All Chapters of Empire of Desire: Chapter 61 - Chapter 70

74 Chapters

What It Cost to Dream

Amelia’s POVHindi ko pa binubuksan ulit ‘yung kontrata.Hindi muna.Sa halip, nakaupo lang ako sa desk ko, halos hindi gumagalaw, pilit hinihinga ‘yung sakit na unti-unting sumisiksik sa dibdib ko. Tahimik ang office—‘yung klase ng katahimikan na parang may hinihintay. Desisyon. Spark. Ako.Dahan-dahang kumuyom ang mga daliri ko habang ang utak ko… bumabalik sa lugar na ayokong balik-balikan kung hindi kailangan: home. Hindi ‘yung apartment ko ngayon, pero ‘yung totoong “”home”—‘yung maliit, mainit, masikip na kwarto sa ibabaw ng bakery ng tita ko. Doon ako lumaki. Doon nagpakapagod ang mama ko araw-araw para mabigyan ako ng pagkakataon na mas malayo sa simpleng kaligtasan.Kita ko pa rin siya.Buhok na nakaipit lang sa plastic clip.Mga daliring laging may bandage dahil sa paso pero hindi niya kailanman inireklamo.Likod na masakit kada gabi.Ngiti pa rin kahit gano’n.“Anak, study hard. You don’t have to end up like me.”Sinabi niya ‘yon na parang dasal.Na parang pangakong ginawa

The Line She Crosses

Amelia’s POVNagsimula ang bagyo sa labas ng Blackwood Tower eksaktong pagkatapos ng sunset—hangin na parang sinasampal ang mga bintana, ulan na dumadaloy pababa ng glass wall na parang may sinusubukang isigaw ang mundo sa akin.’Wag mo gawin. ’Wag kang mahulog. ’Wag kang bibigay.Pero tapos na akong magpanggap.Tapos na akong magkunwaring hindi ako unti-unting lumulubog.Nanginginig ang mga kamay ko habang mag-isa akong nakaupo sa opisina. Nasa harap ko ang kontrata—at parang buhay siya. Parang may hininga. Parang may mata. Parang hinihintay lang niya yung eksaktong sandali na tuluyan akong mabasag.Tinitigan ko yung crisp pages, yung perpektong Blackwood letterhead, at yung pirma ni Adrian sa ibaba. Matalim ang pen strokes niya, eksakto, walang sablay—katulad niya.Parang alam niya.Parang alam niyang darating din ako rito… na mauubos din ang mga dahilan ko.Sumikip ang dibdib ko.Hindi isang malaking event ang nagtulak sa akin dito.Kundi libo-libong maliliit na sugat.Medical bill

The Morning After the Contract

Amelia’s POVIba ang gising ng umagang ‘yon.Mas matalim. Mas totoo. Mas maliwanag para sa isang taong gumawa ng isang bagay na hindi na pwedeng bawiin.Nakaupo si Amelia sa gilid ng kama, nakatitig sa mga kamay niyang nanginginig. Dalawang beses na siyang naghugas—isang beses pag-alis niya sa opisina ni Adrian kagabi at isa pa pag-uwi niya—pero pakiramdam niya, nakadikit pa rin ang bigat ng bolpen sa balat niya.She had signed.Her name.Her future.Her freedom.Humigpit ang dibdib niya.Anong ginawa ko?Nagvibrate ang phone niya—emails, group chats, reminders—pero hindi niya pinansin. Umupo lang siya, pinapapasok ang lamig sa mga buto niya.Nag-iba ang mundo pagkasign niya ng kontrata. Naramdaman niya iyon nung pumasok siya sa lobby ng Blackwood Tower.Tahimik masyado.Hindi naman dead silent—pero parang may panonood. Parang sinusukat siya ng mga mata ng lahat.“The girl with the contract.”“Bagong favorite ni Blackwood.”“He must really want her for something.”Tinaas niya ang baba

New Office, New Chains

Amelia’s POVThe next morning greeted her with a message—maikli, diretso, at punong-puno ng authority na kahit hindi naka-full name, alam mong si Adrian Blackwood lang ang pwedeng gumawa.From: Adrian BlackwoodSubject: Office AssignmentReport to the executive wing at 8:00 AM.—A.Walang explanation.Walang “good morning.”Walang option mag-reply ng “pwede later? ”Amelia stared at her phone, slowly feeling her heart sink like bato sa dagat.Executive wing? Bakit?Hindi pa nga siya naka-recover sa kahapon—the stares, the whispers, ‘yung feeling na parang sinusukat siya ng buong kumpanya. And now this? The executive wing was a different universe. Hierarchy was everything. Power was currency.Bumuntong-hininga siya, pilit nilalabanan ang kaba.It’s fine. Maybe temporary. Maybe just documents. Maybe—Pero alam niya.Adrian Blackwood doesn’t do “temporary.”---Pagdating niya sa executive floor, agad niyang naramdaman ang ibang atmosphere. Tahimik—pero hindi yung awkward tahimik. Control

HR Briefing

Amelia’s POVThe email arrives at 9:03 a.m. sharp.Mandatory HR Orientation – New Role ProtocolLocation: 17th Floor, Compliance BoardroomTime: 9:30 a.m.Attendees: Amelia CruzWalang explanation. Walang context. Walang cc.Just my name.Parang summons. Kulang na lang “Appear in court.”Tinitigan ko ‘yung screen, pulse ko kumakatok sa collarbone ko. Tahimik ang bago kong office—hindi normal na tahimik. Tipong parang hinihintay ng hangin ‘yong sumabog.‘Yong glass walls, ‘yong bagong desk, ‘yong mamahaling ergonomic chair—kahit isa diyan, hindi ko nararamdaman na akin.Kasi hindi naman talaga akin.Kanya.Si Adrian Blackwood lang ang may-ari ng lahat ng ‘to. Ilang oras pa lang nakakalipas mula nung pirmahan namin ang kontrata, inilipat niya agad ako. As in bago pa ako matapos sa kape ko, inabot na ng assistant niya ang bagong keycard.“Mr. Blackwood wants you positioned closer for efficiency.”Efficiency.Aka: mas madali niyang bantayan.Aka: mas madali niyang kontrolin.Aka: mas hind

The Whisper Network

Amelia’s POVWhispers move differently inside Blackwood Corporation.Hindi sila lumalapit sa’yo nang direkta.Hindi sila nagsasabi sa’yo nang harapan.They slip under doors.They float through hallways.They snake around cubicles and settle in corners like dust you can’t sweep away.By the second day after signing the contract, kumalat na ang lahat.Nararamdaman ko na agad pagkalabas ko pa lang ng elevator.That hush.Yung mga ulo na biglang napapalingon. Yung mga mata na masyadong nagtatagal. Yung mga usapang napuputol pag dumadaan ako.My heels echo down the hallway—loud, sharp—parang bawat hakbang ay nag-a-announce ng iniisip nilang bagong title ko:Blackwood’s favorite.Blackwood’s pet.Blackwood’s chosen.I hug my folders tighter and force myself to breathe normally.Do not run.Do not react.Do not give them the satisfaction.Pero sumusunod pa rin ang bulungan.“She’s in the CEO’s wing now.”“Overnight promotion? Seriously? ”“I heard she’s directly under him.”“Under him? Or un

First Corporate Sabotage

Amelia’s POVThe day starts too smoothly. Masama na agad ‘yon—dapat pa lang warning sign na.Maaga akong dumating—coffee sa isang kamay, notes sa kabila, and my outfit crisp enough to survive a full-on boardroom interrogation. Si Adrian mismo ang nagpaalala kung gaano ka-importante ang client meeting ngayon, kaya halos kalahati ng gabi ko ginugol sa pag-perfect ng pitch.Chance ko ‘to. Para patunayan na deserve ko ‘tong trabaho… hindi lang yung contract na parang tanikala sa pagitan naming dalawa.Kailangan ko ng wins. Kailangan ko ng proof. Kailangan kong ipakita sa kanya—at sa lahat—na hindi ako puppet na pinilit niyang isama sa league niya.Pero pagpasok ko ng office, may mali.Tahimik.Walang bulungan.Walang patagong titig.Walang usual na corporate jealousy na parang shadow na laging nakadikit sa’kin.Just… silence.At ang silence dito? Never siyang inosente.Umupo ako sa desk ko, nag-log in, at hinintay yung flood ng emails—reminders, attachments, confirmations.Pero ang bumung

Adrian Intervenes

Adrian’s POVAlam ko agad the moment Amelia walked into the conference room—late, hingal, trying so damn hard to look composed—na may humawak sa isang bagay na akin.Hindi siya.Kundi trabaho niya.Territory niya.Yung competence niyang pinaglalaban niya araw-araw.Yung bagay na pinaka-pinoprotektahan niya… binabaan ng someone na walang hiya. Deliberate. Calculated. Cheap.Pag-upo niya sa tabi ko, trying to steady her breathing, nakita ko yung slight tremor sa kamay niya. She hid it well—pero hindi sa’kin. Never sacking.Pagkatapos ng meeting, habang lumalabas siya nang nakataas ang balikat, pretending she wasn’t shaken, I stayed behind.Hindi ko na kailangan magtanong. Yung guilty, ramdam ko na.Jonathan Hale. Nakasilid sa corner, kunyari busy sa briefcase. Director of Compliance, six years sa kumpanya, average ang utak, pero inflated ang ego. The type na tingin niya seniority equals authority.At mas malala, he thought he could undermine the woman at my side.Hindi niya alam… na pag

Amelia Faces Him

Amelia’s POVPagbalik ko pa lang sa office, ramdam ko na agad na may mali.Yung atmosphere… iba. Parang may humigop ng ingay. People were moving weird—masyadong tahimik, masyadong mabilis. Tapos parang iwas silang lahat sa akin. Or worse… parang may alam sila.Isang analyst nga na halos hindi ko kilala, muntik nang matumba sa upuan sa sobrang pag-iwas.Napakunot ako. “Are you okay? ”Tumango lang siya, kinakabahan ang mga mata, tapos nagmamadaling umalis.Ayun na. May nangyari.At malamang, kung sino ang may kagagawan, hindi ko na kailangan hulaan.Hindi na ako umupo. Hindi na rin ako nag-isip. Dumiretso ako sa taong parang walking thunderstorm in a tailored suit.Nakasara ang office door ni Adrian, pero hindi ako pinigilan ng assistant niya nang dumiretso ako.“She’s allowed in,” narinig ko boses niya galing sa loob—calm, mababa, at yung tipong alam mong siya ang may hawak ng lahat.Of course alam niya na darating ako.Alam niya lagi.Pagpasok ko, sinara ko agad yung pinto. Tumitibok

Late-Night Confession

Adrian’s POVTahimik ang building sa gabi—mas tahimik kaysa gusto ko.At sa company na ganito kalaki, may dalawang ibig sabihin lang ang ganitong katahimikan:Victory.Or vulnerability.Ngayong gabi, parang parehong meron.Halos lahat ng staff umuwi na kanina pa. Pati cleaning crew bumaba na sa lower floors, iniwan ang top offices sa sobrang linis na katahimikan. Pero may isang ilaw na naka-on pa rin.Sa kanya.Nakatayo ako sa labas ng office ni Amelia, nakatingin sa kanya through the glass wall. Nakayuko siya sa pile ng documents, buhok niya nakalaylay sa pisngi, at yung pen niya tumatama sa papel in that thoughtful, rhythmic way.Magte-ten na.Dapat umuwi na siya.Dapat nagpapahinga.Dapat hindi niya pinipilit ang sarili dahil lang may sumubok manira sa kanya.Pero hindi siya nagpapatalo.Tinatanggap niya yung impact, tapos umaangat ulit.The kind of strength na ina-admire ng tao.The kind of strength na kinatatakutan nila.The kind of strength that ruins men like me.Kumatok ako sa

...

3 4 5 6 7 8

SCAN CODE TO READ ON APP