Todos os capítulos de รักเกินเลย: Capítulo 101 - Capítulo 110

ดาราสาวกำโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่แน่น ดวงตาปูดโปนแดงก่ำ น้ำตาเอ่อรื้นขอบตา เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากมารดา“ขอบคุณค่ะแม่ ที่ลำบากเพื่อน้ำตาล”“น้ำตาล เป็นอะไรหรือเปล่าลูก อย่าเสียใจไปเลยนะ ผู้ชายอย่างกวินหาได้อีกเป็นร้อยเป็นพัน ลูกของแม่สวยจะตาย เดี๋ยวพอน้ำตาลมีชื่อเสียงมากกว่านี้ ขี้คร้านนักธุรกิจไฮโซหนุ่มๆ หล่อๆ จะมาต่อคิวจีบลูกแม่กันยาวเป็นกิโล”“น้ำตาลเสียใจค่ะแม่ แต่ไม่มาก แม่ไม่ต้องห่วง น้ำตาลทำใจได้ค่ะ”“หรือลูก ดีจริง แม่เป็นห่วงลูกมากนะ ให้แม่บินไปหาแล้วรอรับลูกกลับพร้อมกันเลยดีไหม”“ไม่เป็นไรค่ะแม่ พรุ่งนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วค่ะ”ใช่ พรุ่งนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว ที่ผู้หญิงคนนั้นจะได้มีโอกาสหายใจ หลังจากพรุ่งนี้ไป กวินก็จะกลับมาเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น“จ้ะลูก งั้นนอนเถอะนะ”“ค่ะ แม่”เธอกดวางสาย แล้วกรีดร้องเสียงดัง ก่อนจะปาหมอนอัดพื้นแล้วจิกทึ้งผมของตัวเองพร้อมกับกรีดร้องราวกับคนไม่มีสติเจนณรงค์ที่ออกมานั่งจิบเบียร์นอกระเบียงห้องพักหลังจากโทรศัพท์พูดคุยและส่งลูกสาวเข้านอน ได้ยินเสียงกรีดร้องหลายครั้งก็รีบวิ่งไปเคาะประตูห้องของดาราสาวด้วยความตกใจ“น้ำตาล เป็นอะไร เปิดป

หลังจากที่เจนณรงค์สั่งงานทีมงานอาวุโสเกี่ยวกับเรื่องการเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ พร้อมทั้งบอกว่าพวกเขาทั้งห้าคนจะยังไม่กลับ ให้ทั้งหมดเดินทางล่วงหน้าไปก่อนแล้วหยุดพักผ่อนจนกว่าปุณณดาจะหายดี เขาก็เดินตรงดิ่งไปยังบ้านพักที่อยู่ติดกับบ้านของตัวเองทันที“พี่แป้ง น้ำตาลไม่ได้ตั้งใจ อย่าตายนะ น้ำตาลขอโทษ”ร่างบางในชุดนอนซีทรูบางเบาสีชมพูหวาน กัดเล็บที่ตกแต่งอย่างสวยงามแล้วผุดลุกผุดนั่ง ดวงตากลอกมองไปมาด้วยความกลัวและกังวลเธอตามหาคนงานคนนั้นแล้ว ไหนเพื่อนร่วมงานเขาบอกว่าเขาจะเชิดเงินเธอหนีโดยไม่ได้งานไง แต่ทำไมเขากลับมาวันทั้งวันเธอไม่ได้นิ่งนอนใจ ก่อนงานเลี้ยงเริ่มเธอก็ไปยืนรอเขา จนงานเลี้ยงเริ่มไปแล้วเป็นชั่วโมง เขาก็ยังไม่มา แถมพอเธอขึ้นไปนั่งในงานเลี้ยงนั้น แค่ครึ่งชั่วโมงเธอก็ลงไปยืนรอเขาอีก จนเวลาล่วงเลยไปจึงคิดว่าเขาไม่มาแน่ๆ เธอถึงวางใจได้ แต่ทำไมคนที่ไม่น่าเชื่อถือ ลักขโมยของชาวบ้านและเชิดเงินคนอื่นเป็นประจำ กลับมาซื่อสัตย์ทำตามคำพูดอย่างเคร่งครัดเอาวันนี้เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ดาราสาวที่เดินวนไปวนมาเพราะความกลัว สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจจนตัวสั่น“คะ ใครคะ”“พี่เอง”“พี่เจน”เ

หลังจากที่ปุณณดาตื่นเช้ามาพร้อมข่าวดี ว่าเธอและลูกปลอดภัย เขาก็ตรงเข้าสวมกอดเธอแนบอกต่อหน้าหมอและพยาบาลที่ยืนอมยิ้มกับความน่ารักของทั้งคู่เมื่อทุกคนออกไปแล้ว คนตัวโตก็ขึ้นไปนั่งกอดและหอมเธออยู่อย่างนั้นไม่ยอมห่างไปไหน เพราะภาพความเป็นความตายของเธอเมื่อคืนยังติดตาจนอยากจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว“แป้ง อย่าทิ้งผมไปไหนนะครับ ผมกลัวมากจริงๆ เมื่อคืนถ้าคุณกับลูกเป็นอะไรไป ผมสาบานเลยว่าผมก็จะไม่อยู่เหมือนกัน”เขากัดกรามจนสันขึ้นนูนขยับไปมา ทั้งกลัวและกดดันจนหัวใจจะขาดเสียให้ได้“แป้งขอโทษค่ะ แป้งไม่ทันได้ดู เมื่อวานมันคลื่นไส้เวียนหัวทั้งวัน เลยรีบเข้าไปจะอาบน้ำนอน”“ไม่ต้องขอโทษครับ มันไม่ใช่ความผิดของแป้ง ไม่รู้ว่างูมันเข้ามาได้ยังไง แต่ทางรีสอร์ตบอกว่าน่าจะเข้ามาทางช่องระบายอากาศที่ห้องน้ำ แต่ผมไม่เอาแบบนี้แล้วนะ”“ค่ะ ต่อไปแป้งจะระวังให้มากกว่านี้ ดูสิคะ คุณรู้ว่าแป้งท้องทั้งทีก็ไม่เซอร์ไพรส์เลย แป้งกะจะบอกคุณตอนเรากลับกรุงเทพ กำลังเครียดอยู่เลยว่าจะบอกพ่อแม่ยังไง ก็ดันมาเกิดเรื่องเสียก่อน”“แป้งรู้อยู่แล้วเหรอครับว่าท้อง รู้วันไหน”“เมื่อวานค่ะ ที่จริงแป้งก็เริ่มสงสัยมาหลายวันแล้วว่าประจำเ

เช้าที่แสนสดใสของหนุ่มสาวที่นอนก่ายกอดพร่ำพรอดค่ำว่ารักอย่างอ่อนโยนยิ่งให้กันและกันเกือบตลอดทั้งคืน เขาจูบแก้มใสเพื่อปลุกคนขี้เซาที่ยังไม่ยอมตื่น“แป้งครับ ตื่นได้แล้วครับ”“อือ แป้งเหนื่อยค่ะ”“แป้งต้องลงไปกินข้าวเช้า แล้วกินยานะครับ ลูกของเราอยู่ในท้อง ไม่กินข้าวเช้าไม่ได้นะที่รัก”คำว่าลูกทำให้เธอลืมตาขึ้นมาทันที หายงัวเงียเป็นปลิดทิ้ง คนตัวโตร่างกายเปลือยเปล่า ส่งยิ้มละมุน อุ้มเธอไปอาบน้ำแล้วรีบลงไปร่วมโต๊ะอาหารมือเช้าที่เลยเวลามาแล้วหลายนาที“หลับสบายกันไหมลูก หน้าตาสดใสเชียววันนี้”“หลับสบายครับแม่”กวินเอ่ยปากเรียกแม่ของเธอว่าแม่ได้อย่างเต็มปาก ทำเอาสามหนุ่มที่ยังนั่งหน้าตูมลอบเบะปากวันนี้มันปลอดโปร่งยิ่งกว่าวันไหน เพราะเขาได้เข้ามาอยู่ในบ้านของเธอในฐานะว่าที่ลูกเขย แถมยังได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากแม่ของเธอ แม้น้องชายทั้งสองและพ่อของเธอจะยังมึนตึงใส่เขา แต่แค่ไม่ค้านจนหัวชนฝาหรือทะเลาะเบาะแว้งกันในบ้านจนตัดญาติขาดมิตรก็ถือว่าเขาประสบความสำเร็จในการเข้ามาเป็นลูกเขยบ้านนี้แล้วช่วงสาย พ่อแม่ของกวินเข้ามาขอพบและพาผู้ใหญ่มาทาบทามสู่ขออย่างเป็นทางการ ช่างรวดเร็วจนสามหนุ่มตั้งตั

ในห้องแถลงข่าวที่ตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวอย่างสวยงาม ช่วยให้บรรยากาศดูสดชื่นขึ้น แม้ภายในห้องกว้างจะแออัดไปด้วยนักข่าวทุกสำนักและบรรดาแฟนคลับของพระเอกหนุ่มก็ตามเสียงฮือฮาดึงขึ้นพร้อมกับแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปหลายร้อยตัวสว่างวูบวาบ เมื่อดาราหนุ่มเดินโอบประคองผู้จัดสาวที่กำลังมีข่าวคึกโครมขึ้นมาบนเวที เขาขยับเก้าอี้ให้เธอนั่งอย่างอ่อนโยน ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อสูท แล้วนั่งลงโดยไม่ลืมขยับเก้าอี้มาใกล้เธออีกนิดแสงแฟลชยังคงสว่างวูบวาบไม่หยุด เพราะบนเวทีมีชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทสากลสีดำ นั่งเคียงข้างหญิงสาวแสนสวยออร่าเปล่งประกายในชุดเดรสเปิดไหล่สีขาวบริสุทธิ์ บนลำคอระหงสวมสร้อยเพชรสีชมพูน้ำงามที่มีเพชรสีชมพูหายากราคาแพงเรียงตัวตลอดเส้นพร้อมจี้ตุ้งติ้งเป็นเพชรสีชมพูเม็ดใหญ่ซึ่งเจียระไนเป็นรูปหัวใจและข้อมือเล็กก็มีสร้อยข้อมือดีไซน์แบบเดียวกันทอประกายวิบวับล้อแสงไฟก่อนการแถลงข่าวจะเริ่มขึ้น หนุ่มสาวจับมือกันแน่นอยู่ใต้โต๊ะเพื่อให้กำลังใจกันและกัน เพราะรู้แน่ว่าคำถามที่นักข่าวจะยิงมารัวๆ คงจะกระทบจิตใจไม่มากก็น้อย“เอาล่ะค่ะ ทุกท่านอยู่ในความสงบนะคะ การแถลงข่าวจะเริ่มขึ้นแล้วค่ะ”ส้มซ่ากล่าวเปิดการ