All Chapters of นักฆ่าของมาเฟีย NC BDSM: Chapter 11 - Chapter 20

เยว่ซือนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงานของเพนท์เฮาส์ นิ้วเรียวเคาะโต๊ะไปพลางๆ เหลือบไปมองนาฬิกาเป็นช่วงเวลาบ่ายสามโมง อากาศข้างนอกร้อนอบอ้าวจนเหมือนเตาไฟที่แผดเผาร่างกาย ถ้าไปยืนอยู่กลางแจ้งมีหวังได้เป็นลมแดดเป็นแน่ โชคดีที่ห้องทำงานของเขามีแอร์ที่ช่วยให้ร่างกายเย็นฉ่ำ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบลโล่มาพร้อมกับแฟ้มเอกสารกองโต วางเอกสารลงตรงหน้าเขา ก่อนจะถามเรื่องที่เขาเคยสั่งไปเมื่อวันก่อน“เอ่อเรื่องจะไปฮาวาย..”“ทำไม”“จะไปกันจริงๆ เหรอครับนายท่าน” เบลโล่เกาหัวแล้วถามออกมาด้วยความไม่แน่ใจ“แน่สิ พวกนายไม่อยากไปพักร้อนหรือไง” เยว่ซือยกกาแฟขึ้นจิบ ความขมของกาแฟกระจายไปทั่วปาก“อยากครับๆ”“ก็ไปบอกคนอื่นๆ ซะ ฉันปิดฮาวายเพื่อพวกนายจะได้พักร้อนเลยนะ”“ขอบคุณมากครับนายท่าน” เบลโล่โค้งหัวขอบคุณผู้เป็นนาย“แล้วเอกสารนี่ แค่เซ็นใช่ไหม” เยว่ซือหยิบแฟ้มเอกสารมาเปิดดูคร่าวๆ ก่อนจะปิดมันลงแล้ววางไว้ที่เดิม“ใช่ครับ”“อืม อย่าลืมจองที่พักให้ด้วยล่ะ”“รับทราบครับ” เบลโล่โค้งหัวให้อีกหนึ่งทีจากนั้นก็เดินออกจากห้องไปเยว่ซือลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เห็นวิวกรุงปักกิ่งที่เจริญรุ่งเรืองแสง

ความขุ่นมัวประทุขึ้นอยู่เต็มอก หลังจากแยกกันที่ชายหาดก็ผ่านมาสักพักแล้วแต่ความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นไม่มีวี่แววว่าจะดับได้ในเร็วๆ นี้ มันจะมีครั้งไหนบ้างนะที่เป่ยเปียนไม่ทำเขาโมโห คว้าแอลกอฮอล์กระดกดื่มเพื่อระบายโทสะหวังจะหยุดความรู้สึกเสียหน้าออกไปให้หมด หลังจากขวดที่สามหมดความมึนงงเข้าแทนที่ในหัว แต่เขายังมีสติอยู่ และเขาต้องทำให้คนที่เหิมเกริมอยู่ในโอวาทของเขาคิดแผนร้ายได้มุมปากยกยิ้มราวกับเป็นผู้ชนะ เดินออกจากห้องตัวเองไปยังห้องของคนปากดี เคาะประตูเรียก ประตูถูกเปิดโดยเจ้าของห้อง เป่ยเปียนอยู่ในชุดลำลองสบายตัว ผมสีดำสนิทเปียกหมาดๆ ทำให้รู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายพึ่งผ่านการอาบน้ำมา ร่างสูงไม่พูดอะไรและดูเหมือนจะไม่แปลกใจด้วยที่เขามาหาเวลานี้“ตามมาหน่อย”ไม่มีการพูดคุยกันต่อ เป่ยเปียนเดินตามมาไม่ปริปากถามอะไรจนมาถึงห้องของเยว่ซือ เจ้าของห้องเปิดประตูเข้าไป นิ้วเรียวสวยชี้ไปที่โซฟาเพื่อให้เป่ยเปียนนั่งลง เยว่ซือเข้าไปในห้องนอนสักพักแล้วกลับมาพร้อมกับไพ่หนึ่งสำรับ นั่งลงตรงข้ามเป่ยเปียน“ฉันจะให้นายอยู่ในโอวาทของฉัน”“…” นิ่งเงียบฟังผู้เป็นนายว่าจะพูดอะไรออกมาต่อ เขาดูออกว่าเยว่ซือมีแผนการบ

เยว่ซือลืมตามาภายในห้องที่มืดสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังให้ได้ยิน รู้สึกหนักเพราะท่อนแขนแกร่งพาดอยู่ที่เอวขยับตัวนิดหน่อยอ้อมกอดก็กระชับแน่นขึ้น คนถูกกอดยิ้มออกมาราวกับผู้ชนะ ใครกันแน่ที่หนีไปจากเขาไม่ได้ แผนที่เขาสร้างขึ้นไม่ไม่ใช่เพราะเขาต้องการชนะพนัน เขารู้อยู่แล้วทั้งของเดิมพันของเป่ยเปียนและเรื่องที่เป่ยเปียนจะชนะ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นแผนการที่เขาสร้างขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายตกในบ่วงของเขา ลุ่มหลงแค่เขาการใช้ร่างกายเพื่อให้ร่างสูงอยู่ในโอวาทก็เป็นแผนที่ไม่เลว หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อนแผนร้ายที่สร้างไว้สูบพลังงานไปเยอะไออุ่นที่แนบสนิทเชิญชวนให้นอนหลับฝันดีเป่ยเปียนตื่นมามองคนที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด ไออุ่นจากร่างกายแนบชิดสนิทกระชับอ้อมกอดให้แน่นดั่งกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีหายไปจากเขา หอมเรือนผมนิ่มจูบซับที่พวงแก้มใสคลอเคลียไม่ห่างจากกาย เอื้อมมือบีบจมูกคนนอนหลับอย่างมันเขี้ยว อยากจะจับฟัดกดอีกคนให้จมเตียงคนถูกรบกวนส่งเสียงในลำคอแต่ไม่ได้ลืมตา ปัดมือแกร่งที่กำลังรังแกจมูกเขา คนขี้แกล้งหัวเราะเบาๆ แต่ก็ไม่ทำอะไรเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวอีก อยากจะนอนกกไปทั้งวันซึมซ

แสงจันทร์สะท้อนผืนแผ่นน้ำในยามราตรี เสียงของเกลียวคลื่นกระทบฝั่ง มีสายลมพัดให้เย็นสบายแต่ภายในจิตใจของผู้เป็นมือขวาเจ้านายไม่ได้เย็นตามลมเลย เงยหน้าขึ้นท้องฟ้าที่มืดสนิท อยากอ้อนวอนดวงดาวให้อยู่เป็นเพื่อนในตอนนี้ ท่ามกลางความเงียบสงบทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ทำไมโชคชะตาถึงทำร้ายกันขนาดนี้ดันไปรักใครคนหนึ่งที่เขาไม่รักเสียงฝีเท้าหยุดอยู่ข้างหลังทำให้หันไปมอง ร่างสูงของนักฆ่าฝีมือดีมองตรงมา เฟยหมิงขยับเข้ามาใกล้เบลโล่ เห็นหยดน้ำตาไหลมาจากดวงตาคู่สวย คนตรงหน้าคงจะผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมา“เบลโล่”“อย่ามองนะ!”เบลโล่หันหน้าหนีไปอีกทาง ปาดน้ำที่ใบหน้าออกจนหมด สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติ“ฉันจะไม่ถามหรอกนะว่าเป็นอะไร”คนที่มักจะขี้เล่นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก้าวขาไปยืนข้างกายคนร้องไห้ จับใบหน้าหวานให้หันมาใช้นิ้วเรียวยาวปาดคราบน้ำตาที่หลงเหลืออยู่“นายมาทำอะไรตรงนี้เฟย”“มาเดินเล่นน่ะ”หลังจากคำตอบกลับความเงียบก็เข้าปกคลุม เบลโล่ยืนกัดปากกลั้นน้ำตาไม่ให้ร่วงหล่นจากดวงตา เขาไม่อยากให้คนอื่นรับรู้ถึงความอ่อนแอของเขา“ถ้าจะร้องไห้ ยืมไหล่ฉันก็ได้นะ”เฟยหมิงกระซิบที่ข้างหู ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับตวั

เป็นเบลโล่งั้นไม่ง่ายเลย เพราะอะไรน่ะหรือ เขาต้องมาดูเด็กใหม่เจียอีทำงานยังไงล่ะ เป็นคำสั่งจากเยว่ซือว่าให้คอยมองเอาไว้เผื่อเด็กนั่นทำอะไรผิดแปลก และตอนนี้เขากำลังใช้เจียอีชงกาแฟอยู่ กาแฟดำถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน เขาคว้าขึ้นมาจิบแต่ไม่ทันได้กลืนมันลงคอก็ต้องพ่นกาแฟรสประหลาดออกมาก่อน“ทำไมมันเค็มแบบนี้!”“เอ้ะ เจียว่าเจียใส่น้ำตาลนะ”“เกลือชัดๆ”กาแฟรสชาติดื่มไม่ได้ถูกดันออกไป ใครสั่งใครสอนให้ชงแบบนี้ เจ้าเด็กนี่แยกน้ำตาลกับเกลือไม่ออกหรือไงทำงานร้านอาหารประสาอะไร ถ้าชงกาแฟแบบนี้ไปให้เยว่ซือมีหวังตายแน่นอน คงถูกจับโยนออกไปข้างนอก“เดี๋ยวเจียไปชงให้ใหม่”“พอเลยพอ”เบลโล่รีบห้ามปราม ถ้าขืนปล่อยให้ชงกาแฟใหม่มีหวังเลวร้ายมากไปกว่านี้ สงสัยคงต้องให้อีกฝ่ายทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่เข้าครัว อาจจะเป็นทำความสะอาดบนโต๊ะทำงาน ต้องได้สิแค่ทำความสะอาดเอง“มาทำความสะอาดบนโต๊ะนี่ซะ”สั่งร่างตรงหน้า เจียอีรีบไปหาอุปกรณ์ทำความสะอาดทันที เบลโล่ปล่อยให้เจียอีทำความสะอาดไปเรื่อยๆ โดยที่เขานั่งทำเอกสารอยู่ข้างๆ เขาคงไม่ปล่อยให้เจียอีอยู่ตามลำพังแน่ เพราะว่า...เพล้งนั่นไงพูดไม่ทันขาดคำ!หันไปมองตามเสียงของตก ถึงกั