Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Private Tutor: Kabanata 161 - Kabanata 170

Matapos ang ilang minuto ng paghihintay, sa wakas ay may isang taxi na paparating mula sa malayo. Kumaway ako nang bahagya para iparating sa driver na kailangan ko ng sakay. Huminto naman ito sa harapan ko, at mabilis akong sumakay sa likuran. "Sa downtown po, Manong," sabi ko habang iniayos ang pagkakaupo ko. Habang umaandar ang taxi, nag-isip ako. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. Ang tahimik ng gabi, pero ramdam ko ang bigat ng kung ano mang mangyayari sa susunod na mga oras. Tahimik akong nakaupo sa likod ng taxi, iniisip ang mga susunod kong gagawin ngayong gabi, nang biglang nagsalita ang driver. "Ang ganda mo naman, ma'am," sabi niya, may halong biro pero halata ang malagkit na tingin sa rearview mirror. Napakunot ang noo ko. Nakaramdam ako ng bahagyang kaba pero pinilit kong maging kalmado. Ayoko namang mag-panic agad. Sa halip na patulan ang papuri niya, ngumiti ako nang matamis pero may bah

Habang nilalapit ko ang katawan ko sa kanya, naramdaman ko ang pag-pintig ng puso ko, tulad ng isang matalim na sigaw na nagpapaalala sa akin kung gaano kami kalayo sa bawat isa—ngunit sa gabing ito, ang mga distansyang iyon ay mawawala. Mabilis akong kumilos at iniiwasan ang anumang pag-aalinlangan. Hindi ko na kayang pigilin ang sarili ko, at nararamdaman ko ang kaba at excitement na magkasabay sa aking dibdib. "Punta tayo sa mas tahimik na lugar," sabi ko, habang tinitingnan siya nang may matinding titig, na nag-aalab at puno ng hangarin. Hinawakan niya ako sa kamay, at hindi ko na kailangang magsalita pa. Alam ko na rin kung ano ang ibig niyang sabihin, at ang bawat hakbang namin papunta sa mas pribadong kwarto ay nagdudulot ng mas maraming katanungan na hindi na kailangang sagutin. Sa gabing ito, kami lang ang umiiral, at ang mga saloobin namin ay siyang nagdidikta sa galaw ng aming katawan. "Ah, ah, ah" sunod suno

Sinagot ko ang tawag. "Hello?" "Nasa loob na ako ng bahay niyo, asaan ka?" bungad niya na parang walang pa-keme. Napakunot ang noo ko. "Ha? Akala ko ba next month ka pa uuwi?" "Ayaw mo ba akong makita? Syempre napaaga! Namiss mo ako ‘no?" sagot niya, sabay marinig ko ang tunog ng sipol sa background. Siguradong nagpapacute na naman ang bruhang ‘to kahit sa telepono lang. "Diyos ko, Reese, hindi ko alam kung matutuwa ako o magpapanic. Wala ako sa bahay ngayon, girl." "OMG nasaan ka? Don’t tell me—" napahinto siya bago magsalita ulit ng pabulong, "Nagcheck-in ka na naman ba? Sino ang kasama mo, Elara Valencia? Spill the tea!" Napairap ako kahit hindi niya kita. "Walang ganun! Work meeting lang, okay?" "Char! Alam ko na yan! ‘Work meeting’ na may kasamang ‘special overtime,’" tawa niya. "Baka next time ikaw na rin ang topic ng chismisan sa barangay, ha?" Hindi ko mapigilang matawa. "

Tahimik na ang paligid, at ang tanging maririnig ay ang malalalim na hinga ng bawat isa. Sa kabila ng masalimuot na araw, natagpuan ko rin ang sarili ko sa isang tahimik na gabi. Hindi ko na rin alam kung gaano kalakas ang ulan sa labas dahil hindi ko na rin naramdaman ito. Ang nararamdaman ko lang ay ang pabigat na kargada sa aking dibdib. Habang binabaybay ko ang aking mga iniisip, hindi ko rin maiwasang magtaka. Gaano ba kahalaga ang mga desisyon ko sa buhay? Si Caleb, ang mga nangyari sa amin, at si Ysha… Ang mga tanong na iyon ay patuloy na bumangon sa aking isipan. Tulad ng isang ulap na gumugol ng oras na magbabadya ng ulan, hindi ko matanggal sa isip ko ang mga nangyari. Hindi ko alam kung ito ba ay pagnanasa, takot, o pangarap—o lahat ng ito ay magkakahalo. Bumangon ako mula sa kama at tumingin sa bintana. Ang dilim ng gabi ay parang isang salamin ng aking puso. Magulo, puno ng mga pag-aalinlangan, ngunit naghahanap pa rin ng kaliwanag

"Anong mga bagay?" tanong ko, ang curiosity ko ay kumakalabit sa akin. "Kasama na yung final details ng wedding, pati na yung mga magiging guests," sagot niya. "Mahirap kasi pag may mga tao na may iba't ibang expectations." Naglakad kami papunta sa may sala kung saan naghintay ang ina ni Ysha. "Kung gusto niyo, magtulungan tayo sa pag-aayos ng mga detalye," sabi ko, kahit na alam kong may mga bagay na hindi ko kayang kontrolin. "Salamat, Caleb," sagot ni Ysha, pero may halong malalim na pagninilay sa kanyang mga mata. Habang nag-uusap kami, ang iniisip ko lang ay kung paano ba magagawa ng tama ang mga susunod na hakbang ko. Maraming dapat ayusin, pero may mga tanong pa sa isip ko na hindi ko kayang sagutin—ang lahat ng ito, pati na ang kasal, ay parang isang laro na hindi ko sigurado kung kaya ko pa bang tapusin. "Since it’s 10 a.m. pa naman, how about mag-check na rin tayo ng ring?" biglang sabi ni Ysha habang nakau