...เจ้าหญิง” เขาพูดอย่างเยือ
บทที่ 143 ตามมาด้วยแรงอัดที่ซัดทุกสิ่งราบเป็นหน้ากลอง เสียงกรีดร้องของคนและธรรมชาติถูกกลืนหายไปในพริบตา แผ่นดินสั่นสะเทือนหนักราวกับกำลังแตกร้าว น้ำทะเลปะทุเดือด พวยพุ่งขึ้นเป็นไอสีเทาขุ่น ไหลหลั่งราวกับน้ำตาของพระเจ้า สัตว์น้อยใหญ่ล้มตายเกลื่อนตลิ่ง พืชพันธุ์ไม้ไหม้เกรียมจนเป็นเพียงเถ้าถ่าน สิ่งป
บทที่ 141 “เพราะเรางั้นเหรอ เพราะท่านต่างหากที่บีบบังคับเรา ทำไมท่านต้องบีบบังคับเราด้วย ท่านบีบเราทุกทาง ท่านข่มขืนเรายังไม่พอ ท่านยังทำให้เราต้องถูกขังอยู่กับท่านตลอดชีวิต ท่านมันเลว เราเกลียดท่าน เกลียดท่าน!” “หึ…พูดแบบนี้…” เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังขึ้นจากริมฝีปากหยักสวยของพระราชา ดวงตาคมดุฉา