My Possessive Ex-Husband のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

TAHIMIK niyang pinapanood si Charles na kumakain, at ganoon din naman ang doktor nitong kaibigan. Hindi niya na tinuloy ang pagbibigay ng kanyang number dito. In exchange, kailangang kumain si Charles.Which is weird because… why the hell would he not want her to give him her number? Why is he acting concerned all of the sudden? May issues ba itong taong ‘to na hindi niya alam?“Who cooked all that?” tanong ng lalaking na sa kanyang tabi.“Me,” she replied and inserted her hands inside her front pocket and leaned against the counter. “I cooked all that.”“Is it a coincidence that you cooked his favorite dish?” tanong nito. “Charles seldomly talks about everything that he likes. It’s not even on the internet. So how come?”Tipid siyang ngumiti. “Nalaman ko lang.” Mukhang hindi nito alam na dati siyang asawa ng binata. And that is good. Para naman kahit papano ay hindi siya makaramdam ng awkwardness. Kasi naman, nakakahiya kaya na malamang naging isa siyang tangang asawa ng binata. Isan

TAHIMIK niyang inayos ang pagkakatupi ng kanyang kumot saka siya maingat na umupo sa kama. Tumingin siya sa kanyang pambisig na relo habang ang kanyang isipan ay naglalakbay sa huling usapan nila ni Charles sa tabi ng kalsada.Why was he so eager not to bring his woman over? Hindi ba dapat unang salitang lalabas nito ay ang makita si Regine? Like… every other patient wants to see their loved ones, especially their lovers.Hindi kaya… hiwalay na silang dalawa? Because she hasn't heard him talk about her. Hindi niya man lang narinig ang pangalan ni Regine sa bibig nito.“Shit!”Muntikan na siyang mapatalon nang biglang mag-ring ang kanyang phone. Wala sa sarili siyang napakurap at nilingon ang kanyang phone habang sapo ang dibdib. She gulped and picked up her phone.Tinignan niya ang caller at nang makita ang pangalan ng kanyang kaibigang si Arthur ay napabuga siya ng hangin. Humiga siya patihaya sa kama bago niya sinagot ang tawag. “What?” bungad niya.Walang ‘hi’ or ‘hello’. A lot

NAGING TAHIMIK ito. His expression softened and there’s panic in his eyes. Hindi naman siya tanga. Hindi rin siya magkukunwari na wala lang ‘yon. She’s damn serious about it. Hindi niya nga magawang mag-angat ng ngiti sa labi dahil tarak na tarak sa kayang dibdib ang mga salitang binitiwan niya.The room is filled with silence. Pareho silang walang imik. Wala siyang ibang choice kundi ang humugot ng malalim na hininga at pinilit ang sariling ngumiti rito. She has to talk to him. Hindi pwedeng ganito palagi. Hindi pwedeng hayaan niya ang sariling magpadala sa bugso ng kanyang emosyon. “Nga pala…” She cleared her throat and forced a smile. “Here’s your lunch.”“I’m sorry.”Agad siyang natigilan sa sinabi nito. Kummunot naman ang kanyang noo. His head tilted a bit and said, “Why? For what?”“I’m sorry for killing ‘that’ Crystal in you,” he said. And to be honest, she can feel his sincerity. Ramdam na ramdam niya ang sinseridad sa boses nito. “I… I apologize.”A small smile appeared on

TAHIMIK NA nagdidilig si Tally sa mga bulaklak na unti-unti nang nagkakaroon ng sprout. She’s feeling proud, okay? Seeing flowers growing because of her care makes her happy. It’s one of the reasons why Arthur gifted her a flower shop. Kaya naman natutuwa siya sa kanyang ginagawa ngayon.Ito na rin kasi ang naging libangan niya kaya para siyang batang nakangiti ngayon habang dinidiligan ang mga halaman.“There. Lumaki kayo at gumanda,” she said. “Para naman kahit papano ay mas lalong gumanda ang paligid.”Parang sobrang dull kasi ng hardin ng bahay ng ito. Walang kabuhay-buhay. Mga wildflowers lamang ang meron at merong ding mga damo. Kaya naman naisipan niyang taniman ito ng mga bulaklak at linisan.Sooner or later, the flowers will add more beauty to this enticing place. And she’s excited for it to happen. Kasi ano naman ang kanyang gagawin ‘yon kung hindi niya aaliwin ang sarili sa pagtatanim ng mga bulaklak?“I hope to see you bloom before I leave this place,” mahinang wika niya h

HINDI SIYA MAPAKALI. Hindi niya alam kung ano ang kanyang dapat na sabihin dito. She wanted to ask her what she’s trying to say ngunit wala rin naman siyang sapat na lakas ng loob para kulitin ito.Maybe she’ll just put it aside.“Ayos ka lang, Nurse Tally?”Muntik na siyang mapaigtad nang may magsalita sa kanyang tabi. Wala sa sarili niya itong nilingon at nakita ang ginang na nakatingin sa kanya. Bakas ang pagtataka sa mga mata nito dahil sa kanyang naging reaction.“Po?” she chanted and bit her lower lip. Agad siyang tumango. “Yeah. O-okay lang po ako, Manang Josa.”r“Sigurado ka?” Kumunot ang noo nito. “Kanina ka pa kasi tulalang nakatingin sa hangin. Mukhang nagising kita sa isang malalim na pag-iisip.”She blinked her eyes and forced a smile. “Uhm, t-tama ka po. Mayroon lang akong iniisip. Pero hindi naman po masyadong malalmi.”Makahulugan itong tumingin sa kanya. “Sigurado ka, Nurse Tally? Hindi mo nga akong napansin nang pumasok ako sa kitchen, e. Malakas pandama mo kaya alam