All Chapters of Undress Me, Uncle Troy: Chapter 81 - Chapter 90

Hindi ko na alam kung paano ako nakatayo matapos ang nangyari sa dining hall. Parang bawat hakbang ko ay posporo—konting galaw lang, pwedeng magliyab yung sakit, yung hiya, yung pagod. Pero kailangan kong bumangon. Kailangan kong lumakad palayo kahit wala naman akong matinong pupuntahan.Nanginginig ang tuhod ko habang palabas ako ng dining hall. Wala akong iniwan kundi tray na hindi ko na nagawang galawin, pagkain na hindi ko alam kung mabubura pa sa alaala ko, at mukha kong pinagsabuyan ng kahihiyan.Sa hallway, tahimik kahit maraming dumadaan. O baka ako lang ang parang nasa ilalim ng tubig habang lumalakad—lahat ng tunog, malabo at lahat ng nakikita ko, parang gumagalaw sa malayo.Humaplos ang hangin sa basang pisngi ko. Saka ko lang naramdaman ang lagkit, ang baho, ang bakas ng pambabastos sa mukha ko. Ramdam ko ang pagdikit ng laway sa pilik-mata ko. Gusto kong magsuka.Kaya dumiretso ako sa banyo.Kung saan man may gripo, kahit gaano kadumi ang lugar, mas gusto ko na iyon kaysa

Limang buwan.Limang buwang ubod ng haba, ubod ng dilim, ubod ng sakit.Limang buwang parang bawat segundo ay hinihiwa ang kaluluwa ko gamit ang kalawangin na kutsilyo ng takot, pagod, at kawalan ng pag-asa.Pero ngayon...Ito na ang araw ng “kamatayan” ko.Hindi literal. Pero paraan ito para maibaon sa lupa ang pagkataong kilala ng lahat. Para mawala ako sa paningin ng mga mata ni Heidi, ng mga tauhan niya, at ng buong mundong sabik makita akong masira.Kailangan nilang maniwala na wala na ako at kailangan kong gampanan ‘yon nang walang sablay.Hinawi ko ang buhok na dumikit sa basang pisngi ko. Hindi dahil umiiyak ako ngayon—kung tutuusin, dry na dry na ang luha ko. Wala na akong luha para ibuhos. Pero dahil pinagpawisan ang mukha ko sa sobrang kaba.Kumatok ng tatlong beses ang bakal na pinto sa dulo ng pasilyo.Eksaktong oras.Eksaktong signal.Si Charm iyon.Ilang gabi niyang sinanay ang isip ko, katawan ko, galaw ko. Paano ako hihinga, paano ako hihinto huminga, paano ako babags

Hindi ko akalaing darating ang gabing ito. Tatlong buwan pa lang buhat nang 'mamatay' ako sa loob ng city jail, pero pakiramdam ko isang buong buhay na ang lumipas. Ngayon, nakasuot ako ng malinis na itim na shirt, maong na pantalon, at sapatos na bigay ni Charm—walang kahit anong marka ng kulungan sa katawan ko, bukod sa mga pilat na hindi na mawawala. Tahimik ang paligid habang patungo ako sa pinakadulong bahagi ng hideout, ang kwartong sinabi ni Charm na para lamang sa leader ng organisasyon.Huminga ako nang malalim bago kumatok.“Pasok,” malamig na tinig ng isang babaeng hindi ko pa nakikita pero ilang gabi ko nang naririnig kapag may tinatawag ang mga tao sa loob.Pagbukas ko ng pinto, una kong naramdaman ang lamig. Hindi lamig ng aircon—lamig ng presensya. Naroon siya sa gitna ng kwarto, nakaupo sa isang eleganteng leather chair, suot ang puting long-sleeves at itim na pantalon. Ang tindig niya parang dating sundalo, pero ang tingin niya mas matalim pa sa lahat ng warden na nak

Nakaupo ako sa puting kama sa loob ng hideout nang gabing iyon, pinipilit pakalmahin ang dibdib ko kahit ang utak ko ay parang drum na binabayo ng libo-libong tanong.Tatlong araw.Tatlong araw bago ako tuluyang maging multo.Tatlong araw bago mawala ang pangalang Maria Emerald Jacinto.Tatlong araw bago ako dalhin ni Valeria sa Spain at gawing ibang tao.Pero bago mangyari iyon ay may kailangan muna akong gawin.May kailangan akong makita.May kailangan akong malaman.Hawak ko ang maliit na cellphone na ibinigay ni Charm—untraceable daw, pang-operasyon. Pero sa tatlong araw na ibinigay sa akin, gagamitin ko muna ito para sa sarili ko."Gamitin mo iyan para tawagan kaagad ako kapag nagkaaberya ka," sabi ni Charm bago ako umalis.Madaling araw ako lumabas ng hideout, suot ang hoodie at manipis na maskara.Tahimik ang buong subdivision, tanging aso lang ang umiingit sa malayo. Naglakad ako sa dilim, sanay na sa bawat hakbang, parang lumaking takot sa liwanag.Nang marating ko ang kanto

Ang liwanag ng chandelier ang unang bumungad sa akin pagpasok ko sa ballroom.Hindi ito ‘yung liwanag na nakasanayan ko noon—hindi ito liwanag ng bahay, ng umaga, o ng pag-asa. Ito ang liwanag na ginagamit para tabunan ang kabulukan. Matingkad, mahal, at mapanlinlang.Charity gala ang event. Isa sa mga paboritong larangan ng mga Arizcon—kung saan puwedeng magmukhang malinis ang kamay kahit may bahid ng dugo ang konsensya. Nakaayos ang buong lugar, mga lalaking naka-tuxedo, mga babaeng nakasuot ng damit na parang hinabi mula sa kumpyansa at pera, at mga ngiting hindi umaabot sa mata.Huminga ako nang malalim.Astra Vale. Hindi si Emie. Hindi si Maria Emerald Jacinto.Ang suot ko ay isang itim na gown na simple sa unang tingin, pero eksaktong hiniwa para ipakita ang disiplina ng katawan ko—walang labis, walang kulang. Ang buhok ko ay nakapusod, malinis ang linya ng panga, malamig ang tindig. Ito ang anyo ng babaeng sanay pumasok sa mga silid na puno ng kapangyarihan at hindi nagmamakaaw