Todos os capítulos de Empire of Desire: Capítulo 61 - Capítulo 70

Amelia’s POVHindi ko pa binubuksan ulit ‘yung kontrata.Hindi muna.Sa halip, nakaupo lang ako sa desk ko, halos hindi gumagalaw, pilit hinihinga ‘yung sakit na unti-unting sumisiksik sa dibdib ko. Tahimik ang office—‘yung klase ng katahimikan na parang may hinihintay. Desisyon. Spark. Ako.Dahan-dahang kumuyom ang mga daliri ko habang ang utak ko… bumabalik sa lugar na ayokong balik-balikan kung hindi kailangan: home. Hindi ‘yung apartment ko ngayon, pero ‘yung totoong “”home”—‘yung maliit, mainit, masikip na kwarto sa ibabaw ng bakery ng tita ko. Doon ako lumaki. Doon nagpakapagod ang mama ko araw-araw para mabigyan ako ng pagkakataon na mas malayo sa simpleng kaligtasan.Kita ko pa rin siya.Buhok na nakaipit lang sa plastic clip.Mga daliring laging may bandage dahil sa paso pero hindi niya kailanman inireklamo.Likod na masakit kada gabi.Ngiti pa rin kahit gano’n.“Anak, study hard. You don’t have to end up like me.”Sinabi niya ‘yon na parang dasal.Na parang pangakong ginawa

Amelia’s POVIba ang gising ng umagang ‘yon.Mas matalim. Mas totoo. Mas maliwanag para sa isang taong gumawa ng isang bagay na hindi na pwedeng bawiin.Nakaupo si Amelia sa gilid ng kama, nakatitig sa mga kamay niyang nanginginig. Dalawang beses na siyang naghugas—isang beses pag-alis niya sa opisina ni Adrian kagabi at isa pa pag-uwi niya—pero pakiramdam niya, nakadikit pa rin ang bigat ng bolpen sa balat niya.She had signed.Her name.Her future.Her freedom.Humigpit ang dibdib niya.Anong ginawa ko?Nagvibrate ang phone niya—emails, group chats, reminders—pero hindi niya pinansin. Umupo lang siya, pinapapasok ang lamig sa mga buto niya.Nag-iba ang mundo pagkasign niya ng kontrata. Naramdaman niya iyon nung pumasok siya sa lobby ng Blackwood Tower.Tahimik masyado.Hindi naman dead silent—pero parang may panonood. Parang sinusukat siya ng mga mata ng lahat.“The girl with the contract.”“Bagong favorite ni Blackwood.”“He must really want her for something.”Tinaas niya ang baba

Amelia’s POVThe email arrives at 9:03 a.m. sharp.Mandatory HR Orientation – New Role ProtocolLocation: 17th Floor, Compliance BoardroomTime: 9:30 a.m.Attendees: Amelia CruzWalang explanation. Walang context. Walang cc.Just my name.Parang summons. Kulang na lang “Appear in court.”Tinitigan ko ‘yung screen, pulse ko kumakatok sa collarbone ko. Tahimik ang bago kong office—hindi normal na tahimik. Tipong parang hinihintay ng hangin ‘yong sumabog.‘Yong glass walls, ‘yong bagong desk, ‘yong mamahaling ergonomic chair—kahit isa diyan, hindi ko nararamdaman na akin.Kasi hindi naman talaga akin.Kanya.Si Adrian Blackwood lang ang may-ari ng lahat ng ‘to. Ilang oras pa lang nakakalipas mula nung pirmahan namin ang kontrata, inilipat niya agad ako. As in bago pa ako matapos sa kape ko, inabot na ng assistant niya ang bagong keycard.“Mr. Blackwood wants you positioned closer for efficiency.”Efficiency.Aka: mas madali niyang bantayan.Aka: mas madali niyang kontrolin.Aka: mas hind

Amelia’s POVThe day starts too smoothly. Masama na agad ‘yon—dapat pa lang warning sign na.Maaga akong dumating—coffee sa isang kamay, notes sa kabila, and my outfit crisp enough to survive a full-on boardroom interrogation. Si Adrian mismo ang nagpaalala kung gaano ka-importante ang client meeting ngayon, kaya halos kalahati ng gabi ko ginugol sa pag-perfect ng pitch.Chance ko ‘to. Para patunayan na deserve ko ‘tong trabaho… hindi lang yung contract na parang tanikala sa pagitan naming dalawa.Kailangan ko ng wins. Kailangan ko ng proof. Kailangan kong ipakita sa kanya—at sa lahat—na hindi ako puppet na pinilit niyang isama sa league niya.Pero pagpasok ko ng office, may mali.Tahimik.Walang bulungan.Walang patagong titig.Walang usual na corporate jealousy na parang shadow na laging nakadikit sa’kin.Just… silence.At ang silence dito? Never siyang inosente.Umupo ako sa desk ko, nag-log in, at hinintay yung flood ng emails—reminders, attachments, confirmations.Pero ang bumung

Amelia’s POVPagbalik ko pa lang sa office, ramdam ko na agad na may mali.Yung atmosphere… iba. Parang may humigop ng ingay. People were moving weird—masyadong tahimik, masyadong mabilis. Tapos parang iwas silang lahat sa akin. Or worse… parang may alam sila.Isang analyst nga na halos hindi ko kilala, muntik nang matumba sa upuan sa sobrang pag-iwas.Napakunot ako. “Are you okay? ”Tumango lang siya, kinakabahan ang mga mata, tapos nagmamadaling umalis.Ayun na. May nangyari.At malamang, kung sino ang may kagagawan, hindi ko na kailangan hulaan.Hindi na ako umupo. Hindi na rin ako nag-isip. Dumiretso ako sa taong parang walking thunderstorm in a tailored suit.Nakasara ang office door ni Adrian, pero hindi ako pinigilan ng assistant niya nang dumiretso ako.“She’s allowed in,” narinig ko boses niya galing sa loob—calm, mababa, at yung tipong alam mong siya ang may hawak ng lahat.Of course alam niya na darating ako.Alam niya lagi.Pagpasok ko, sinara ko agad yung pinto. Tumitibok