เข้าสู่ระบบ“พ...พอได้แล้ว...อึก...ท...ท่านกำลังฝืนใจเราอยู่นะ” “ฝืนใจแล้วมันยังไง!”
ดูเพิ่มเติม“...!!!” ไฟชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างยียวนราวกับไม่ได้ใส่ใจคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย ราชินีเพียงหันมาสบตากับจีซ่าแวบหนึ่ง สีหน้าดุและนิ่ง เชิงเตือนให้จีซ่าหยุดพูด เพราะเธอรับมือเองได้ แม้ในใจจะรับรู้ว่าคำพูดของไฟนั้นแทงใจอย่างจงใจ “เราไปคุยกันเถอะ คุยตรงนี้ไม่สะดวก” ไฟเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในน้
ทุกระยะยี่สิบเมตรมีหน่วยพลซุ่มยิงแนบตัวอยู่กับต้นไม้ใหญ่ พร้อมคำสั่งเพียงคำเดียวจากหัวหน้าหน่วยก็พร้อมเหนี่ยวไก “เชิญทางนี้ครับ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มต่ำของเอดดังขึ้นเบื้องหน้า เอดยืนอยู่ข้างรถลีมูซีนกันกระสุนสีดำทึบ ประตูเปิดออก พร้อมกลิ่นหนังภายในที่โชยมาตามลมเย็น ๆ ราชินีแอนเจลีก้ามองไปรอบทิศ เธอกวา
“....” กษัตริย์คาร์ลอสไม่ตอบในทันที เขาเพียงเหลือบตามองเธอชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองพระโอรสอีกครั้ง “แล้วลูกล่ะ? ลูกต้องการนมแม่” ประโยคนั้นแฝงคำตำหนิไว้ชัดเจน แต่กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าหวาดกลัว สายตาที่มองเธอคาดเดาไม่ได้เลย แต่เธอกลับไม่ทันได้เอะใจ “เราไปแค่ห้าวันเอง…แล้วเราจะรีบกล
ตอนพิเศษ 3 “ระ…เราทำไม่ได้…ต่อให้อยากทำมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้…” เสียงของราชินีแอนเจลีก้าสั่นเครือ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความสับสน (…รักมันเหรอ?) ไฟกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ สีหน้าแข็งกร้าวจนเซนขนลุกซู่ “…เราให้คำมั่นกับคาร์ลอสแล้ว…เราจะไม่ผิดต่อเขาไปจนชั่วชีวิต…” (…พระองค์รักมันแล้วใช่ไหม
บทที่ 173 “อึก…ทำไมถึงเป็นแบบนี้…อึก…” ราชินีแองเจลีก้าร้องไห้สั่นเครือ สะอื้นออกมาอย่างหนัก น้ำตาร่วงหล่นตามแก้มเนียนราวกับลำธารที่ไหลไม่หยุดหย่อน “…สายสะดือของพระโอรสองค์โต” แพทย์ยกมือขึ้นจะเอ่ยอธิบายอย่างระมัดระวัง “เป็นสาเหตุ…” แต่ทันใดนั้น ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค สายตาของกษัตริย์คาร์ลอสก็ต
ในขณะที่ราชินีเลือกอีกสี่คน เพราะพวกเขาเป็นลูกเหมือนกัน และเธอเชื่อว่าพวกเขามีโอกาสเติบโตได้ หากไม่ถูกเบียดโดยพี่ชายที่แย่งสารอาหารไปทั้งหมด เธอมองว่าเด็กทั้งสี่ไม่ใช่อ่อนแอ แต่แค่ไม่มีโอกาส เธอไม่ยอมรับว่า หนึ่งคนที่รอด ควรแลกมากับ สี่คนที่ถูกตัดทิ้ง ทั้งสองคนต่างเห็นต่างเกิดจากพื้นฐานบทบาท กษัตริ
“แน่ใจไหมว่าอายุครรภ์ถึง 24 สัปดาห์ จะยังพอมีหวัง?” “พ่ะย่ะค่ะ อย่างน้อยที่สุด พระโอรสพระองค์หลักมีโอกาสรอดสูงที่สุด เพราะขนาดตัวสมบูรณ์เกินอายุครรภ์ แต่สำหรับอีกสี่พระองค์ ถึงจะถึง 24 สัปดาห์ ก็ยังต้องลุ้นว่าจะพอรับการรักษาได้หรือไม่” “....” กษัตริย์ก็นิ่งไปอีกครั้ง เหลือบสายตาออกไปนอกหน้าต่าง “
แต่เพียงแค่แววตาที่สะท้อนทั้งความเจ็บปวด ความโกรธ และความอึดอัดใจอย่างถึงขีดสุด ก็บอกได้ชัดเจนกว่าเสียงใด ๆ บนโลก เธอหันหน้าหนีช้า ๆ ก้มลงมองท้องของตัวเอง ราวกับจะใช้แขนโอบประคองลูกน้อยทั้งห้าไว้แน่นที่สุดเท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำได้ “รีบตรวจให้แน่ใจ ไม่ต้องรอพรุ่งนี้ ไม่ต้องรอใคร ฉันสั่งให้ทำเดี๋ยวนี