All Chapters of Attorney Zander Velasquez Excessively Adores Me: Chapter 121 - Chapter 130

Tumingin nang diretso si Tessa sa harap at mariing tumanggi na bumaba mula sa makintab na itim na sasakyan, ang mga kamay niya ay mahigpit na nakakapit sa mga gilid ng upuan.Hindi siya nagsalita kahit isang salita, tahimik lang siyang nakaupo sa malamig na loob ng kotse, ang mga mata ay tanging nakatingala lamang kay Zander na nakatayo sa labas, ang kanyang matangkad na pangangatawan ay nakaharang sa liwanag ng kalye.Sa maputi at napakapinong mukha ni Tessa, palaging makikita ang bahid ng lungkot at hinanakit na parang bahagi na ng kanyang pagkatao, lalo na kapag ang mga luha ay bahagyang namumuo sa kanyang magagandang mga mata, na parang mga bituin na muntik nang mawala sa kalangitan.Hindi nagsalita si Zander nang matagal, ngunit sa huli ay bahagyang yumuko siya para lapitan ang bintana, at walang anumang pasubali o paalam, kanyang binuhat si Tessa nang mahigpit sa kanyang mga bisig at inilabas palabas ng kotse.“Will you walk by yourself, or should I carry you?” tanong ni Zander

Medyo nagulat si Zander nang marinig ang pangalan, ang mga daliri niyang nakapatong sa mga dokumento ay biglang tumigil sa paggalaw. “Melissa? Bakit siya narito?”Mahinang tumango si Tessa, ang kanyang mga kamay ay tahimik na nakasabit sa gilid ng damit, walang anumang pagbabago sa kanyang mukha.Matamang at maingat na tinitigan ni Zander ang mukha ni Tessa, ang kanyang mga mata ay para bang isang mahusay na detektib na sinusuyod ang bawat maliit na detalye ng kanyang ekspresyon, na para bang hinahanap niya ang isang bakas ng emosyon, kahit isang pahiwatig ng selos, o kahit konting pag-aalinlangan na magpapakita ng damdamin.Ngunit perpekto ang pagkakakontrol ni Tessa sa sarili niya. Ang kanyang mukha ay tahimik at kalmado lang, parang isang walang buhay na larawan.Walang kahit anong mababakas na emosyon—hindi galit, hindi selos, hindi man lang pagkainis.Sa huli, napabuntong-hininga si Zander at ibinaba ang tingin, ibinalik ang pansin sa mga papel na kanyang binabasa. Mahinahon at w

Nanatiling tahimik si Tessa nang mahabang sandali, na para bang ang katahimikan niya ay isang manipis ngunit marupok na hibla na nakaunat sa pagitan nilang dalawa, puno ng mga damdaming hindi mabigkas at mga salitang piniling ikubli.Samantala, si Zander ay nanatiling kalmado at matiisin, gaya ng dati. Nang sa wakas ay nagsalita siya, mababa at banayad ang kanyang tinig. “I’ll pick you up tonight.”Matagal bago muling nakapagsalita si Tessa. Para bang kinakalap muna niya ang kanyang lakas ng loob, saka marahang sumagot, “Sige.”Sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niya kung anong klaseng tao si Zander. Kapag may gusto ito, hindi ito titigil hangga’t hindi niya nakukuha. Maingat siya, kontrolado ang kilos, ngunit higit sa lahat, hindi matitinag ang kanyang determinasyon.Malinaw ang hangarin nito sa kanya. Gusto siya nito. Ngunit hindi ito padalos-dalos o marahas; sa halip, marunong itong magpakalma, mang-akit, at magpasaya sa paraang tila likas na likas dito, isang bagay na lalo lamang

Bumigat ang katahimikan sa pagitan nila, isang uri ng katahimikang tila may dalang bigat, malamig, at halos hindi na kayang tiisin.Hindi na napigilan ni Tessa ang sarili.“Ano bang klaseng babae ang papayag na matulog sa apartment mo, tapos aasahan mo pang magluluto para sa’yo araw-araw at maghihintay sa’yo na umuwi?” bigla niyang sabi, nanginginig ang boses. “Zander, hindi ganito ang tamang pagtrato sa isang tao!”Bahagyang gumalaw ang Adam’s apple ni Zander.Ngayon lang niya tila napagtanto, ang mga bagay na tinatamasa niya, ang mga bagay na para sa kanya ay natural lamang ay nagdulot pala ng ganito kalalim na sakit kay Tessa.Mataman niya itong tinitigan. Matapos ang mahabang katahimikan, mahina siyang nagsalita, “Hindi ko alam na ganoon mo pala iyon pinahahalagahan.”Napangiti si Tessa—isang mapait, mapanuyang ngiti.Diretso siyang tumingin sa kanya. “Oo, mahalaga sa akin. Sobra!” bahagya siyang napatawa. “Pero Zander… hindi ko na kayang ipagpatuloy pa ang ganitong klaseng laro!”

Galit na galit si Tessa kaya bigla niya itong sinipa.Napangiwi si Zander sa sakit, at sinamantala iyon ni Tessa para mabilis na hilahin palabas ng kwarto ang kanyang maleta.Ngunit mahahaba ang mga binti ni Zander, bago pa man niya tuluyang mabuksan ang pinto, nahawakan na nito ang kanyang kamay.Malalim ang titig nito. “Are you really leaving?”Ibinaba ni Tessa ang kanyang mga mata. Mahina ngunit matigas ang kanyang tinig. “Bitawan mo ‘ko.”Bahagyang yumuko si Zander, lumapit nang kaunti, at sa mas pinalambot na boses ay sinabi, “May pinadalang pagkain galing sa mansyon… sabay na tayong kumain.”Alam na alam ni Tessa ang istilo niyang iyon. Kapag gusto nitong suyuin ang isang babae, sapat na ang kaunting lambing.Paulit-ulit na siyang nahulog sa ganitong “paglalambing” ni Zander, sa pag-aakalang espesyal iyon.Ngunit sa huli, laro lang pala iyon para dito. At siya lang ang seryosong nasaktan.Mahina siyang natawa sa sarili, isang mapait na tawa na puno ng panlalait sa sarili niyang