Lahat ng Kabanata ng Undress Me, Uncle Troy: Kabanata 121 - Kabanata 130

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng meeting room, hawak ang tablet ko na parang iyon ang tanging bagay na pumipigil sa kamay kong manginig. Nakatingin sa akin si Troy—hindi bilang CEO, hindi bilang strategist, kundi bilang lalaking kilalang-kilala ko ang bawat galaw, bawat hinto ng paghinga.Ito ang sandaling kinatatakutan ko.Ito ang sandaling hindi na pwedeng i-delay ang sagot ko.Huminga ako nang malalim bago ko tuluyang binitiwan ang mga salitang kanina pa umiikot sa isip ko.“Maybe next time,” sabi ko, pilit na magaan ang tono kahit ramdam kong bumibigat ang hangin sa pagitan namin. “May tinanguan na kasi ako.”Hindi ako umiwas ng tingin.Ayokong magmukhang nagtatago.Ayokong magmukhang guilty.Tumigil si Troy sa pag-aayos ng folder na hawak niya. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin—hindi agad, hindi padalos-dalos. Parang sinusukat niya ang bigat ng sinabi ko, parang hinahanap niya kung saan eksaktong binitawan ang linya.“Ohh,” sabi niya.Isang pantig lang.Pero sapat na iyon pa

Pagkatapos ng insidenteng iyon sa hallway, pinili kong ibaon ang sarili ko sa trabaho.Literal.Parang iyon lang ang tanging paraan para hindi ako mag-isip. Para hindi bumalik sa alaala ang biglang paghila ni Troy sa braso ko, ang paraan ng pagtitig niya na parang may hinahanap, parang may nararamdaman siyang hindi niya maipangalan. Mas delikado iyon kaysa sa galit. Mas mahirap takasan.Kaya nagtrabaho ako.Binuksan ko ang laptop ko, inayos ang mga report, tinapos ang mga proposal na matagal ko nang sinisimulan. Isa-isang naipasa ang mga dapat isumite. Sumagot ako sa mga email na halos ayaw ko nang basahin. Nakipag-meeting ako sa mga taong ang pangalan ay madaling kalimutan, pero ang impluwensya ay hindi dapat maliitin.Iyon ang mundo ko kahit na nagpapanggap lang ako.Iyon ang ligtas na espasyo ko.Habang abala ang isip ko sa numbers, projections, at timelines, unti-unting humupa ang tensyon sa dibdib ko. Hindi tuluyang nawala—pero sapat para makahinga ako nang mas maluwag.Hindi ko

Humihigpit pa rin ang dibdib ko kahit ilang segundo na ang lumipas mula nang mabitawan ko ang katotohanan. Parang may nakadagan sa pagitan naming dalawa—hindi hangin, hindi distansya—kundi ang bigat ng labingwalong taong kasinungalingan, katahimikan, at maling akala.Sa tenga ko, muling bumalik ang boses ni Valeria, mas mariin kaysa kanina.“Dalhin mo siya rito, Emie,” sabi niya sa comms. “Delikado riyan. Baka may makarinig sa inyo, o mas masahol—baka may mga tauhan si Heidi na nakabantay sa paligid.”Napapikit ako sandali. Tama siya. Ang labas ng building, kahit mukhang tahimik, ay parte pa rin ng teritoryo ni Troy. At ang teritoryo ni Troy ay hindi kailanman ligtas—lalo na ngayon na si Heidi ay parang aninong laging nakabuntot sa bawat galaw namin.Dahan-dahan kong ibinaba ang bag ko at tiningnan si Troy. Hindi pa rin siya gumagalaw. Para siyang estatwang biglang nilagyan ng kaluluwa pero hindi pa marunong huminga. Nanlalaki pa rin ang mga mata niya, at ang mga labi niya ay bahagyan

Tahimik ang loob ng safe house matapos bumagsak ang mabibigat na salitang binitiwan ni Troy. Hindi na iyon ang katahimikang puno ng pagtatago—kundi katahimikang puno ng pag-iisip. Lahat kami ay muling nag-a-adjust, muling bumubuo ng bagong mapa sa gitna ng gumuho naming mga paniniwala.Ako ang unang huminga nang malalim.“Anong plano?” tanong ko kay Valeria, diretso, walang paligoy-ligoy.Pagod na ako sa paghihintay. Pagod na ako sa mga kalahating sagot. Kung babalik man ako sa apoy, gusto kong malinaw kung paano, kailan, at kanino ako muling magpapasunog.Nagkatinginan sina Valeria at Charm. May katahimikan sa pagitan nila na parang mabilis na palitan ng desisyon—iyong klase ng tingin na hindi na kailangan ng salita dahil ilang taon na nilang ginagawa ito.Bago pa man makapagsalita si Valeria, may boses na sumingit.“Let’s join hands.”Lumingon ako kay Troy.Hindi iyon utos. Hindi rin pakiusap. Isa iyong deklarasyon.Tumayo siya nang tuwid, hindi na kagaya kanina na sugatan at durog.

Tahimik ang loob ng sasakyan habang umaandar kami palayo sa building.Hindi awkward—pero hindi rin komportable.May katahimikang parang sinasadya. Iyong uri ng katahimikan na alam mong may gustong sabihin ang isa sa inyo, pero pareho ninyong hinihintay kung sino ang unang bibitaw.Si Gio ang unang nagsalita.“So, saan mo gusto?” tanong niya, isang kamay ang nasa manibela, ang isa ay relaxed na nakapatong sa gilid.“Kung saan ka sanay,” sagot ko. “Wala naman akong preference. Iyong sa malapit na sinabi mo na lang siguro.”Tumango siya. “May isang place akong alam. Simple lang. Hindi fancy.”“Okay,” sagot ko ulit.Normal.Iyon ang salitang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Normal. Dapat normal lang ito. Lunch lang. Dalawang taong magkasabay kumain. Walang mas malalim. Walang mas mabigat.Pero alam kong nagsisinungaling ako sa sarili ko.Hindi dahil kay Gio—kundi dahil sa plano.Pagdating namin sa restaurant, isang maliit pero maaliwalas na lugar malapit lang sa opisina, agad niya ako