Masuk“พ...พอได้แล้ว...อึก...ท...ท่านกำลังฝืนใจเราอยู่นะ” “ฝืนใจแล้วมันยังไง!”
Lihat lebih banyak“...!!!” ไฟชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างยียวนราวกับไม่ได้ใส่ใจคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย ราชินีเพียงหันมาสบตากับจีซ่าแวบหนึ่ง สีหน้าดุและนิ่ง เชิงเตือนให้จีซ่าหยุดพูด เพราะเธอรับมือเองได้ แม้ในใจจะรับรู้ว่าคำพูดของไฟนั้นแทงใจอย่างจงใจ “เราไปคุยกันเถอะ คุยตรงนี้ไม่สะดวก” ไฟเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในน้
ทุกระยะยี่สิบเมตรมีหน่วยพลซุ่มยิงแนบตัวอยู่กับต้นไม้ใหญ่ พร้อมคำสั่งเพียงคำเดียวจากหัวหน้าหน่วยก็พร้อมเหนี่ยวไก “เชิญทางนี้ครับ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มต่ำของเอดดังขึ้นเบื้องหน้า เอดยืนอยู่ข้างรถลีมูซีนกันกระสุนสีดำทึบ ประตูเปิดออก พร้อมกลิ่นหนังภายในที่โชยมาตามลมเย็น ๆ ราชินีแอนเจลีก้ามองไปรอบทิศ เธอกวา
“....” กษัตริย์คาร์ลอสไม่ตอบในทันที เขาเพียงเหลือบตามองเธอชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองพระโอรสอีกครั้ง “แล้วลูกล่ะ? ลูกต้องการนมแม่” ประโยคนั้นแฝงคำตำหนิไว้ชัดเจน แต่กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าหวาดกลัว สายตาที่มองเธอคาดเดาไม่ได้เลย แต่เธอกลับไม่ทันได้เอะใจ “เราไปแค่ห้าวันเอง…แล้วเราจะรีบกล
ตอนพิเศษ 3 “ระ…เราทำไม่ได้…ต่อให้อยากทำมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้…” เสียงของราชินีแอนเจลีก้าสั่นเครือ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความสับสน (…รักมันเหรอ?) ไฟกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ สีหน้าแข็งกร้าวจนเซนขนลุกซู่ “…เราให้คำมั่นกับคาร์ลอสแล้ว…เราจะไม่ผิดต่อเขาไปจนชั่วชีวิต…” (…พระองค์รักมันแล้วใช่ไหม
บทที่ 147 @ก่อนวันอภิเษกสมรสหนึ่งวัน เจ้าหญิงแอนเจลีก้านั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักทรงสูง ตรงริมหน้าต่างกระจกสีที่ทอดตัวสูงจรดเพดานของห้องบรรทมส่วนพระองค์ แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านม่านโปร่งบาง ตกกระทบใบหน้าอ่อนเยาว์ที่หม่นหมองของเจ้าหญิง เธอแหงนมองท้องฟ้าสีซีดเบื้องบนด้วยดวงตาเศร้าสร้อย ใบหน้
“ฉันไม่ได้ยอมเพราะข้อเสนอของแก และไม่ใช่เพราะสงครามทำให้ฉันกลัว แต่เพราะเป็นแก” “....” “ฉันไม่สนว่าอนาคตจะมีสงครามหรือไม่ แต่ในวันนี้ฉันจะยอมรับข้อเสนอนี้ เพราะฉันรู้ว่าแกไม่ได้พูดเรื่องตระกูลตัวเอง แต่พูดเพื่ออนาคตของทั้งโลก” “....” เจ้าชายทาอิโยะพยักหน้าเล็กน้อย แววตานิ่งลึกไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีค
“...!!!” “ถ้าในอนาคตต้องสู้กันอีกครั้ง ถ้าแกแพ้ ฝั่งฉันจะไว้ชีวิตแกหนึ่งครั้ง” คำพูดนั้นเหมือนใบมีดบางเฉียบ ไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำท้าทายที่ซ่อนไว้ภายใต้การเจรจา “หึ ฉันไม่เคยแพ้” “ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอนตลอดไป” เจ้าชายทาอิโยะสบตากษัตริย์พลางตอบกลับด้วยคำพูดเรียบๆ แต่ทิ่มแทง “ส่งหลานชายฉันมา” “...!!
บทที่ 146 เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ดังสะเทือนพื้นหิมะจากระยะไกล เรียงจังหวะเร็วเร่งราวกับกำลังไล่ล่าบางสิ่งบางอย่าง ดวงตาของเจ้าชายฮินาโตะลืมขึ้นในฉับพลัน ราวกับสัตว์ป่าที่ได้กลิ่นอันตราย สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้ร่างกายเขาตื่นเต็มตาในเสี้ยววินาที เขาพลิกตัว คว้าเสื้อคลุมที่พาดอยู่ปลายเตีย