Masuk“พ...พอได้แล้ว...อึก...ท...ท่านกำลังฝืนใจเราอยู่นะ” “ฝืนใจแล้วมันยังไง!”
Lihat lebih banyak“...!!!” ไฟชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างยียวนราวกับไม่ได้ใส่ใจคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย ราชินีเพียงหันมาสบตากับจีซ่าแวบหนึ่ง สีหน้าดุและนิ่ง เชิงเตือนให้จีซ่าหยุดพูด เพราะเธอรับมือเองได้ แม้ในใจจะรับรู้ว่าคำพูดของไฟนั้นแทงใจอย่างจงใจ “เราไปคุยกันเถอะ คุยตรงนี้ไม่สะดวก” ไฟเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในน้
ทุกระยะยี่สิบเมตรมีหน่วยพลซุ่มยิงแนบตัวอยู่กับต้นไม้ใหญ่ พร้อมคำสั่งเพียงคำเดียวจากหัวหน้าหน่วยก็พร้อมเหนี่ยวไก “เชิญทางนี้ครับ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มต่ำของเอดดังขึ้นเบื้องหน้า เอดยืนอยู่ข้างรถลีมูซีนกันกระสุนสีดำทึบ ประตูเปิดออก พร้อมกลิ่นหนังภายในที่โชยมาตามลมเย็น ๆ ราชินีแอนเจลีก้ามองไปรอบทิศ เธอกวา
“....” กษัตริย์คาร์ลอสไม่ตอบในทันที เขาเพียงเหลือบตามองเธอชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองพระโอรสอีกครั้ง “แล้วลูกล่ะ? ลูกต้องการนมแม่” ประโยคนั้นแฝงคำตำหนิไว้ชัดเจน แต่กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าหวาดกลัว สายตาที่มองเธอคาดเดาไม่ได้เลย แต่เธอกลับไม่ทันได้เอะใจ “เราไปแค่ห้าวันเอง…แล้วเราจะรีบกล
ตอนพิเศษ 3 “ระ…เราทำไม่ได้…ต่อให้อยากทำมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้…” เสียงของราชินีแอนเจลีก้าสั่นเครือ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความสับสน (…รักมันเหรอ?) ไฟกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ สีหน้าแข็งกร้าวจนเซนขนลุกซู่ “…เราให้คำมั่นกับคาร์ลอสแล้ว…เราจะไม่ผิดต่อเขาไปจนชั่วชีวิต…” (…พระองค์รักมันแล้วใช่ไหม
บทที่ 132 โนแลนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะก้มศีรษะตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “หากใต้ฝ่าพระบาททรงหมายถึงองค์ชายคาร์เตอร์ ตอนนี้พระองค์ทรงถูกควบคุมตัวอยู่ในคุกใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ” “....” “แต่หากทรงหมายถึง…คุณไฟ...ขณะนี้เขาอยู่ที่เดมอนพ่ะย่ะค่ะ” โนแลนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนรีบก้มลงอีกครั้งอย่า
“เกิดอะไรขึ้น…” เบรย์เดนพึมพำเสียงต่ำ สายตาคมดั่งเหยี่ยว โนแลนรีบดึงอุปกรณ์ออกมาจากเสื้อ รีบแตะรหัสเฉพาะปลดล็อกเพื่ออ่านข้อมูล “หน่วยแพทย์ลักลอบเปลี่ยนถุงเลือด รัชทายาทอยู่ในอันตราย!” ตึง! เก้าอี้ทั้งห้าถูกถีบออกแทบพร้อมกัน ไม่มีคำพูด ไม่มีการสื่อสารใด ๆ ที่เกินความจำเป็น ทุกคนต่างรู้ว่าสิ่งนี้ไ
แต่ค่ำคืนนี้ ทุกอย่างกลับไหลบ่าออกมาดั่งเขื่อนพังสัมผัส ความใกล้ชิด กลิ่นกาย และแรงโอบรัดที่ยังอบอุ่นไม่ต่างจากวันวาน พระราชาหลับตาลงแน่น ลมหายใจหนักหน่วงราวกับกำลังกลับไปเป็นชายหนุ่มอีกครั้ง ไม่ใช่กษัตริย์ผู้แบกรับทั้งแผ่นดินไว้บนบ่าด้วยภาระและบาดแผล แต่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาผู้โหยหาอ้อมแขนและการป
บทที่ 130 “เรื่องนี้จะต้องมีคนรับผิดชอบ” พระราชาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ยากเก็บกลั้น @หลายวันต่อมา ภายในคุกใต้ดินลับของพระราชวังไลออน ห้องคุมขังเก่าแก่ที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ช่วงสงครามใหญ่ครั้งก่อน โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กหนาหลายชั้น ผนังเปียกชื้นและเต็มไปด้วยเชื้อราจา